Site Wim Schermer

 


Home

Ligfiets

Zeilen

Fotografie

Weblog

Weblog oud

Contact

Links


   


Weblog van 28 juni 2005 tot en met 5 november 2005. Voor eerdere verslagen klik op weblog oud en klik op de gewenste periode. Voor de huidige weblog, klik op weblog.

Vanaf december 2005 beschrijf ik mijn fietsavonturen op http://wimschermer.blogspot.com/

5 november 2005. Kramp en harde wind
Elke donderdagavond zwem ik in zwembad 'De Witte Brug' in Castricum. Het gaat er daar onder leiding van trainster Ilona behoorlijk pittig aan toe. Ik blijk gevoelig voor kramp in mijn benen te zijn. Naarmate mijn fietsconditie beter is, is de kramp heviger. Meestal is een van mijn voeten aan de beurt. Dat is met het achteruit trekken van de tenen snel verholpen. Donderdagavond is mijn onderbeen aan de beurt, het begint met de kuit maar uiteindelijk is met name de wreef geheel verkrampt. Dan kom ik in het water niet meer vooruit. Mogelijk is de zwembeweging vooral met borstcrawl te heftig in vergelijking met de continue doorgaande fietsbeweging. Nou is kramp in het zwembad nog tot daaraan toe, maar ik hou er dagen last van.
Daarom vandaag maar een kort trainingsritje. Het is opvallend dat ik tijdens het lopen de krampplek voel als een plek met veel spierpijn, tijdens het fietsen merk ik er nauwelijks iets van. Het waait nogal en de Quest moet goed in de gaten gehouden worden. Ik rij even langs de zaak in Uitgeest, het is er druk. Daarna even langs de haven waar ik koffie drink en met uitbater Sjaak Rijke van het Havenrijk wat zakelijke dingen bespreek. Vervolgens ga ik over de schitterende en eeuwenoude Lagendijk naar Krommeniedijk om tenslotte de weg naar West-Graftdijk op te zoeken. Op de ruimte fiets ik makkelijk 45 km/u, op het laatste rechte stuk voor De Woude zet ik even aan en zit zo boven de 50 km/u.
Via de pont in Akersloot ga ik richting Heiloo en daarna door naar Egmond aan Zee.
Na 1,5 uur netto fietstijd ben ik weer thuis. Vanavond en vannacht gaan we met mijn vriend Jan Veenis en zijn vrouw Ellis naar de Museumnacht in Amsterdam. In Post CS, het oude TPG postgebouw waarin het Stedelijk Museum is gevestigd, ritselt het van de bekende Nederlanders. Er worden TV-uitzendingen gemaakt. Het is in het hele Stedelijk bloedheet, het is er ook enorm druk. De gemiddelde leeftijd ligt wel een 25 jaar onder die van ons, maar dat mag de pret niet drukken. Indrukwekkend is de lasershow die naast NEMO wordt gehouden. Er wordt in het Oosterdok op een tweetal plaatsen onder hoge druk water verneveld en verschillend gekleurde lasers projecteren daarin de meest fantastische beelden. Synchroon hiermee wordt een soort muziek gemaakt waarvan het lijkt alsof het uit stoompijpen komt. Het wordt een latertje.
44 km

30 oktober 2005 Rondje NH, agressie op de dijk, .Mac account
Vanmorgen om 10.00 uur onderweg voor wat een van de mooiste ritten van het jaar zal worden. De wind is zuidelijk en heeft kracht Bft 4, in het noorden toenemend tot 5 Bft. De temperatuur is al 16 gr. C. Geen wonder dat de Quest lijkt te vliegen. Ik tref het met de stoplichten, op de rit vanuit Castricum tot noordelijk van Alkmaar hoef ik maar 3x te stoppen. Ik moet me inhouden om niet nu al boven de 40 km/u te rijden. Alleen door Heiloo, ik rij daar op de rijbaan, doe ik het uiteraard wel. Noord van Alkmaar gaat de iPod aan en op de koptelefoon klinkt Anouk met Hotel New York, heerlijk. Ik rij nu voor de wind en dat heeft natuurlijk effect. Met hartslag 130 is de snelheid continu 45 km/u. Ik rij de wind dood en er is dan ook niet veel windgeruis. Dit is fietsen in optima forma. Dankzij de Tioga's zijn ook de slechte stukken weg geen enkel probleem. Gelukkig beperkt dit zich slechts tot de bebouwde kommen in de kleine dorpen, de fietspaden tussen de dorpen zijn fantastisch mooi, breed en glad.
In Sint-Maartensvlotbrug rijdt een van links komende auto gewoon door waar ik rechtdoor mag. De bestuurder ziet me niet, zijn passagier wel. Die schrikt zich rot maar kan er ook niks aan doen.
Het is opvallend hoeveel vogels er zijn. Zwermen met duizenden spreeuwen en kieviten koersen zuidwaarts. Ze laten zich door het sublieme warme weer niet van de wijs brengen, ze gaan naar het zuiden, hoe dan ook.
1 uur en 20 minuten na vertrek ben ik al in Den Helder, gemiddeld precies 35 km/u over de eerste 48 km.
Ik praat bij het benzinestation even met een enkele wielrenners. Zij hebben ook de tijdrit op Texel gereden (59 minuten) en hebben verbaasd gekeken naar de snelheid van de Quest. Ze weten dat de levertijd van de Quest nu meer dan 3 jaar is. Zij gaan naar Anna Paulowna, ik naar Den Oever. Het is laag water op de Waddenzee waar vele duizenden vogels aan het fourageren zijn. De wind komt nu dwars in en is goed voelbaar in de fiets. Het is nog steeds makkelijk om rond de 40 km/u te blijven rijden.
In Den Oever moet ik even wachten voor een passage van MTB fietsers, zij crossen in het Robbenoordbos. Ik zie de vogelringer weer aan het werk en even later ga ik bij de jachthaven van Den Oever langs voor een broodje en wat drinken. De temperatuur is inmiddels 20 gr. C., onvoorstelbaar op de laatste dag van oktober. Alles draait goed, de fiets, Wim vindt het prettig en de mensen zijn vriendelijk, althans tot nu toe. Naar Medemblik is vrijwel recht in de wind, andere koffie dus bij windkracht 4 tot 5 uit het zuiden. Toch blijf ik prettig fietsen met 37 km/u, hartslag rond 125. In Medemblik drink ik koffie en zie ik heel veel mensen de Quest bewonderen. Ik kijk dat van een afstand van een meter of 7 aan. Ik heb alle spullen er dan ook gewoon inzitten en hoor van de bewonderaars dat het om een iPod, een TomTom e.d. moet gaan. Nou, dat klopt wel ongeveer.
Na de traktatie onderweg naar Enkhuizen. Het is heel druk op de hoge IJsselmeerdijk. Ik rem regelmatig voor voetgangers, fietsers en honden. In Andijk gaat het evenwel fout. Ik rij 35 km/u en een echtpaar van rond de 60 jaar blijft naast elkaar rijden. Ze zien me toch wel? Dat blijkt inderdaad het geval. Ze gaan evenwel niet aan de kant en gebaren wild naar me. Dit is toch te gek? Ik ga vol in de remmen en sta in de berm stil naast het stel. De vrouw schreeuwt:'Je mag met dit ding helemaal niet hier rijden'. Ik wordt kwaad en schreeuw terug dat dit een fiets is en ik er wel degelijk mag rijden. De man doet ook een duit in het zakje en roept:' Je gaat ook zo idioot snel'. Ik sta op het punt uit de fiets te stappen en het stel een duw te geven. Niet doen Wim, blijven zitten. Ik roep nog even dat ik niet harder ga dan een racefiets en dat zij gewoon tegenliggend verkeer de ruimte moeten geven. Ze nemen nu zonder verder commentaar de benen. Even later weer een oudere man die me gebiedt langzamer te rijden, zijn ze nu helemaal gek geworden? Ze moeten gewoon tegenliggers de ruimte geven. Het moet me van het hart dat als dit gebeurt, het steeds oudere heren zijn die dit flikken. Jonge mensen reageren veel prettiger en vooral sneller.
Het weer is te mooi om er lang bij stil te staan. Ik doe het voor mijn plezier en dan is het prettig om dit soort incidenten niet te zeer op te blazen. Op de dijk bij de vuurtoren van De Ven loopt een jonge amazone met een schimmel. Links een hek, rechts het steile talud van de hoge dijk. Dat is link en ik besluit om de dijk te verlaten. Er zijn een aantal paden omlaag en ik neem een wel erg onregelmatig onverhard pad. De Quest schuift met zijn buik over het gras en ik hobbel voorzichtig omlaag. Vlak voor ik bij de weg ben helt de Quest vervaarlijk naar rechts over. Het gaat goed en ik ben op de snelle weg aan de voet van de dijk. Via Enkhuizen bereik ik de mooie dijkweg naar Hoorn. Even uit de fiets voor een broodje en wat drinken. Er zijn verschillende kitesurfers die met hun kleurige vliegers en hun plank over het water planeren, een mooi gezicht. Op de dijk is het heel druk, er zijn vooral veel motorrijders. Ik rij er rond de 40 km/u. De hele weg rijdt er een open MG achter me aan. Ze hebben geen haast en blijven netjes de hele weg achter me. Ik stop even bij het grote kitesurfstrand. Terwijl de MG me passeert gaan er 2 duimen omhoog.
Ik parkeer de Quest tussen de auto's van de kitesurfers en maak een paar foto's. Aan de ene kant van de dijk vermaken zich honderden kitesurfers, aan de andere kant is de natuur nog alleen de baas. Vele vogels eten en rusten er. Ganzen hebben de gele Quest al op honderden meters afstand in de gaten en wandelen toch weg van het gevaar. Enkele kitesurfers komen de Quest bekijken, ze vinden het maar een duur ding. Ik vraag hoeveel een complete kite kost. 1.400 euro is het antwoord. Hoe lang gaat een kite mee? Eén jaar zeggen de jongens in koor. De vraag is dan, wat is duurder? Ik schrijf op mijn Quest geen 1.400 euro per jaar af :).
Het is nog een heel gedoe om van het kitegebied weg te komen. Vele auto's, motorrijders en fietsers komen maar moeizaam langs de honderden geparkeerde auto's. Ik moet veelvuldig de berm in.
Nadat de drukte van het kitestrand achter de rug is kan ik weer voluit fietsen. Naar Hoorn slingert de dijk heerlijk en alle bochten kan ik met volle snelheid nemen. In Hoorn stop ik niet en rij door naar de dijk die me naar Edam zal brengen. Ik passeer een ligfietser met behoorlijk grote snelheid. Ik groet de man en hij groet terug. Een kilometer of vijf voor Edam wil het niet meer. De snelheid komt niet boven de 32 km/u, de energie is op. Ik herken het nu direct, het is niet de eerste keer. Bij een wegrestaurant neem ik een cola en ik eet een tweetal energierepen op die als 'ijzeren voorraad' altijd in de fiets liggen. Het duurt tot voorbij Edam-Volendam voor ik de kracht weer terug voel komen. Niet dat dat erg is, ook als ik helemaal 'leeg' ben kan ik toch nog wel 30, 32 km/u rijden.
Ik fiets vlot door de Beemster en ben via het pontje in Akersloot om even na 17.00 uur weer thuis.
Al met al een superieure fietsdag.
De foto's die ik vandaag maakte, en niet alleen deze, wil ik makkelijker op het web kunnen zetten. Nu exporteer ik de foto's als webpagina uit iPhoto, het fotobewerk- en archiveerprogramma van Apple. iPhoto maakt een mapje dat ik in de map van mijn site op mijn harddisk zet. Dan bewerk ik de pagina's in Dreamweaver en tenslotte sleep ik de pagina's naar de provider. Dit is tamelijk omslachtig.
Apple heeft een internetdienst, .Mac geheten. Ik heb een proefabonnement genomen. Nu kan ik met precies 3 muisklikken de geselecteerde foto's op het internet zetten. Voor 99 euro per jaar heb je 1 Gb aan webruimte, email en back-upfaciliteiten. Als je wilt zien wat ik vandaag gefotografeerd hebt, klik dan op http://homepage.mac.com/wschermer/PhotoAlbum7.html
Vergeet de rest, dat zijn experimenten.
185 km


28 oktober 2005. Banden plakken en Volendam

De hele week ben ik verkouden en heb last van een hese stem. Drie keer bezweet uit de fiets tijdens LEL is natuurlijk niet prettig. Vandaag heb ik er nog steeds flink last van.
Vanmorgen eerst de lekke banden van de LEL plakken. Je wilt het niet geloven, maar de enige band die nog heel was blijkt nu ook leeg. Dat brengt het aantal lekke banden tijdens de LEL op 5. Ik begin eerst aan de Tioga's. Als je er voor zorgt dat je het ventiel uitlijnt op de plaats van het logo van de buitenband, dan weet je bij een lekke band nauwkeurig waar je moet zoeken naar het steentje, stukje glas o.i.d. Ik peuter zo enkele steentjes uit de Tioga's. Uit de ene lekke Primo Comet haal ik een heel dun RVS draadje, de andere lekke Primo is waarschijnlijk veroorzaakt door een verkeerde montage. Het ventiel zat er scheef in en aan de voet van het ventiel vind ik een lek dat ik nog net kan plakken.
Eén Tioga heeft enkele grote insnijdingen in de zijkant, vrijwel zeker veroorzaakt door het groene glas dat onverlaten op het fietspad hebben gegooid. Deze band is total-loss en gaat de vuilnisbak in. Ik monteer de drie Tioga's met hun geplakte binnenbanden weer om de velgen.
Ik schroef de spiegels weer op de Quest en zet de opgeladen accu weer terug. De Quest is nu weer een toerfiets geworden. De Camelbag gaat er gevuld weer in, de tas met camera, bril, portemonnee, oplaadsnoeren e.d. krijgt zijn vaste plekje weer aan mijn rechterkant. Daar leg ik ook de doorzichtige zak met brood, banaan en allerlei krachtvoer en druivensuiker. Ik schuif twee reserve Primo Comets met licht opgepompte binnenband achterin de Quest. Ik weet nu dat de Tioga's gevoelig voor lekken zijn.
Om 14.00 uur stap ik in de Quest voor een ritje naar Volendam. De wind is zuidoost kracht 4. Met de Tioga's zoef ik er weer heerlijk overheen. Tegen wind naar Akersloot 45 km/u, geen enkel probleem. Na de pont rij ik continu tussen 40 en 50 km/u naar Graft-De Rijp. Ondanks de verkoudheid en de 'volle kop' is het met de conditie kennelijk wel goed gesteld. In De Rijp rij ik niet hard. Een viertal oudere wielrenners willen al in het dorp aanpikken, dat mag natuurlijk. Ze blijven het hele dorp vlak achter me en we rijden samen de brug aan het eind van het dorp op. De mannen nemen keurig het fietspad, ik de grote weg naar Midden-Beemster. Een beetje aanzetten en ik rij al gauw de polder in met een snelheid van ruim in de 40 km/u. De mannen doen maar geen moeite meer en ze verdwijnen heel snel uit mijn spiegels.
Via Midden-Beemster en Kwadijk bereik ik Volendam. Arend-Jan Verhagen is op zijn twee zeilboten volop aan het werk. Hij heeft altijd tijd voor een praatje. Ik eet een broodje Appelstroop en een banaan.
De weg terug gaat het makkelijk en snel. De wind heb ik nu iets achterlijker dan dwars en op de rechte stukken haal ik vrij gemakkelijk 50 km/u. Mijn hartslag blijft dan rond de 142 en dat is heel lang vol te houden. Jammer dat ik tijdens LEL zo vaak lek reed. De nr. 3 had een gemiddelde van iets boven de 43 km/u. Dat had ik graag verbeterd. In de bebouwde kom van Kwadijk is het dwarsprofiel van de weg soms erg verzakt. Als je netjes rechts houdt helt de Quest gevaarlijk over naar rechts. Ik kies er voor om midden op de weg te rijden. Een automobilist vindt dat maar niks en komt vlak achter me rijden. Ik bedien de man met een snelheid van ruim 40 km/u, zo hard ben ik Kwadijk nog nooit door gescheurd.
Om 16.30 uur ben ik tot verrassing van mijn vrouw al weer thuis.
78 km. Totaal met de Quest vanaf eind februari 7600 km.

23 oktober 2005 LEL, Lelystad-Enkhuizen-Lelystad, 4 lekke banden
Vandaag staat de wedstrijd Lelystad-Enkhuizen-Lelystad op het programma. Ik prepareer de Quest door de Tioga banden op te pompen tot 6.3 bar. De beide spiegels schroef ik eraf. Ik hang een tweede Camelbag zonder isolatie aan de binnenkant op. Deze vul ik gedeeltelijk met een energiedrank. De geïsoleerde Camelbag gaat halfvol water. In de stromende regen rij ik met de Quest in de bus richting Amsterdam en vervolgens naar Lelystad. Daar aangekomen is de Velomobiel bus al gearriveerd. Ik zie veel bekende gezichten, het clubje wedstrijdliefhebbers is aardig compleet. Eerst een aantal boterhammmen naar binnen werken en dan ga ik kijken wat mijn starttijd is. Ik kan kiezen, dus ik prik 14.00 uur. Was het aanvankelijk droog, de regen begint nu gestaag uit de grauwe wolken te vallen. Ik zie weinig Tioga banden, ook Harry Lieben heeft ze verwisseld voor brede Primo Comets. De twijfel of ik er wel goed aan heb gedaan om met de Tioga's te rijden slaat toe. Ik kan er niks meer aan veranderen, ik heb niet genoeg andere banden bij me.
Om 14.00 uur wordt ik weggeteld en na de sluis en de passage van de kruising kan er voluit worden gereden. Ik heb de snelheid snel op 48 km/u en dat voelt goed. De hartslag zit net boven de 160, prima. Ik haal met groot snelheidsverschil Ben van de Boogaard in. Na een kilometer of acht zie ik voor me een hele partij groene glasscherven op de weg liggen. Er is geen ontkomen aan, rechts bevindt zich het IJsselmeer, links het steile dijklichaam. Ik bid een weesgegroetje dat ik er ongeschonden door mag komen. Even later zakt de snelheid via 46 km/u naar 43 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en lees een waarde van 163 af. Het zal toch niet..... Het zal dus wel, want ik kan nu zelfs geen 40 km/u meer rijden. Ik voel de achterkant van de Quest heen en weer dweilen, lekke achterband. Uit de fiets en snel vervang ik de lekke band voor een reserve binnen- en buitenband. Ben van de Boogaard passeert nu mij. Na een minuut of zes zit ik weer in de Quest en zet stevig aan. Ik ben al snel weer bij Ben en haal hem weer in. Echt lekker op gang kom ik niet, met 44 km/u is het wel op. Dan wordt het snel nog minder en ook het sturen gaat bepaald niet strak. Bij een kleine stuurbeweging naar rechts glijdt de fiets vreemd weg. Weer een lekke band, nu van het linkervoorwiel. Ik ben nog maar een paar kilometer voorbij de parkeerplaats. Ook deze band verwissel ik voor een nieuwe set. Ik twijfel even of ik nog wel door moet gaan. Ik geef de pijp aan Maarten en ga terug. Halverwege is opnieuw mijn achterband lek, nummer 3 dus. Nu is het einde oefening en ik zet de Quest aan de kant. Ik bel collega Hans Snijder die ik uit voorzorg de sleutel van de bus heb gegeven. Hans gaat onderweg om mij op te pikken. Ik heb even tijd voor een praatje met Anton Luijtink die 30 meter achter mij een lekke band van zijn Mango aan het vervangen is.
Hans arriveert en we slepen de Quest het dijklichaam over en zetten de fiets in de bus. Wel moeten we helemaal doorrijden tot aan de parkeerplaats waar we keren en terug naar de start rijden. Daar hoor ik dat er maar enkele fietsen zonder lekke band binnen zijn gekomen. Ymte heeft geluk en is als eerste weg en - uiteraard - als eerste terug. Op sommige stukken heeft ie 59 km/u gereden met de snelle nieuwe 26" Quest. Gemiddeld rijdt ie 52,3 km/u, 5 km harder dan nr. 2 Hans Wessels. Marcel van Eijk wordt derde met ruim 43 km/u.
Na afloop gaan we naar Allert's woning in Lelystad en genieten van een biertje en een lekker bord chinees.
Toni moet naar het westen en wij rijden samen naar Amsterdam station Duivendrecht.
Thuisgekomen blijkt ook de vierde band, rechtsvoor lek, dat maakt totaal 4 lekke banden tijdens één wedstrijd, ik denk dat dit een record is. Harry Lieben zal me enkele Primo Comets sturen, hiermee moet het lek rijden minder frequent voorkomen.
Thuisgekomen blijkt Hans Wessels een mooie foto van mij te hebben genomen. Hierop is mooi te zien dat de nieuwe MET tijdrithelm uitstekend aansluit bij de roll-bar van de Quest.

22 oktober 2005 Confrontatie met de paarden ( fotoserie klik hier)

Vanmiddag om vier uur stuur ik de Quest het terrein van Manege De Hoef in Egmond aan de Hoef op. Nu moet het gaan gebeuren. Een tikkie nerveus ben ik wel. Er hoeft maar één paard iets ongelukkigs te doen en de schade is niet te overzien. Maar goed, wie A zegt moet ook B zeggen. Ik meld me bij de dienstdoende trainster en bespreek met haar een programmaatje door. We zijn het snel eens, eerst wat verkennende oefeningen in de buitenbak, daarna eventueel de binnenbak in. Aanvankelijk blijft er een hek tussen de Quest en de paarden. De paarden hebben het gele gevaar evenwel direct in de gaten. Sommige dieren reageren vrij rustig en lopen kalm langs het hek vlak naast de Quest. Enkele jongere paarden vertikken het en blijven schichtig op afstand. Ze zijn niet, ook niet aan de leidsels van de trainster, te bewegen ook maar in de buurt van de Quest te komen.
De volgende oefening is op de trainster aflopen en halt houden naast de Quest. Dat is voor verschillende dieren te eng. De helft van de paarden blijft rustig naast de Quest staan al wordt er wel wat schichtig gekeken. Ook nu durven enkele jonge paarden waaronder een heel fraaie schimmel de Quest niet te benaderen.
Het wordt nu erg onrustig in de buitenbak. Enkele paarden die zijn aangezet om naar de Quest te komen nemen de wijk naar de andere kant van de bak en maken de andere dieren ook zenuwachtig. We moeten het programma onderbreken om de rust te laten terugkeren.
We spreken af dat ik de fiets een kwartiertje wegzet en dat we daarna in de binnenbak verder zullen gaan. Ik fiets even rustig naar Heiloo op en neer en om tien voor vijf rij ik de Quest de binnenbak in. Nu wordt het echt spannend, niet alleen voor de paarden, ook voor mij. De paarden en de amazones zijn gespannen. De oortjes staan allemaal rechtop, soms iets achterover. De ingewijden weten wel wat dit betekent.
De Quest staat nu minder dan 2 meter van de buitenring van de bak. De paarden moeten er nu allemaal vlak langs lopen. Binnen zijn de paarden rustiger dan buiten en de passage gaat goed. Ook nu zijn er nog twee paarden, waaronder de schimmel, die de Quest nog ernstig wantrouwen. Ze gaan er niet langs.
De tweede oefening in de binnenbak is stoppen naast de Quest en de rijdsters dwingen hun dier naar de Quest te kijken. Dat is al flink lastiger. Verschillende paarden willen wel stoppen naast de Quest, maar ze doen net alsof het ding niet bestaat en kijken er niet naar. Na een aantal rondjes wordt het gewoner, de paarden worden rustiger en de gele Quest is niet meer het angstaanjagende gele gevaar.
Nu wordt het tijd om het realiteitsgehalte te verhogen. De paarden worden allemaal midden in de bak naast elkaar opgelijnd. Ik stap in de Quest en rijd voor de groep paarden langs. 'Da's nou wel weer eng, want nou komt ie wel op ons af' voel ik de paarden denken. Ze reageren wel verschillend, maar de meesten deinzen een paar meter achteruit. Achterin de bak rij ik rond en wil achter de paarden langs rijden. Ik zie dat de paarden me in ieder geval in de gaten willen houden, ze draaien zich om, of de amazone dat nou wil of niet. Als ik de groep rond ben gereden stappen de paarden gewoon achter me aan, dat is iets wat mij en de amazones verrast.
De laatste oefening is de paarden tot vlakbij de Quest te laten komen. Dat gaat uitstekend, sommige paarden snuffelen aan de Quest en laten de fiets zelfs bewegen. De trainster moet op een gegeven moment de rijdsters zelfs waarschuwen de paarden bij de Velomobiel weg te halen, na het snuffelen willen ze er graag ook hun tanden inzetten, ze willen wel weten of het misschien toch eetbaar is.
Het gaat allemaal uitstekend en tenslotte wordt er in steeds kleinere kringen rond de Quest gelopen.
De leiding is zo enthousiast dat een tweede groep kleinere paarden en pony's uit een andere bak ook de Quest mag komen besnuffelen. Pony's zijn gemiddeld rustiger en vinden de gele Quest prima. Ook hier 'zoent' een pony de neus van de Quest, heel leuk om te zien. Een eigenaar van een paard, haalt zijn op pension staande dier op en wil ook graag dat zijn paard aan de Quest went. De man is zelf heel rustig en zijn paard vindt het dan ook prima.
Om half zes is het tijd om de bak weer te verlaten. Ik laat de Quest een beetje stuiteren om de donkere aarde van de wielen te verwijderen. Iedereen is tevreden over het verloop van de oefeningen. We zijn het erover eens dat het voor zowel mij als de paarden en hun berijdsters een heel zinvolle gebeurtenis is geworden. Ik drink een biertje aan de bar en praat nog wat na met de leiding van de manege. Tevreden fiets ik naar huis.
Morgen LEL, Lelystad - Enkhuizen - Lelystad, ik ben benieuwd.

18 oktober 2005. Afspraak met de paarden

Vanmiddag een trainingstochtje gemaakt. Het is heel mooi zonnig weer maar de temperatuur is maar 13 gr. C. Daarbij waait het vrij hard, zeker Bft 5 met uitschieters naar 6. Ik rij via Egmond aan de Hoef naar Bergen aan Zee. De wind komt gemiddeld dwars in en plukt behoorlijk aan de Quest. Vooral als er in het open veld een huis of een bosje de windstroom verstoort, moet ik goed opletten en af en toe de koers corrigeren. Ik hou de snelheid tussen 42 en 47 km/u op de rechte stukken. Ik moet daar al flink voor trappen. Ik heb geen idee welke hartslag ik nu heb, mijn Cyclo CP23 is kapot en is terug naar de hartslagmetershop.
In Bergen aan Zee maneuvreer ik langs vele afgevallen takken en dennenappels. Soms hoor ik een harde klap onder de Quest als ik een tak niet kan ontwijken en deze al brekend tegen de onderkant van de carrosserie aan slaat. Gelukkig is de fiets daar gewelfd en daarom enorm sterk. Tot mijn verrassing zorgt de harde wind er voor dat er ook uit de eiken langs het fietspad regelmatig eikels omlaag komen. Eén komt er op de bovenkant van de Quest terecht en dat geeft een mooie hol klinkende 'ploink'.
Ik vind het fietsen met deze harde wind niet echt prettig en ik besluit de lengte van de rit te beperken. Ik rij via Bergen Binnen en Alkmaar naar Heiloo waar ik even bij mijn schoonouders aanga.
Weer op weg naar Egmond aan Zee kom ik langs het mooie fietspad langs de Zeeweg. Er liggen al veel bladeren die vaak alleen in het midden een schoon stukje weg overlaten. Daar rijden de fietsers natuurlijk en ik moet flink toeteren om er vlot langs te kunnen. De elektrische claxon doet het als vanouds perfect en fietsers begeven zich tijdelijk in de bladeren. Gelukkig is het droog en dus niet glad. Daarvoor ben ik met mijn drie wielen uiteraard niet bang meer.
In Egmond aan de Hoef ga ik naar Manege De Hoef. Diverse incidenten met paarden herinneren mij weer aan mijn voornemen om te proberen bij maneges de paarden te laten wennen aan de knalgele Quest. Ik stap naar binnen en wordt ontvangen door de bedrijfsleidster en haar assistente. Nadat ik me heb voorgesteld vertel ik waarvoor ik kom. De beide dames reageren heel enthousiast en dankbaar. Ook zij zijn zelf al diverse keren door ligfietsen in hachelijke omstandigheden gekomen. Nadat ik over enkele near-misses heb verteld worden zijn steeds enthousiaster. We spreken af dat ik zaterdagmiddag om 16.00 uur langs zal komen. Dan zijn er twee flinke groepen rijdsters en zal de les worden aangepast en aangevuld met..... wennen aan het gele gevaar. Zaterdag horen jullie hier meer.
Met een goed gevoel rij ik met een snelheid van 40 tot 47 km/u via Bakkum-Noord, mijn geboorteplaats, weer naar huis.
48 km

16 oktober 2005. Rit met ALF, de Amsterdamse liggers

Vanmorgen om 8.05 uur ben ik buiten, temperatuur 9 gr. C en er staat een pittige Oostenwind. De zon is nog niet op en het is tamelijk guur. Ik heb mijn jasje met lange mouwen aan en trap stevig door om warm te worden. Bij Uitgeest komt de zon prachtig rood op. Ik sta al om 8.50 uur voor de pont in Zaandam bij het Noordzeekanaal. Om 9.00 uur vaar ik over. In Amsterdam staat plotseling Fred van den Hauten met zijn Alleweder naast me. Hij heeft vannacht gewerkt en fietst vandaag mee. Om even na half tien staan we als eerste op het Museumplein. Het is nog steeds koud en ik trek ook mijn hesje maar aan. In de Brasserie drinken we koffie en warmen we een beetje door. Ik weet uit ervaring dat de snelheid niet hoger zal liggen dan rond 24 km/u, niet genoeg om me warm te fietsen. Ik hou alle kleding aan en doe de schuimkap op de Quest. Nu zit ik vrijwel uit de wind en dat gaat prima.
Om 10.25 uur vertrekt de karavaan van ongeveer 13 fietsers in zuidelijke richting. We rijden langs de Amstel waar alle voorbereidingen voor de Amsterdam Marathon in volle gang zijn. Er zijn veel hardlopers en fietsers op weg. We rijden tot aan De Hoef en genieten daar van een heerlijke pannenkoek. Buiten De Hoef komen we op een prachtig vers geasfalteerd fietspad richting Breukelen. Dat mooie fietspad houdt evenwel plotseling op en gaat over in een grof puinlandschap, de basis voor een toekomstige asfaltlaag. De Quest hobbelt er makkelijk overheen, de tweewielers moeten soms van de fiets om veilig vooruit te komen. We wachten aan het eind op elkaar en vervolgen onze weg naar Breukelen. Daar volgen we de prachtige Vecht in noordelijke richting, dat doen er overigens nog velen met ons. Veel remmen en weer optrekken dus. Via Nieuwersluis, Loenen aan de Vecht en Baambrugge bereiken we Abcoude.
Samen met Fred nemen we afscheid van de groep en wij rijden eerst langs de A2 en vervolgens vlak langs de A9 naar Ouderkerk aan de Amstel. Daar rijden we weer langs de Amstel. Fred heeft vleugels gekregen, hij rijdt regelmatig 40 km/u. Hij denkt dat ie 35 km/u rijdt, maar hij heeft zijn computer nog niet voor de veel grotere Big Apple banden gecorrigeerd. Zijn Alleweder is afgelopen week door Velomobiel.nl onder handen genomen en besturing en sporing zijn geoptimaliseerd. Dat is heel goed te merken. Via de RAI gaan we naar Amsterdam West. Hoewel mijn TomTom veelvuldig een andere route adviseert, scheurt Fred over hem goed bekende wegen. Ik volg in zijn kielzog en zie regelmatig snelheden van 35 tot 40 km/u op de snelheidsmeter verschijnen. Fred geeft goed aan wanneer ie gaat afslaan en ik kan makkelijk volgen. Om 16.20 uur staan we voor de pont over het Noordzeekanaal en we kunnen direct mee. In Wormerveer zwaai ik Fred gedag en ik geef nog even wat extra gas. Om 17.15 uur ben ik thuis na een prachtige dag fietsen. Of ik de komende ALF tochten meefiets hangt sterk van de temperatuur af. Bij 24 km/u is mijn hartslag rond de 85 en dan fiets ik mezelf niet warm.
145 km


15 oktober 2005 Trainingsrondje met enig gevaar
Volgende week Lelystad - Enkhuizen - Lelystad. Daarom nu een trainingsrondje met een aantal langer durende sprints naar topsnelheid en vervolgens weer langzaam uitrijden naar 40+. Dat is goed voor de grote spier die hart heet. Het begint al goed als in Castricum een tweetal wielrenners me op de rotonde voorrang moet verlenen. Ik zet iets harder aan dan gewoonlijk en de renners haasten zich om in mijn wiel te komen. In het dorp is een wedstrijdje uit den boze, maar de mannen zitten er overduidelijk voor klaar. Bij 37 km/u houdt de eerste het al voor gezien. Met 42 km/u, hiermee passeer ik het laatste kruispunt in het dorp....haakt ook de tweede af. Ik trek door tot 45 km/u en moet direct flink remmen om de kruising met de Provinciale weg te halen.
Ik ga richting Uitgeest, de zon schijnt volop maar er staat een pittige oostenwind. Die komt nu schuin linksvoor in en het kost flink moeite om de 50 km/u te halen. Niet gek natuurlijk met deze wind, twee spiegels, geen schuimkap, de banden niet hard, toerbagage en geen tijdrithelm op. Voorbij Uitgeest is het schitterend geasfalteerde fietspad een nieuwe uitdaging. Hier gaat het makkelijker en tot Krommenie blijf ik boven de 50 km/u. Door Krommenie en het industriegebied bij Wormerveer gaat het even rustig. Na de brug over de Knollendammervaart gaat het gas er weer op. Nog niet maximaal, de weg laat dat niet toe, maar 46 km/u gaat goed. Voorbij Marken-Binnen is continu 51.5 km/u prima te doen. De wind is nu iets achterlijker dan dwars en dat is beter dan schuin voor. Van de brug bij West-Graftdijk gaat het meteen op het grote blad en met flinke gang omlaag. De snelheid zit zo op 60 km/u en zie een heel peloton wielrenners verbaasd omkijken als ik ze zo snel voorbij rij. Op het vlakke is 60 km/u wel even vol te houden, maar het is geen wedstrijd en tot het pontje in Akersloot hou ik de snelheid op 56 km/u. Ik schrijf dit wel gewoon op, maar eigenlijk is het fenomenaal dat dit met een fiets, OK een Quest en met de wind in rug, mogelijk is. De leeftijd, ik ben nu 58, lijkt er niet zoveel toe te doen. Een goede conditie en zeer regelmatig fietsen, lange ritten, afgewisseld met intervaltraining, werpen hun vruchten af.
Ik fiets nu langs het Noord-Hollands kanaal en sla linksaf naar Heiloo. Helaas is het fietspad zo slecht dat bij snelheden boven 45 km/u de wielophanging enorme klappen te verwerken krijgt. Iets kalmer aan maar. Buiten Heiloo rijdt een bestuurder van een oude Volvo 960 zonder op of om te kijken het fietspad op en ..... moet stoppen voor kruisend verkeer. Ik rij daar al weer hard en moet vol in de ankers om een botsing te voorkomen. Vlak voor ik stil sta rijdt de man door. Ik scheld hem verrot, niet zo nobel, maar dat is hij ook niet.
Eerlijk is eerlijk, vrijwel alle fietspaden zijn niet geschikt om met snelheden van 40 tot boven 50 km/u te rijden. Het snelheidsverschil met de andere fietsers is zo extreem groot. Ook andere weggebruikers houden er totaal geen rekening mee dat er iemand zo hard over een fietspad racet. Daarom rij ik zo graag een rondje Noord-Holland. Ik heb daar altijd het rijk alleen en ik kan zo hard als ik wil.
Ik rij nog even naar het strand in Bakkum aan Zee. Hoewel ook hier een mooi fietspad ligt, zijn er 3 kruisingen naar parkeerterreinen, Johannes Hof en de atletiekbaan. Boven de 50 km/u is ook hier bloedlink. Ik heb er evenwel nog zin in. Ik besluit de helling op maximaal te gaan. Ik kom met 46 km/u aan en zet maximaal aan. Ik hou de snelheid gedurende de hele klim op 46 km/u. Bovenop, dit geeft een uitstekend gevoel, laat ik de fiets uitlopen en ik kijk een tijdje naar de zee. Een belangstellend echtpaar vraagt honderduit en vindt de Quest een prachtige machine.
Morgen naar Amsterdam om een tochtje met ALF te rijden.
50 km


12 oktober 2005. Foto's Herfsttreffen nu online.
Klik hier voor de foto's.


11 oktober 2005. Tioga's zijn echt super
Vandaag een vrije dag. Eerst wat administratieve zaken afhandelen en dan klussen aan de Quest. De voor Giessen gemonteerde Primo Comets zijn lekbestendig, maar verder ben ik er niet enthousiast over. Het comfort is matig, het lijkt of de Primo's de straatklinkers er nog dieper willen inhameren, met veel herrie tot gevolg. Op schuin en slecht wegdek dribbelt de Quest er lustig op los. Ook de snelheid is niet je dat. Kortom, de Tioga Comp Pools gaan er weer op. Eerst plak ik de lekke band die ik al in Almere opliep. Dat is zo gebeurd. Ik verwissel alle Primo's voor Tioga's, ziet er ook wat robuuster uit.
De klittenband die de Camelbag drinkzak op zijn plaats houdt is losgeraakt. Vervangen is niet zo makkelijk, de lijmlaag is losgelaten en die zit op de binnenzijde van de Quest. Thinner doet weinig, stickeroplosser gaat beter. Als de lijmlaag zacht is, kun je deze met een spatel eraf schrapen. Tenslotte met wat thinner de oude lijmresten geheel verwijderen en een nieuwe klittenband kan erop. Als ik klaar ben blijkt de achterband weer vrijwel leeg. Ik vervang deze door een reservesetje.
Ik ga pas om 14.30 uur op weg naar Volendam. Ik wil in de Beemster boerenkaas kopen en zoek de boerderij waar dit verkocht wordt. Net ten oosten van Midden-Beemster vind ik de boerderij. Ze zijn vandaag echter alleen open tussen 17.00 en 18.00 uur. Geen probleem, het is prachtig weer en ik rij door naar Volendam. Nog in de Beemster rijden twee meisjes op twee paarden voor me uit. De ene loopt in de berm, de andere op het fietspad. Ik rij er met flinke snelheid langs. In mijn spiegels zie ik dat één van de paarden enorm schrikt en 360 graden rondgaat. De berijdster blijft er wel opzitten.
Op de terugweg lopen de beide meisjes nog steeds op het fietspad. Ik stop even om een praatje te maken. Ook nu weer zijn de paarden erg schichtig. Het ene meisje zegt dat ze heel erg geschrokken is toen haar paard een 360 graden draai maakte. De paarden worden evenwel heel rustig en komen zelfs dicht bij de Quest. Ik blijf met de meisjes praten en dat heeft een heilzame uitwerking op de paarden. In Volendam is het vrij rustig, toeristen zijn er vrijwel niet. Ik praat een tijdje met Arend-Jan Verhagen. Hij chartert met twee Taiwan clippers en is nu bezig om de teakhouten railing in de Coulan te zetten.
Ik rij terug naar Midden-Beemster, nu met wind in de rug en heel gemakkelijk met snelheden rond de 45 km/u. Even zet ik stevig aan en zit zo op 54 km/u. De Tioga's zijn werkelijk heel wat sneller dan de Primo's. Ik denk dat het op goede wegen 3 km/u scheelt, op klinkerwegen zeker 5 km/u. Daarbij is het comfort zeer veel beter, de Quest is veel minder lawaaiig en het dribbelen is bijna verleden tijd.
Ik vlieg de Beemster door op zoek naar de kaasboerderij. Ik vind deze nu echter niet. Als ik al in De Rijp ben weet ik zeker dat ik terug moet. De opdracht was duidelijk, 1,5 kg extra belegen kaas en 400 gr. schapenkaas. Ik wil niet met lege handen thuis komen en draai om. Ik rij helemaal terug naar Midden-Beemster en heb nog steeds de kaasboerderij niet gezien. Even oostelijk van Midden-Beemster zie ik de verlossende vlag van de kaasboerderij en sla de gewenste spullen in. Voor de liefhebbers, een kilo extra belegen boerenkaas kost 8 euro, kom daar bij je eigen kaaswinkel maar om. De belegen schapenkaas kost 10 euro per kilo, het leven is tenslotte al duur genoeg :).
Terug rij ik flink door, het is inmiddels 17.30 uur. De temperatuur is nog steeds 21 gr. C, onvoorstelbaar. Vanaf de brug bij West-Graftdijk gaat het met 55 km/u omlaag. Tot vlak bij de pont in Akersloot hou ik de snelheid boven de 50 km/u. Wat ben ik blij met de Tioga's, het gaat fantastisch zo.
Even na zessen ben ik thuis na een heerlijke rit.
84 km. 7155 km met de Quest sinds eind februari.

9 oktober 2005. Thuisreis
Na een comfortabele nacht zou ik met Fred de Blok richting huis rijden. Fred wilde echter vroeg vertrekken om op tijd bij zijn dochters te zijn. Ik rij met een groep van 10 fietsers noordwaarts. Onder Muiden gaat de grootste groep rechtdoor waar Michel Hoogzaad en een van de ALF-ers rechtsaf slaan. Ik wil nu niet door Amsterdam rijden, maar via de Maxis en de Diemerzeedijk door IJburg rijden. Michel heeft een aanhanger achter de ICE. Ik til deze op en stel vast dat ie loodzwaar is, zeker 20 kilo. Dat maakt samen met de ICE een heel fors totaalgewicht. Geen wonder dat Michel niet makkelijk vooruit komt. Michel gaat rechtdoor naar Muiden, wij rijden om via de mooie IJsselmeerdijkweg. We zien Michel niet meer.
In Muiden is het terras bij Ome Ko zojuist in gebruik. Een dubbele espresso, een koffie en een appelgebakje is de bestelling. Af te rekenen € 5,75 vooraf. Zo de waard is vertrouwt ie zijn gasten. Ik krijg een 'hergebruikt' suikerstaafje, een eerdere gast heeft kennelijk een gebruikt suikerstaafzakje volgeprompt met oud papier. Niet erg netjes. We rijden door naar de Maxis en op een volledig onbewegwijzerde route rijden we over de mooi geasfalteerde gifbelt die Diemerzeedijk heet naar IJburg. Via de Schellingwouderbrug rijden we over een prachtig fietspad naar 't Schouw. Ik neem daar de pont over het Noord-Hollands kanaal en mijn medefietser gaat rechtdoor naar Purmerend. Ik fiets naar het Twiske en geniet intens van het rijden door dit mooie natuurgebied. Recent hebben ze een schitterende asfaltlaag aangebracht. Ik wil niet door bebouwde kommen rijden en volg het fietspad tot ik .... uiteindelijk weer in Purmerend uitkom. Door de nieuwbouwwijk kom ik tenslotte op een rotonde uit. Ik neem de rotonde en beland op de A7. Veel getoeter van automobilisten, één van hen, een bestuurder van een VW-busje vindt het zelfs nodig om me te snijden, bijzonder gevaarlijk. Veel Nederlandse automobilisten gedragen zich onbeschoft, de Duitsers zijn wat dat betreft een verademing. Ik keer bij een benzinestation en draai de rotonde weer af. Dan zie ik een fietstunnel die mij onder de weg door brengt. Ik kom aan de westkant van Purmerend de bebouwde kom binnen en ga linksaf naar Spijkerboor.
Het rijden over de hoge dijk is fantastisch. Snelheid tussen de 37 en 42 km/u zonder dat ik me zwaar moet inspannen. Bij Spijkerboor stop ik even bij het Heerenhuijs. Een
dubbele espresso kost daar 3.40 euro, dat is 7,50 oude guldens, een record. Laat de horeca zich eens afvragen of dit nu wel in verhouding is. Ik denk van niet. Nu kan ik het makkelijk betalen, maar 3,40 euro voor een matige espresso, zonder koekje en zonder glas water, zonder goed doseerbare suiker (grote klonten) is toch echt buiten proporties.
De pontbaas die mij overzet is een en al interesse voor de Quest. Hij vaart ook in Ilpendam en zegt al vele Quests te hebben overgezet. Hij wil alles weten en kijkt me nog lang na als ik de weg naar Oost-Graftdijk oprij. Ook deze dijkweg is prachtig en ik ben snel in Oost-Graftdijk. Vervolgens naar West-Graftdijk. Daar kan ik rechtsaf of rechtdoor langs het water, alleen toegestaan voor fietsers. Ik blijf langs het water fietsen. Dat kan ik beter niet meer doen. Ik krijg een vreselijk steil ophaalbruggetje te nemen. Ik ga er stapvoets op en ..... loop vast op de bult onder de fiets. Nog een trapje en ik ben bovenop de brug. De andere kant is verrassenderwijs vlakker en ik loop niet meer vast. Dan volgt een nieuwe uitdaging. Ik moet een lange loopbrug over die precies 90 cm breed is. Ik kan niet naast de Quest lopen en moet er dus fietsend over. Dit gaat net en ik passeer een fraai oud sluisje.
De weg naar huis is bekend, pontje Akersloot, Limmen en om 16.50 uur ben ik thuis. Een werkelijk heerlijke fietsdag en weekend is voorbij.
89 km

8 oktober 2005. Herfsttreffen toertocht
Bert Gazendam had aangekondigd dat hij ie niet wilde koken. Dat levert voor Marcel natuurlijk een probleem op. Bij Bert begint de wroeging te knagen en hij gaat naar Marcel om hem te informeren hoe er toch een gezamenlijke maaltijd kan worden geregeld. Bert helpt met het maken van een boodschappenlijst en om 10.00 uur scheurt Marcel naar AH om voor 50 man/vrouw eten in te kopen.
Om 11.00 vertrekt een grote karavaan van allerlei pluimage voor de traditionele toertocht. We rijden ongeveer dezelfde route die ik gisteren op de heenreis heb gemaakt. De snelheid is zo'n 23 km/u, heel relaxt voor een Questrijder. Het weer is aanvankelijk heiig, later komt de zon door en stijgt de temperatuur prettig naar zo'n 18 gr. C. Al snel hebben we de eerste lekke band. Wendy Schipper, nu eens niet met haar Quest maar met de Hurricane, ze heeft een lekke achterband. Anton Luitink wast dat varkentje snel, nieuw binnenbandje en pompen maar. Anton krijgt er niet meer dan 2 bar druk in..... het nieuwe binnenbandje blijkt ook lek te zijn. Herhaling van zetten en even later komt de karavaan weer op gang.
In Weesp steken we op en bestel ik een dubbele espresso met appelgebak. Het eerste lukt, het tweede niet. De waardin roept dat ik achteraan moet sluiten en dat ze zeker geen 50 appelgebakjes heeft. Ik haal mijn krentenbollen uit de fiets en smikkel ze op het mooie terras aan het water op. Het appelgebak komt inderdaad niet meer. Door de grote groep is het tempo vrij laag en het is al vrij laat als we weer onderweg zijn. Marcel Vriezekolk vraagt of ik aan de staart wil blijven hangen. We maken enkele doorsteken en rijden over de schitterende heide bij Craailo. Ik maak wat foto's van de slingerende karavaan, heel leuk.
Om 17.00 uur zijn we terug op de camping. Er zijn weer nieuwe mensen aangekomen. Ik zie Mark-Jan Bastian, Bert Hoge, Henk Zijlmans en Rembrandt Bakker met zijn vriendin. De laatste twee zijn ook in onze blokhut ingetrokken.
Terwijl ik met een stel mensen bij de Versatile van Robert Blacqiere sta te praten, komt Leonie aangelopen. Ze neemt me bij de arm en onder gelach van de groep wordt ik meegenomen om ..... kipkledder aan stokjes te rijgen. Handen wassen en aan de slag is het parool. Niet helemaal 'des directeurs', maar Wim doet mee, dus ook hiermee. Lachen natuurlijk, maar veel handen maken licht werk.
De saté met rijst en groente is uitstekend. Bier en wijn zijn er in overvloed en de avond komt comfortabel om. Ook nu weer is het kampvuur een mooie afsluiting van een prettige dag.
55 km.

7 oktober 2005. Naar Herfsttreffen in Huizen
Vandaag ga ik naar het Herfstreffen in Huizen, volgens TomTom in Blaricum. Ik laad nu minder kleding in en heb nu veel meer ruimte in de fiets over. Teveel ruimte zou even later blijken. Ik vertrek om 13.15 uur en rij vlot Castricum uit. Dan realiseer ik me waarom ik veel ruimte in de Quest overhou, ik hem mijn slaapzak en kussentje nog thuis liggen. Een kwartier later ben ik weer thuis en mijn vrouw haalt de ontbrekende spullen van boven.
Ik fiets traditiegetrouw via Amsterdam-centrum naar het Gooi. Het is er nu wel gruwelijk druk, steeds heb ik tientallen fietsers voor me en achter me. Via Diemen bereik ik het fietspad dat onder de snelweg doorgaat en kan ik richting Muiden rijden. Ik passeer de fietssluis waar Fred de Blok zijn Mango heeft geteisterd. Gelukkig is Fred handig en werkt ie op een technische school. Hij heeft de reparatie helemaal zelf uitgevoerd, wel met telefonisch advies van Ymte van Velomobiel.
Voorbij Muiden zoek ik het fietspad langs het IJsselmeer op, mooie rit, zeker met dit heerlijke weer. Vervolgens rij ik door Naarden en om 17.00 uur ben ik op de camping in Blaricum. Vele bekende gezichten zijn al aanwezig. Ik neem mijn intrek weer in blokhut 1. Fred de Blok, één van mijn 'slapies', heeft een paar blikjes bier mee en we nemen er alvast maar een. Het zal zeker niet de laatste zijn dit weekend. Lekker even onder de douche en om half zeven wordt de barbecue opgestookt. Mijn vrouw heeft vanmorgen een biefstukje en een varkenshaasje vacuüm laten verpakken. Ik haal een fles port, wat bier en wat stokbrood en kruidenboter bij AH, ik haal de volgende dag wel. Het barbecuen is gezellig. Leonie Berkhout vertelt me over het zouten van het vlees - dit moet achteraf en niet vooraf - en dat het varkenshaasje langer op het vuur moet liggen dan het biefstukje. Nogmaals dank Leonie, het smaakt voortreffelijk.
De verdere avond klets ik wat buiten onder de veranda, later binnen en tenslotte bij het kampvuur. Wim van 't Veer heeft verschillende eigengemaakte dranken mee, waaronder een 46% appellikeur. Als drankomnivoor moet ik dat natuurlijk proeven. Wow.... dat spul kun je letterlijk de slokdarm voelen passeren om vervolgens in je maag voor onrust te zorgen. Mooie vent trouwens die Willem. Hij vraagt luid de aandacht om een korte speech te houden. Hij kondigt aan dat ie dit jaar waarschijnlijk voor het laatst meedoet. Hij 'wil niet meer omhoog geduwd worden'. De volgende dag fietst ie evenwel gewoon mee en zeker niet als staartrijder. We zien Willem later op de ICE van Michel Hoogzaad rondscheuren als een jonge hond. De inmiddels 70-jarige Willem is op slag verliefd op de ICE. Wie weet wat we nog eens meemaken?.
64 km

6 oktober 2005. Rondje Noord-Holland

Vandaag een rondje Noord-Holland op het programma. Ik heb een nieuwe batterij in mijn hartslagmeterband geplaatst, maar het wil niet gaan werken. Ik stuur de combinatie maar even terug naar de leverancier.
Eerst langs Kroone Liefting om het 24-tands bergtandwiel te laten verwisselen voor het normale 28-tands kransje. De ketting wordt weer met één schakel verlengd. Dat is snel gebeurd. Ook moeten de beide remkabels korter worden. De linkerrem kan ik bijna niet meer verstellen. Bas doet dit handig en trekt kruiselings 2 tiewraps over het potje en klauwtje. Nu moet de remkabel niet meer uit de ankerplaat kunnen schieten.
Terwijl de Quest bij Kroone op zijn kant ligt, komen er twee heren binnen die door John, één van de eigenaren, worden ontvangen. Ze kijken even bij de Quest en Bas zegt dat de Quest wel 100 km/u kan. Ze geloven er niks van. Ze richten zich tot mij en vragen waarom ik in 'zo'n geval' rij. Ik zeg dat ik graag met dingen bezig ben waarover is nagedacht. 'Over een gewone fiets is niet nagedacht, je gaat toch niet rechtop tegen de wind in rijden'. Dat komt niet helemaal aan bij de mannen. Ze lopen door waarop Bas zegt dat de heren de directie vormen van..... Giant Europa. Oops!.
Om 11.00 uur fiets ik richting Alkmaar. Het is mistig en met 12 gr. C nogal koud. Mijn bril beslaat continu, zonder bril zie ik veel beter. Ik heb -1.75 en dat is niet zoveel dat ik beslist een bril moet dragen.
Ik heb de Primo Comet banden nog onder de fiets. Deze zijn duidelijk minder comfortabel dan de Tioga Comp Pool banden. Morgen rij ik naar het Herfsttreffen en in een groep wil ik liever geen lekke banden. Als de fiets wat zwaarder beladen is, is het comfort van de Primo's beter.
Ik haal onderweg een aantal wielrenners in, geen van hen toont aandrang om achter mij aan te gaan.
Het blijft vochtig en koud, al is de temperatuur nu 14 gr. C. Bij het benzinestation bij de Kooy stop ik even voor een broodje en een banaan. Ik doe mij jasje met lange mouwen aan, buiten de fiets koel ik te snel af. Ik krijg nu de oostenwind op de kop en ik hou het jasje maar aan. Ik voel een licht zeurende pijn in mijn linkerknie. Ik hou dat de volgende 100 km, maar het wordt niet zo hinderlijk dat het fietsen onmogelijk wordt. Wel beperk ik de snelheid tot 32 km/u.
Voor Den Oever scharrelen er een aantal kippen en pauwen op de weg. Algehele paniek als ik ze nader. Het spul stuift alle kanten op. Ik mis een grote haan op een haar na.
Het is heel rustig op de jachthaven Den Oever, het seizoen is duidelijk voorbij. Het havenkantoor is niet bezet en ik eet nog een broodje. Dan door naar Medemblik. Onderweg wordt ik regelmatig voorbijgereden door enorme trekkers met aanhangwagen. Ze rijden zeker 50 km/u maar ze passeren me op ruime afstand. Ik moet er ook niet aan denken om onder de banden van zo'n zware aanhangwagen te komen. Die banden zijn zeker 50 cm breed, echt enorm. Bij Kwikkel in Medemblik geniet ik van een dubbele Espresso. Gezien de tijd, het mistige weer en mijn knie kies ik er voor om niet via Enkhuizen en Hoorn te rijden. Ik ga nu eens echt binnendoor en rij door Twisk, Abbekerk, De Weere, Opmeer, Obdam, Hensbroek naar Heerhugowaard. TomTom weet prima de weg en ik zie weer eens wat anders. Bij Opmeer is het fietspad gestremd en ik moet een stuk omrijden. Ook hier is TomTom een goede hulp.
Bij Heerhugowaard is de weg weer bekend en via Alkmaar ga ik nog even bij mijn schoonouders in Heiloo langs. Ik krijg een boodschappenlijst mee, ze zijn beiden niet meer zo ambulant.
Om 17.00 uur ben ik weer thuis. Morgen naar het Herfststreffen in Blaricum.
142 km.


1 oktober 2005. Volendam en Giro Atmos helm alweer verkocht
Vandaag voor het eerst sinds de rit naar Giessen van afgelopen maandag weer in de fiets. Drukke week op de zaak en 's avonds is het al vroeg donker. Nu een ritje naar Volendam. Ik heb de bergversnelling en de Primo Comets er nog op. Dit betekent vrijwel steeds op het grootste voorblad rijden. Dat gaat goed tot 46 km/u, daarboven wordt de trapcadans hoger dan ik prettig vind. Ik wil namelijk altijd wat druk op de pedalen hebben, een Lance Armstrong cadans is aan mij niet besteed.
Met een flinke wind achter vlieg ik naar het pontje in Akersloot. Ook daarna is het makkelijk om de hoge snelheid, ergens tussen 43 en 48 km/u vast te houden. Mijn hartslagmeter doet het niet meer, waarschijnlijk is de batterij in de borstband leeg. Na de inspanningen in de heuvels heb ik het nu makkelijk.
Ik draag nu mijn mouwloze jasje weer, voor ademend kunststof, achter gaas. Dat kledingstuk had ik vergeten mee te nemen naar Giessen. Daar was het echt nodig. Omhoog rits je het open, omlaag dicht. Een colletje houdt de hals warm. Dat zal ik de volgende keer niet vergeten.
De verdere rit naar Volendam verloopt snel. Op de dijk staan opvallend veel mensen me te fotograferen. Ik wordt niet aangesproken en kan rustig mijn broodje pindakaas weghappen.
Er lopen tegelijkertijd 2 bruidsparen op de dijk waar ze worden gefotografeerd en gefilmd.
De terugtocht via Kwadijk, Beemster en De Rijp gaan minder snel, de wind komt vrijwel recht voorin. De Quest kan dat wel aan, maar de snelheid lijdt er wel onder. Ik fiets steeds tussen 36 en 40 km/u. In de Beemster rijden twee jongens, één op een brommer, één op een fiets achter mij aan. De fietser laat zich voortrekken door de brommer. Ze proberen me in te halen maar dat laat ik maar even niet gebeuren. Ik versnel tot 44 km/u en zie de jongens in mijn spiegels kleiner worden. Even later slaat de brommer af en de fietser moet nu alleen verder.
Voor het weekend Giessen had ik een Giro Atmos helm gekocht bij Jan Smit ligfietsen in Kamerik. Hoewel eenzelfde maat me bij Kroone Liefting goed paste, blijkt de Atmos US Postal toch iets te klein. Een helm moet goed passen, maar mag niet knellen. Dat deed deze Atmos wel. Collega Hans Snijder zocht een goede helm voor zijn Wilma. De Atmos blijkt haar uitstekend te passen en heeft dus nu een nieuwe eigenares.
Vanavond barst een enorme regen- en hagelbui los boven Castricum. Te laat realiseer ik me dat de Quest nog in de tuin staat. Ik doe een paraplu op en zet de Quest met mijn ene vrije hand in zijn schuurtje. In de schuur blijkt de Quest al flink wat vocht te hebben gevangen, er komt een straaltje uit beide loosgaatjes.
78 km.

27 september 2005. Foto's Giessen
Tijdens de rit naar Giessen heb ik wat foto's gemaakt. Kijk hier voor de foto's.

26 september 2005. Overwegingen Giessen achteraf

Wat kan er beter en wat leer ik van zo'n reis.
Uitrusting en kleding
Ik heb ingepakt vier wielrenshirts, 4 onderhemden, 4 onderbroeken, 3 wielrenbroeken waaronder 1 lange, 2 T-shirts, 4 handdoeken met washanden, 4 paar sokken, sportschoenen, wielrenschoenen, een lange broek, een overhemd met lange mouwen, een warm fleece-jack enz. Dat maakt samen 5 kilogram aan kleding en schoenen. Dat blijkt meer dan 2x te veel te zijn. Eigenlijk heb je maximaal 2 setjes van alles nodig. De ervaren fietsers hebben vrijwel niet meer mee dan ze aan hebben. Ymte heeft van alles niks mee, behalve wat ie aan heeft. Wel trekt ie elke dag een schoon T-shirt aan. Dat is inderdaad voldoende. Een handdoek die al eens is gebruikt, droogt namelijk nog steeds prima af. Daar moet ik als hotelkampeerder wel aan wennen, maar tijdens het klimmen went dat snel :)
Communicatie
In de reisdocumentatie van Velomobiel zou de volgende keer de GSM nummers van de deelnemers kunnen worden opgenomen. Marcel Vriezekolk was de tweede dag heel laat binnen. Het was een hele toer om hem te bereiken. Dat lukte uiteindelijk via vriendin Wendy Schipper. Toen ik de voorlaatste dag de camping niet kon vinden, kon ik niet terugvallen op een GSM nummer.
Navigatie
Fouten in de route zijn niet gecorrigeerd. De omweg bij Maria Veen is vorig jaar precies ook zo gereden. Dat kan toch eenvoudig worden gecorrigeerd. De route naar Winterswijk over toeristische routes zou een stuk korter kunnen zijn als je de kortste route neemt. Vooral als het laat wordt of slecht weer is wil je wel wat toeristische schoonheid inleveren voor een vlottere thuisreis.
Vanaf deze plaats wil ik Allert, Ymte en Theo van Velomobiel bedanken voor de prima organisatie. Behalve de mannen van Velomobiel.nl bedank ik de andere deelnemers voor hun kameraadschap en bereidheid om te helpen waar ik als anti-techneut tekort schiet.
Volgend jaar weer?
Volmondig ja.

26 september 2005 Maandag. Rustige thuisreis met wat navigatie-gedoe
Om 8.00 uur sta ik gereed om te vertrekken voor de laatste lange tocht naar Winterwijk. Ik heb niet in de gaten dat de groepsindeling is veranderd. De eerste groep bestaat nu niet uit de snelste rijders, maar de rijders die na aankomst in Nederland nog door zullen rijden naar hun woonplaatsen. Ik zal in Winterswijk, samen met Jan Limburg, weer worden opgehaald door mijn vriend Jan Veenis. Ik kan daarom beter met de tweede groep mee. Die groep vertrekt om 8.30 uur. Het klimmen is op een paar korte steile hellingen na beperkt en de snelheid van de groep varieert tussen 30 en 35 km/u. Het weer is aanvankelijk mooi, maar er komen wat regenwolken in beeld. Het valt allemaal erg mee en de paar buitjes die er vallen rechtvaardigen het gebruik van de kap niet.
Ik hoor regelmatig geluid van wilde zwijnen, maar zie ze nooit. De tweede groep zag gisteren een hele familie wilde zwijnen vijf meter voor de fiets langslopen. We fietsen langs de mooie Möhnesee, bekend uit de Tweede Wereldoorlog. De RAF onder leiding van Guy Gibson slaagde er toen in de dam bij de Möhnesee te vernielen met de 'stuiterbom'. Op de heenweg hebben we precies langs de andere oever gereden.
Tussen de middag houden we weer de traditionele stop bij LIDL en slaan de bekende spullen in. We schaften weer onder het afdak en veel Duitsers die hun winkelwagens komen halen of brengen wensen ons 'guten apetit'.
Paulus den Boer is voorrijder. We rijden enkele keren verkeerd, het gaat steeds maar om een enkele honderden meters. Bij Maria Veen is de GPS van Paulus geheel in de war. We rijden noordwestwaarts en slaan plotseling rechtsaf, richting Oost. Mijn TomTom roept dat ik moet omdraaien. Paulus rijdt verkeerd en de meute gaat er achteraan. Ik twijfel even of ik mee zal rijden, ze zullen in ieder geval hier weer langs komen. Ik besluit toch maar mee te rijden en wij rijden een compleet vierkant om uiteindelijk inderdaad weer op dezelfde plaats in Maria Veen uit te komen. Even later gaat het weer verkeerd en ik besluit dit keer niet achter Paulus aan te rijden. De groep is wat aan het muiten en doet dit ook niet. Even later voegt Paulus zich weer bij ons. Paulus maakt duidelijk dat hij de voorrijder is en dat ik me daar niet mee dien te bemoeien. Paulus heeft natuurlijk gelijk, twee kapiteins op een schip gaat niet, ondanks dat kapitein Wim een zeer ervaren navigator is. Ik heb 25 jaar gevlogen bij de Rijkspolitie en 40 jaar op zee gezeild. Doet er niet toe, Wim blijft nu op de achtergrond en rijdt naar Velen via ..... een royale omweg. De hyrarchie is hersteld. De kortere route die ik met de groep nam wordt door Paulus GPS gewoon weer ongedaan gemaakt, die brengt ons namelijk weer naar de originele route. Ik kan de omweg mooi op de Treo met TomTom volgen. We komen uiteindelijk in Velen en vanaf daar loopt het weer gesmeerd. Vlak voor Winterswijk beginnen Jan Limburg en Michel Terwisscha een sprint. Ik ga achter de mannen aan en haal ze met een snelheid van 55 km/u makkelijk in.
Om 19.00 uur zijn we bij ACE ligfietsen van Mark Burgers. Ik maak excuses aan Paulus voor mijn recalcitrante gedrag. Paulus kan daar wel mee leven. Vriend Jan staat al te wachten en de Quests van Jan en mij worden ingeladen. Mark Burgers is bijzonder gastvrij. Er blijven een zestal fietsers bij hem slapen. De Velomobielen worden de winkel ingesleept en de douche wordt intensief gebruikt. Na een kop koffie nemen we afscheid van de deelnemers en we rijden de donkere nacht in. We stoppen voor wat eten bij een AC restaurant. Daarna brengen we Jan naar huis in Amsterdam Zuid-Oost en gaan door naar Castricum. Om 22.30 uur zijn we weer thuis.

25 september 2005 Zondag. Het klimmen wordt zwaar
Om 9.00 uur gaat de eerste groep waaronder ik op weg naar de camping in Kallenhardt. Het is nog steeds prachtig weer, fris en vrijwel geen wind. De eerste klimmetjes gaan goed. Bij de serieuze klim naar Winterberg, op 600 meter wil het niet lekker gaan. De zon brandt fel, de wind is licht in de rug en fiets ik 'dood'. Ik hang voortdurend met de beide onderarmen over de rand van de Quest voor enige verkoeling. Ging ik aanvankelijk goed mee omhoog, nu gaat het veel moeilijker. Kon ik eerder Jan Limburg tijdens het klimmen makkelijk achter me laten, nu klimt Jan beter. Ik heb moeite om mijn hartslag boven de 150 te krijgen. Ik klim nu met 9 tot 10 km/u en vraag me af of dit nou leuk is. Ik krijg natuurlijk geen antwoord en stamp gewoon door. Boven op de top wachten de andere fietsers en samen racen we met tegen de 90 km/u naar beneden. Dan rem ik af maar mijn Quest trekt sterk naar rechts en remt slecht. Ik laat de rem weer los en de fiets vliegt met een ruk naar links. Dit is heel gevaarlijk, ik heb alleen mijn rechterrem nog. Gelukkig wordt het vlakker en ik slaag er in om de snelheid op 50 km/u te houden. Ik hoop dat de ene rem het overleeft, dan doe ik het ook. De rem blijft het doen en beneden staat iedereen op me te wachten. De rechterrem is gloeiend heet geworden en stinkt stevig. Het potje aan het eind van de linkerremkabel is uit zijn klauwtje geschoten op een slechte spoorwegovergang. Marcel van Eijk haakt het potje weer in de klauw en stelt de remmen strakker af. Nu kan dit niet meer gebeuren.
Op een kilometer of 15 voor de camping is de laatste klim van de dag. Het gaat nu wat makkelijker, maar ook nu is Jan weer eerder boven. Boven wacht een beloning, een kaarsrechte afdaling waar enorme snelheden mogelijk zijn. Iedereen doet zijn kap op het instapgat en suist omlaag. Ik vertrek als laatste en merk dat de acceleratie gigantisch is. 70...80...89 km per uur verschijnen direct na elkaar op de snelheidsmeter. De meter gaat niet verder dan 89 km/u en springt weer op nul. De Quest blijft heel stabiel en reageert vertrouwenwekkend op stuurbewegingen. Uiteraard hou ik deze klein, maar een flauwe bocht gaat uitstekend. De teller loopt nu weer van 0 naar uiteindelijk 11 km/u. Dit betekent 100 km/u. Dit is pure sensatie, de adrenaline jaagt door mijn aderen. De hoge snelheid hou ik zeker een minuut aan. Dan gaat de teller naar 10 km/u en blijft ook weer vrij lang daarop staan. De fiets blijft stabiel doordenderen. Uiteraard weet ik dat als ik een klapband krijg de fiets vrijwel zeker niet in de hand te houden zal zijn. Het gaat goed en de euforie blijft nog lang doorgaan. Dan vlakt de helling af en gaat de teller weer naar 0, altijd nog 90 km/u. Ik ben zo in beslag genomen door de afdaling dat ik de camping aan de voet van de berg domweg voorbij race. Ik zie wel dat Bastiaan Welmers niet meer achter me rijdt, maar ik denk er nog niet te zijn. Ik begin weer aan een klim en denk een achterman te zullen zien. Achtermannen zijn de fietsers die op een kruising wachten tot de laatste fietsers daar zijn gepasseerd. In een plaats met veel afslagen kunnen er meerdere achtermannen het stokje van elkaar overnemen.
Ik fiets 7 kilometer verder en heb het gevoel dat ik nooit bij de camping zal aankomen. Ik stel de Treo in op het adres van de camping. Dit adres klopt echter niet en ik wordt letterlijk het bos in gestuurd. Dan maar gewoon naar de plaats Kallenhardt fietsen en daar de weg vragen. Dat lukt en een Duitse meneer wijst me de weg naar de camping. Op een gegeven moment moet ik een vrij steile grashelling af. Ik aarzel, maar de Duitse meneer schreeuwt 'herunter'. Ik schuifel naar beneden en ik bereik direct de achterzijde van de camping. Ik wordt als een verloren zoon onthaald en ben nog net voor de tweede groep binnen.
's Avonds eten we bij een restaurant in Kallenhardt, erg gezellig. Theo van Goor heeft veel energie verbruikt, hulde overigens Theo, je hebt het met de zware en minder gestroomlijnde Alleweder toch maar mooi geflikt, en hij bestelt een tweede Jägerschnitzel. De waardin belooft gratis eventueel nog een derde schnitzel te zullen serveren. Theo hoeft die uiteindelijk niet.Theo heeft een paar spelletjes in zijn zak. Harry Lieben, Bastiaan Welmers, Theo en ik gaan mens-erger-je-nieten. Theo wint overtuigend en we lopen voldaan terug naar de camping. Meteen de slaapzak in, morgen staat er weer 190 km op het menu.

24 september 2005 Zaterdag. Een moorddadige rustdag?
Vandaag een rustdag. Eerst gezamenlijk ontbijt en met een grote stoet van zo'n 40 Velomobielen, ook de Duitsers rijden mee, rijden we naar Giessen. Het is mistig en het mooie landschap onttrekt zich aan het zicht. Een grote bromsnor fietst op een imposante, glanzend gepoetste Cannondale met trailer voorop. Op iedere kruising zet ie de weg af en de bonte stoet kan de kruisingen zonder oponthoud passeren. Duitse automobilisten wachten geduldig en kijken hun ogen uit. In Giessen worden alle Velomobielen in het hart van het stadje op een groot grasveld geparkeerd en we gaan op uitnodiging van het gemeentebestuur naar het stadhuis. We maken een wel heel kort toespraakje mee en vallen dan aan op de heerlijke broodjes en frisdrank.
Op de leuke markt in Giessen drinken we bij een mobiele koffiebar voor 1 euro, het blijft een low-budget trip, een uitstekende Espresso. Iedereen maakt foto's van de zonderlinge fietsers. Onze bromsnor blijkt een analoge Voigtländer stereocamera te bezitten. Digitale camera's zijn volgens hem ondingen die helemaal geen kwaliteit leveren. De man loopt op dit gebied wat achter, maar ach wat maakt het uit.
In de middag zal er voor de liefhebbers een bergklimwedstrijd worden gehouden. Ik zal daar niet aan meedoen, ik voel de dag van gisteren nog goed in de bovenbenen. Morgen dezelfde zware rit weer terug, ik geef mijn portie maar aan Fikkie. We fietsen terug naar het Forsthaus en plotseling staat de colonne stil op..... het begin van de bergwedstrijd. Iedere aanwezige krijgt een sticker op de neus van zijn fiets geplakt., ik ook. Rondom me begint iedereen zijn fiets leeg te halen. Ik besluit dan ook maar mee te fietsen, ik kan altijd nog stoppen en het is maar 1,5 km. Ik wordt als 24ste weggeteld en het begint meteen met een steil stuk dat nog goed te doen is. De bovenbenen protesteren heftig, niet zeuren, doorrammen. De bocht naar links en de schrik slaat me om het hart. Een gruwelijk steil stuk, ruim boven 20 % helling, doemt op. Ik schakel naar de eerste versnelling en probeer de moordende helling te nemen. Theo van Goor schreeuwt de longen uit zijn lijf om me omhoog te schreeuwen. Ik kijk niet op de snelheidsmeter, maar meer dan 3 km/u zal het niet zijn. Wel zie ik in een flits de hartslagmeter op 168 staan. Dit is bijna een poging tot doodslag op een oudere heer. Na een 20 seconden is het ergste voorbij en komt er een wat minder steil stuk. Ik herstel niet echt meer en de hartslag blijft hoog. Het blijft stijgen tot de finish. Dit laatste stuk lijkt goed te doen. Het venijn zit echter in de staart. Het loopt nu weer steil omhoog en de weg is nu geen asfalt meer maar ruwe steenslag. Mijn smalle Primo achterband slipt bij iedere trap door en de snelheid is er bijna uit. Het slippen is nu zo erg dat ik vermoed dat mijn achterband lek is. Doorrijden is zinloos en 15 meter voor de finish stap ik uit en loop met de Quest aan de hand over de meet. Ik ben kletsnat van het zweet en helemaal af. Mijn tijd van 7 min. 20 sec. is de 23ste van 38 deelnemers. Even later komt Ymte met de 26 " Quest met zijn beide kinderen op schoot nogmaals omhoog, wat een sterke beer is die knaap toch. Terug omlaag gaat als een kogel. Ik wordt door Ymte, beide kinderen op schoot, met een duizelingwekkende snelheid voorbijgereden. Hans Wessels er even hard achteraan. Ik doe het verder rustig aan.
Terug op de camping is er een lezing van Rohloff, de producent van de bekende prijzige 14-versnellingsnaaf. Pittige discussies branden los tussen de heer Rohloff, mevrouw Rohloff doet ook een stevige duit in het zakje, en Hans Wessels en Ymte. Rohloff vergelijkt appels met peren en Ymte en Hans leggen hem het vuur aan de schenen. Vervolgens een lezing over batterijen en elektrische voertuigen. Ik vind het mooi zo en ga buiten wat drinken. Na het avondeten vliegt de avond om met discussies over van alles, ook Apple komt langs. Rond 24.00 uur lig ik in bed en slaap direct in.

23 september 2005 Vrijdag. Tocht naar Biebertal Giessen

Het programma vermeldt: 130 km, enig klimmen (Winterberg 600 m). Dit is echt een understatement, Velomobiel.nl waardig. Het begint direct al met een forse klim. De tactiek is om vrij snel op het eerste blad te schakelen, desnoods in de 9e versnelling. Bij het steiler worden schakel je terug op de achterderailleur. Blijf je langer op het middelblad fietsen, dan moet je op een steil stuk voor- en achterblad tegelijk schakelen. Je valt dan zo drie kilometer in snelheid terug. Het weer naar 10 tot 12 km/u trappen kost enorm veel kracht. Natuurlijk geldt dit voor mij, anderen kunnen op het middelste blad omhoog.
De klim naar Winterberg is een hele zware. Het weer is weer schitterend, volle zon en nauwelijks wind. Er is dan ook nauwelijks enige verkoeling en dat maakt het extra zwaar. Je kunt het echter net zo zwaar maken als je wilt. Met hartslag 155 tot 160 kan ik met 12 km/u, met de snelsten mee omhoog. Mijn conditie is kennelijk behoorlijk goed, ik herstel snel als ik boven ben. De afdalingen worden spectaculairder. Ik rijdt nu regelmatig boven de 80 km/u omlaag, dagrecord 86 km/u. Daar doet Allert van Velomobiel.nl nog een schepje bovenop. Hij racet me in de bochten voorbij alsof ik stil sta, doodeng. Het gaat evenwel allemaal goed. Het landschap is schitterend. We zien enorm veel heel grote roofvogels, werkelijk prachtig.
Na een best pittige dag fietsen, ook nu weer een LIDL tussen de middag, bereiken we om 18.00 uur de eindbestemming. Het Forsthaus is een huis van de Protestants-Evangelische kerk. Ik vind een biertje na een lange fietstocht heel lekker. Het bier staat buiten. Ik probeer een biertje te bestellen. Dat gaat niet zomaar. Ik krijg te verstaan dat in 'het huis van God' geen alcohol wordt geschonken. Ik merk op dat ook Jezus wijn dronk en dat het niet consequent is dit nu in de ban te doen. De lieve mevrouw achter het luik is het eigenlijk wel met me eens, ik krijg een flessenopener en verschaf mezelf een biertje. Ik moet het aantal onthouden en dat aan het eind afrekenen. In mijn haast om de dorst te lessen pak ik een fles 'Radler'. Dat is bier met Seven-up en citroen, vreselijke troep. Jan Limburg vind het minder erg en drinkt de fles leeg.
Op het terrein van het Forsthaus zijn al enkele Duitsers gearriveerd, al zijn wij in de meerderheid. Een uur later komt ook onze tweede groep binnen. Steeds meer Duitsers arriveren, al komen er veel met de auto met de fiets op de aanhanger. Er staat nu een bonte mengeling van Velomobielen, Quests, Mango's, Leitra's, Cabbikes - leeeeelijk - C-Alleweders, Alleweders, Greenspeed trikes en nog meer. Iedereen wil alles over zijn fiets vertellen, heel interessant. Grappig om te zien hoe sommige Velomobieleigenaren verschillend aankijken tegen zaken als aero-dynamica. Er is een Cabbike met maar liefst 8 lampen voorop. Niet in de stroomlijn, maar voorop een groot rek gemonteerd. Achterop uiteraard ook weer 4 lampen.
Om 19.30 uur wordt er gezamenlijk gegeten. Niet erg luxe, maar voldoende en gevarieerd.
De avond wordt beëindigd bij een heerlijk warm kampvuur. We slapen nu in stapelbedden, ook nu weer geen hotelluxe, maar veel beter dan op een matje op de grond.

22 september 2005 Donderdag. Tocht naar Kallenhardt
Om 7.00 uur is iedereen op en begint zich op de reis voor te bereiden. Er zijn twee groepen geformeerd, een snelle van 10 man en een wat minder snelle met 12 fietsers. Ik kies er voor om in de snelle groep mee te rijden. Ik ben wel verreweg de oudste deelnemer, maar ik ben gewend om grote afstanden snel te rijden. Plotseling is om 8.00 uur de eerste groep weg..... en ik sta er nog. Ik zet de achtervolging in maar moet op een wegsplitsing vaststellen dat ik de weg kwijt ben. Ik zie een oude man met een hondje die me wijst waar 'al die gekke fietsen' naar toe gereden zijn. Ik volg zijn aanwijzingen en een aantal minuten later zie ik de groep voor me rijden. Gelukkig, een pak van mijn hart. Je zal de eerste groep missen en de tweede mogelijk ook niet meer treffen.
Het tempo is niet zo hoog, ergens tussen de 30 en 35 km/u. Er wordt wel straf doorgereden. De eerste kilometers in Duitsland voeren ons door een mistig landschap waar de zon in mooie stralen door de bomen schijnt. Plotseling duiken er drie reeën op. Ze schrikken van ons en gaan er snel vandoor. De eerste plaspauze is pas na 50 km. Marcel van Eijk kent de route, hij gebruikt een Garmin GPS met de route in GPX. Dit betekent dat er bij iedere afslag een pijltje richting de afslag wijst en dat gaat vrijwel altijd goed. Tussen de middag wordt er gestopt bij een LIDL winkel waar verse broodjes, bananen e.d. worden ingeslagen. We eten samen op de grond voor de winkel onze verse bolletjes, heerlijk. Helaas raakt Kees van de Wetering zijn portemonnee kwijt, gestolen uit zijn doosje met boodschappen. Gelukkig zat er geen groot bedrag in.
Het weer is schitterend, weinig wind en volle zon. Het licht glooiende landschap is een feest om door te fietsen. De wegen zijn vrijwel altijd asfalt in goede conditie. Soms rijden we over fietspaden, soms over vrij grote wegen waar het drukke autoverkeer ook intensief gebruik van maakt. Op een enkel driftige Duitser na, rijden de automobilisten voorbeeldig. Waar iedere Nederlandse automobilist zou inhalen, blijven de Duitsers keurig achter ons. Vaak uit belangstelling, meestal omdat ze geen enkel risico nemen.
De eerste dag zal een vlakke rit worden, althans dat is beloofd. Niets is minder waar. Op een gegeven moment dient zich de eerste klim aan. Als je de rit niet eerder heb gereden weet je niet waar of wanneer een klim eindigt. Het is werkelijk heel zwaar. Ik moet al snel van het middelste voorblad terugschakelen naar het kleinste voorblad. Aanvankelijk kan ik nog in 3 rijden, maar al snel gaat het via 2 naar 1. Met een goede cadans en een snelheid van 12 km/u gaat het vrij steil omhoog. Mijn hartslag zit al snel op 155 en stabiliseert zich daarop. Ik kan de snelsten van onze groep goed bijhouden en samen komen we na een 20 minuten boven. Voor de top passeer ik Kees van de Wetering. Hij roept dat ie misselijk is. Even later moet hij overgeven en komt de LIDL aardappelsalade er weer uit. Ik loop naar Kees toe, maar kan dit niet goed aanzien en krijg ook oprispingen. Een paar keer diep ademhalen en terug naar mijn fiets.
De eerste afdaling is spectaculair. In no-time vliegt de Quest met snelheden boven de 70 km/u naar beneden. Zo gauw ik de remmen loslaat krijg je als het ware een duw in de rug en de snelheidsmeter vliegt omhoog. Het klimmen blijft verder beperkt en om 18.00 uur rijden we in Kallenhardt-Heide de camping op. Verschillende deelnemers hebben een eigen tent mee en zetten die op. Anderhalf uur later arriveert de tweede groep. Ymte heeft letterlijk roetzwarte handen. De ketting van de C-Alleweder van Michel Terwisscha is eraf gelopen. Dan is het natuurlijk handig als één van de bouwers van de fiets erbij is.
Ik slaap in de grote party-tent waar de meesten hun matje al neerleggen. We zouden individueel voor ons avondeten zorgen. Dat hoeft echter niet. Enkele fietsers koken weer een pastamaaltijd. Het gas van het kooktoestel is al gauw op. Geen nood, meerdere fietsers hebben allerlei brandertjes aan boord. Zo heeft Bastiaan Welmers een oud Russisch benzinebrandertje in zijn Alleweder. Voordat dat ding stabiel brandt slaan de vlammen bijna tot aan het plafond. Hans Wessels is specialist pannenkoeken bakken. 'Achtung, achtung' en er is weer een klaar. De saamhorigheid is super, iedereen helpt iedereen. Iedereen eet en drinkt ook van iedereen. De inhoud van onze fles wijn is dan ook verdwenen als sneeuw voor de zon, dat ook. Om 22.30 uur gaat het licht weer uit en ook nu weer slaap ik niet makkelijk in.

21 september 2005 Voorbereidingen voor Giessen
Jaarlijks organiseert Velomobiel.nl een fietstocht voor Velomobielen naar Giessen in Duitsland. 330 km heen en 330 km terug. 2 dagen heen, een rustdag die geen rustdag zal worden, vervolgens in 2 dagen weer terug. Ik heb inmiddels voldoende kilometers in de benen om de rit te volbrengen, tenminste dat hoop ik.
Vandaag ga ik naar Winterswijk om van daaruit morgen te vertrekken voor de eerste etappe van 195 km naar Kallenhardt.
Eerst maar eens aan de fiets werken. De Tioga banden haal ik er allemaal af en vervang deze voor Primo Comets. Deze banden zijn nog nieuw, iets minder comfortabel en iets minder snel, maar met een Kevlar anti-leklaag waarschijnlijk lekbestendiger. In een groep is het niet prettig om allemaal herhaaldelijk te moeten stoppen voor lekke banden.
Om 17.00 uur halen mijn vriend Jan Veenis en ik eerst Jan Limburg in Amsterdam op. De 2 Quests passen moeiteloos in de grote Citroën bus en we rijden met zijn drieën naar Kamerik om een nieuwe Giro helm te kopen bij Jan Smit ligfietsen.
Daarna via de erg drukke autowegen en diverse files naar Winterswijk.
Om 19.45 uur arriveren we op camping de Appelweide. Overal staan Velomobielen, het kan dus niet missen. De ontvangst is hartelijk en ik zie veel bekende gezichten. Ook een paar nieuwe fietsers leer ik kennen. Ymte staat al pasta te koken, we komen precies op tijd. Om 22.30 uur ligt iedereen op zijn matje en gaat het licht uit. Dat is wel wat anders dan een op mijn lichaam berekende latex matras op een geavanceerde lattenbodem. 22.30 uur is ook wat anders dan de 01.30 tot 02.00 uur waarop ik normaliter de zeilen strijk. Ik slaap dan ook niet makkelijk in en ben 's nachts regelmatig wakker.


18-9-2005. Met ALF naar Almere

Vanmorgen om even na 8.00 uur in de fiets om mee te fietsen met ALF vanuit Amsterdam. Het is met 8 gr. C. behoorlijk fris. Ik heb, vandaag voor het eerst, mijn lange wielerbroek aan en een Gore-tex jasje met lange mouwen. Het is schitterend weer en het nodigt uit om lekker door te rijden. Om 8.48 uur sta ik al bij de pont in Zaandam en kan er direct oprijden. Meteen daarna vaart de veerboot over en al om 9.15 uur sta ik, dankzij vele groene verkeerslichten en een bijna autovrije stad, al op het Museumplein. In één uur en 10 minuten van huis in hartje Amsterdam is wel heel vlot.
De groep besluit naar Almere te rijden om daar..... een 40 km fietstocht te maken. De Fietsersbond daar bestaat 25 jaar en Frans en Marjolein van Schoot zullen het leuk vinden ons daar te zien.
Wij rijden via Muiden naar Almere Haven en stoppen daar om wat te eten. Een bijzonder belangstellende man vraagt hoeveel druk ik in mijn banden heb. Ik zeg 6,5 bar. 'Nou, dat zit er lang niet in' zegt ie. Inderdaad, de band is bijna leeg en heb ik dus mijn eerste lekke band in 5500 kilometer. Ik had opgeschept dat een lekke band in 5 minuten verwisseld zou zijn. De commentaren zijn niet van de lucht als het een minuutje langer duurt. Het loopvlak van de Tioga Comp Pool die ik eraf haal is vrij dun. Ik denk dat ik voor Giessen toch maar de drie nieuwe Primo Comets monteer die op de Quest zaten toen de fiets in februari nieuw geleverd werd.
Om 14.00 uur komen we aan op een groot recreatiecomplex waar letterlijk duizenden personenauto's staan geparkeerd. We zoeken de locatie van waar de Fietsersbond zijn jubileumtoertochten organiseert. Frans van Schoot ontvangt ons hartelijk en wil koffie inschenken. Wij willen echter liever eerst de 40 km toertocht maken en daarna koffie drinken. Wij krijgen alvast een mooi koeltasje cadeau en gaan, gewapend met routekaart op basis van knooppunten, op weg. De route is mooi gevarieerd, zo rij je in een donker bos en even later kijk je op een heuvel uit over de schitterende Oostvaardersplassen. Daar staan verschillende vogelaars met telescopen naar de vogels te kijken. We moeten even wennen aan de kleine bordjes en rijden enkele keren verkeerd. De fietspaden zijn mooi en het is een genoegen om er rond te rijden. Er is overduidelijk veel ruimte en hoewel er veel fietsers onderweg zijn, hebben we er nooit hinder van.
Om 16.00 uur zijn we weer terug en Frans en Marjolein ontvangen ons weer. We krijgen een lunchpakket en alle drankjes zijn gratis, het is tenslotte feest. Ook Guus van Schoot, Marcel Vriezekolk en Wendy Schipper zijn aanwezig. We kunnen heerlijk uitrusten op een zonovergoten terras.
Om 17.00 uur gaat de inmiddels flink uitgedunde groep richting Amsterdam. Ik vergeet mijn fietsbril maar Guus van Schoot brengt hem even achterna, hartelijk dank Guus. Ten zuiden van Muiden gaan de meeste deelnemers linksaf en ik rij alleen door naar Muiden, Diemen en Watergraafsmeer richting Centraal Station. Hoewel er nu wel meer auto's rijden, ben ik heel snel de stad door.
De pont ligt ditmaal aan de andere oever en ik moet een kwartier wachten. Een aardige Zaandammer wil alles van de Quest weten en uiteraard wil ik hem dat wel vertellen.
De teller staat al boven de 160 km en met 38 km/u gaat het niet meer zo hard. Dat wordt richting Castricum zelfs maar 33 km/u, maakt niks uit, we zijn er bijna. Om 19.50 uur ben ik weer thuis waar het biertje er goed ingaat.
Al met al een mooie generale voor de tocht naar Giessen in Duitsland komende donderdag.
Ik denk dat ik de komende tochten met ALF niet meer meerijd. Het tempo van de groep is ongeveer 25 tot 27 km/u. Met deze snelheid is mijn hartslag rond de 85 en wordt ik niet warm. Met de Fujin moest ik iets harder werken, maar ook dan was mijn hartslag niet hoger dan 100. Het zijn wel altijd gezellige ritten waar ik volgend voorjaar zeker weer aan zal meedoen.
180 km.

17-9-2005. Bergtandwiel gemonteerd, buzzer voor clignoteurs en meer boordelektronica
Ik ga mee naar Giessen in Duitsland. Daar moet de tweede dag flink worden geklommen. Velomobiel adviseert in plaats van het 28-tands tandwiel op de tussenas een 24-tands exemplaar te monteren. Jack Dekker stuurde mij dit tandwiel kosteloos op, nogmaals dank Jack. Bas van Kroone Liefting heeft het tandwiel verwisseld en ook een schakel uit de ketting gehaald.
In de Quest is een 12 Volt installatie aangebracht. Vandaag de voordelen daarvan weer ervaren. De gemonteerde clignoteurs geven een mooi helder licht. De Quest is geen auto waarvan de clignoteurs automatisch uitgaan na de bocht. Daarom vergeet ik vaak de richtingaanwijzers uit te zetten. Niet geheel ongevaarlijk. Daar moet een geluidssignaal aan worden toegevoegd. Mark Rullens had mij voor CycleVision al aangeboden een minibuzzer in te bouwen. Vanmorgen bel ik Mark tijdens zijn ontbijt en hij wil het karwei wel klaren.
Eerst de buzzer erin. Dit is werkelijk een klein nest, 8 mm hoog en 2 cm diameter. Mark rommelt met de universeelmeter en vindt snel de goede pootjes waar de draadjes van de buzzer tussen worden geschoven. Het kleine nest maakt best veel geluid en het vergeten van de richtingaanwijzers is verleden tijd.
Vervolgens wordt het gloeilampje bij de computer vervangen door een rode LED. Op de schakeling van deze LED wordt ook de gecombineerde Volt, binnen/buitenthermometer en het klokje aangesloten. Dit ziet er heel mooi uit, met minder stroomverbruik als resultaat. De lichtopbrengst is niet groot, misschien moet er toch nog een superbright LED in.
Ik ga vanmiddag naar Smitveld in Bakkum om een matrasje en wat kampeerbestek te kopen.
Morgen fiets ik naar Amsterdam om met ALF mee te rijden.

14 september 2005. LISSEN en Trelock lampen eindelijk vast
Maandagavond een vergadering op de haven en gisteren was mijn vrouw Marian jarig. Daarom, hoewel met name gisteravond een wel heel mooie fietsavond was, geen ritje in de Quest. Ik wil voor Giessen nog wel wat kilometers in de benen hebben. Vanavond weer een rondje Uitgeest-Krommenie-West-Graftdijk-Akersloot-Castricum. De temperatuur is 18 gr. C. Ik fiets met 42 km/u naar Uitgeest, het hoeft niet altijd keihard. Net buiten Uitgeest zie ik plotseling een wielrenner in mijn spiegels. Hij gaat dicht in mijn wiel zitten en wacht af wat ik ga doen. Nou, dat staat wel vast, ik ga gas geven. Na de slinger in de weg bij Rijkswaterstaat rij ik met 46 km/u onder de A9 door. De renner kan het goed volgen, dapper hoor. Bij een duiker onder de weg loopt de weg licht omhoog. Ik rij hier toch al 48 km/u en de eenzame fietser houdt het nog steeds vol. Ik heb mijn handen vol met het versnellen en rij nu 50 km/u. Dat wordt de wielrenner te gek en hij dwarrelt eraf. Ik heb de smaak te pakken en accelereer door tot 54 km/u. Mijn hartslag zit nu op 160 en ik laat de snelheid heel langzaam teruglopen tot onder de 50. Ik ben razendsnel in Krommenie en ga de route om het Alkmaardermeer rijden.
Weer hangen de Trelock lampen die ik vanavond nog teruggedraaid heb, omlaag. Dat begint me echt te vervelen. Ik verwijder de lampen en probeer met stukjes rubber de gladde aluminium buis te bekleden. Dat mislukt na diverse pogingen. Je kunt er heel lastig bij want het kan alleen maar via de voetengaten. Dan krijg ik een ingeving en draai de inbusbout los waarmee de hele ophanging van de lampen los komt. Wel moet ook de claxon worden gedemonteerd. Nu kan ik op de werkbank in de schuur de aluminiumbuis omwikkelen met zelfvulcaniserende rubbertape. Dan kunnen de beide lamphouders erop. In de fiets klik ik de beide lampen op hun houders en schroef ik de inbusbout weer vast. De lampen zitten nu erg stevig vast hoewel ik ze nog wel kan richten. Gelukkig is deze ergernis achter de rug.
35 km

11 september 2005. Volendam, Hong Kong chinezen en Ligfiets.net

Vandaag herdenken wij het feit dat mijn jongere zus een jaar geleden overleed. Met mijn broers en zus heb ik afgesproken dat wij om 15.00 uur in restaurant Johannes Hof in Bakkum aan Zee bij elkaar komen. Daarom een kort ritje naar Volendam.
Om even voor half twaalf zit ik in de fiets. Het is volledig bewolkt en het motregent licht. Mijn bril slaat helemaal dicht, maar zonder is het ook niet prettig. Direct na de pont in Akersloot zie ik een witte Mango langsrijden. Het is nr. 69 en hij gaat dezelfde kant op, interessant. De Mangopiloot gaat 37 km en ik haal hem in. Hij ziet mij in zijn spiegels en mindert vaart. 'Met wie heb ik het genoegen?' vraagt hij en ik antwoord:'Wim Schermer'. Nou die blijkt ie heel goed te kennen van deze weblog. De Mangorijder blijkt Kees van Hattem te zijn. Achteraf heb ik hem al eerder gezien bij de Westfriese Omringdijktocht. Hij reed een tijdje mee op een bukker. We stoppen even bij de brug bij West-Graftdijk en kletsen wat over onze fietsen. Kees is geïnteresseerd in de Tioga Comp Pool banden. Hij had veel geluk dat ie vlot een Mango kreeg dankzij het afhaken van een klant van Velomobiel.nl. Deze klant bleek niet in de Mango te passen. Kees fietst wel 20.000 km per jaar, hij is 'eigen baas', waaruit ik concludeer dat ie gepensioneerd is. Na 10 minuten ga ik richting Graft-De Rijp en Kees slaat rechtsaf richting Krommenie.
In Kwadijk staat het verkeer muurvast. De Zeevangloop is aan de gang en er is veel te veel verkeer in het lintbebouwde dorpje, zowel rijdend als geparkeerd. Dan zit je met de Quest ook niet goed, normale fietsers slalommen wel tussen de auto's door. Gewoon maar afwachten dus. Na een minuut op 6 komt er weer wat schot in en hoef ik niet langer de uitlaatdampen van de langzaam rijdende auto's in te ademen. Om even na half één fiets ik de drukke dijk in Volendam op. Ik rij door naar de parkeerplaats aan het water en begin een broodje te eten. Dat wordt een beetje verstoord doordat een heel grote groep Hong Kong Chinezen de Quest beschouwt als een nieuw wereldwonder. Zeker 20 camera's worden op mij gericht. Nadat ze allemaal eerst de Quest hebben gefotografeerd, moeten de mannen zelf naast de Quest op de foto. Daarna worden er groepen gefotografeerd, drie man aan de ene kant, drie man aan de andere kant. Na 10 minuten is de zwerm Chinezen uitgefotografeerd en kan ik rustig mijn broodje opeten. Ik krijg van één van de mannen zijn emailadres. Ik zal hem mailen en hij belooft mij wat foto's te sturen. Eigenlijk wel leuk.
Door mijn praatje met Kees en het evenement met de Chinezen moet ik vlot doorrijden om op tijd thuis te zijn. Het miezeren is opgehouden en ik rij vlot door de bebouwde kommen. In Kwadijk betrap ik mezelf er op 36 km/u te rijden over het verschrikkelijk slechte wegdek. De Quest maalt er niet om al is het wel lawaaiig. De banden zijn nog steeds flink hard na de tijdrit van twee weken geleden.
Op de pont in Akersloot sluiten een aantal fietsers aan die ik vlak daarvoor met 47 km/u voorbij ben geracet. Altijd leuke gesprekken waarbij 'de motor' steeds ter sprake komt.
Om 14.05 uur ben ik al weer thuis.
Ligfiets.net kan toch niet naar Helder Hosting. De structuur van de site laat het niet toe dat deze op een willekeurige Linux server kan draaien. Het moet onder 'jailed BSD' in een zogenaamde 'virtual server' omgeving draaien. Dit is een mooie technische omgeving, maar je kunt met je site eigenlijk nergens goed terecht. Nu moet de site wederom bij een éénmans bedrijfje onderdak gebracht worden. Voor de korte termijn kan het blijkbaar niet anders. M.i. zal in de toekomst de site naar een normale omgeving moeten worden omgebouwd. De afhankelijkheid van nerds is een crime. M.i. moeten de techneuten maar wat minder mogelijkheden krijgen met als goede resultaat dat we niet af en toe weken uit de lucht zijn. We zullen waarschijnlijk pas komende woensdag weer in de lucht zijn.
72 km


10 september 2005. Boodschappen doen en Ligfiets.net naar nieuwe host
Vandaag zou ik een grote ronde Noord-Holland willen fietsen. Het weerbericht geeft buien, met onweer. Het regent om 8.30 uur, net als de hele nacht, nog steeds hard. Ik draai me nog maar een keer om. Om 9.30 uur wordt het weer snel beter, maar inmiddels heb ik mijn plannen gewijzigd en begin met wat boodschappen.
Eerst op een DVD speler uit, zo'n ding heb ik wel ik mijn Macintosh, maar aan de TV nog niet. De zwarte Sony NS32 is niet in voorraad en ik bestel hem bij Expert.
Na de middag, het is inmiddels drukkend warm, vertrek ik voor een rondje boodschappen. Eerst even langs het graf van mijn ouders waar ik de geraniums opknap.
Het lukt me niet om een paar hardloopbroeken te pakken te krijgen. Nu dan op naar Sporthuis Visser in Egmond aan Zee, een werkelijk piepklein winkeltje, dat Odlo zou verkopen. Na veel gegraai in allerlei dozen komt er één passende broek boven water.
Ik vervolg mijn weg naar Bergen aan Zee en Schoorldam. Mijn lampen rammelen weer tegen het aluminium strooilichtschermpje. In Bergen leg ik de Quest op zijn zij en draai de lampen weer omhoog. Ik ben wel heel hard over een steile rand geragd, maar ik moet de lampen toch eens echt goed vastzetten. Bij Koedijk steek ik het Noord-Hollands kanaal over en .... verdwaal weer eens in Alkmaar Noord. TomTom kent domweg de vrijliggende fietspaden niet, heel jammer. Na flink omrijden kom ik weer op de weg langs het kanaal uit en van daaruit weet ik de weg naar molen het Rode Hert wel.
Ik stop 10 kg Waldkornmeel in de Quest en een paar verse gistvarianten. Verse gist moet eigenlijk in de koeling blijven. De Quest is vandaag bepaald geen koelkast, dus via Heiloo rij ik direct naar huis. Zo lang ik fiets is de rijwind heerlijk verkoelend, bij stoplichten spat het transpiratievocht letterlijk uit mijn poriën. Met tien kilo meel onderin voelt de Quest aan als een gemoedelijke lobbes. Hij wil niet lekker van zijn plaats, is ie op gang dan dendert ie wel mooi door.
Ligfiets.net ligt er al weer vijf dagen uit. Na de vorige crash draait de site nu bij Bill, een vriend van Mark-Jan Bastian. Ook deze server is weer kapot en er is geen uitzicht op een snel herstel. Ik had eerder aangeboden te proberen e.e.a. te helpen coördineren en daar een - financiële - bedrage aan te leveren. Ik zie nu helemaal niks gebeuren en neem het initiatief om via email alle bij de site betrokken vrijwilligers enthousiast te maken voor externe hosting. Ik overleg met Helder Hosting (helderhosting.nl) over mogelijkheden en prijzen. De site is nu 20 Gb groot, genereert 60 Gb dataverkeer per maand en heeft 3 tot 4000 bezoekers per dag. Helder vindt zo'n grote site wel leuk en wil voor maar 11 euro per maand de Plaza hosten. Ik krijg de vrijwilligers hiervoor warm en vanavond is al besloten dat de site verhuist naar Helder Hosting. De verhuizing van het domein duurt 2 tot 3 dagen, maar dan moet het allemaal beter gaan draaien. Helder Hosting heeft niet alleen de kennis in huis, maar is uitstekend bereikbaar. Steeds als ik ze bel wordt letterlijk onmiddellijk de telefoon opgenomen. Ze hebben goede apparatuur, een Linux server met RAID disksysteem. Zou de apparatuur kapot gaan, dan neemt een netwerkmirrorserver binnen 1 à 2 minuten de taak over.
Als alles weer in de lucht is moet er nog wel werk worden gemaakt van organisatie, documentatie en verantwoordelijkheden. In ieder geval is nu de afhankelijkheid van slechte hardware voorbij.
58 km


8 september 2005. Verkochte Fujin afgeleverd
Henk Grothauzen uit Uden is de nieuwe eigenaar van de Fujin. Henk is een echte 'veelvraat' als het op ligfietsen aankomt. Hij heeft een paar exclusieve ligfietsen, maar rijdt meestal op een Flevobike of een Sinner Demon. Ook zijn vrouw heeft er een. Zijn vrouw fietst ook op een opvouwbare M5 ligfiets. De fietsen gaan in of op de camper en zo hebben ze een heel grote actieradius. Henk had tijdens CycleVision heel fijn gefietst op de Fujin en de uitstekende wegligging ervaren. Toen mijn zeldzaam mooi uitgevoerde Fujin te koop kwam bleek hij de hoogste bieder.
Om 20.30 uur arriveren ze en Henk en zijn echtgenote bekijken heel enthousiast de Fujin. Henk is een gezellige verteller en we hebben een prettige avond met z'n vieren. De Fujin moet nog even van zijn pedalen worden ontdaan en past dan overdwars in de 'garage' in de camper. Ze slapen bij ons voor de deur, toch wel handig zo'n camper.

6 september 2005. Rondje midden Noord-Holland en luchtdruk versus luchtweerstand
Vanmiddag een vrije middag, 26 gr. C. en vrijwel geen wind. De luchtvochtigheid is hoog. Ik heb er toch zin in om een stuk te fietsen. Ik ga voor een rondje midden Noord-Holland. Via de pont bij Akersloot naar Graft-De Rijp.
Het valt me bijzonder op dat ik met hartslag 120 zelfs royaal boven de 40 km/u kan rijden. Het gaat heel gemakkelijk. De temperatuur werkt natuurlijk mee, alle mechanische componenten draaien soepel en het lichaam wil kennelijk ook graag. Met snelheden van rond de 40 km/u is er voldoende rijwindkoeling zonder dat de inspanning zwaar is. De luchtdruk is nu 1011 Hectopascal, vroeger millibar genoemd. Dat is vrij laag in vergelijking met de tijdrit op Texel toen er 1033 Hectopascal druk was. 22 Hpl. minder luchtdruk is ongeveer 2% minder luchtweerstand. Luchtweerstand is de grootste weerstand die wij moeten overwinnen, terwijl de luchtweerstand kwadratisch toeneemt met de snelheid. Als je dus 2x zo hard fietst, moet je 4x zoveel luchtweerstand overwinnen.
In De Rijp is de doorgaande weg geheel en al geblokkeerd door een grote tankwagen van een rioolreinigingsbedrijf. Ik kan er niet langs en ik vraag het personeel van de rioolzuigers hoe lang het kan duren. Ze zijn niet geïnteresseerd in een fatsoenlijk antwoord. 'We beginnen net' is het maximum wat er uit komt. Rechtsomkeert en ik probeer een andere uitgang van De Rijp te vinden. Ik loop weer vast en de postbode vertelt me dat ik uitsluitend via Spijkerboor aan de oostkant van De Rijp kom. Het is al met al een omweg van een kleine 10 km, niet erg, ik rij voor mijn plezier.
In Kwadijk stop ik even op de ringdijk van de Beemster voor een banaan. Van de andere kant komt een oude baas heel moeizaam lopend met de fiets aan de hand omhoog. Hij hijgt zwaar en stopt bij mij, hij kan nauwelijks verder. Hij is 79 jaar en heeft na een zware longontsteking 'niet veel lucht meer'.
Ik volg de mooie dijkweg richting Oosthuizen en geniet volop van het prettige lichte fietsen en het mooie landschap. Bij Oosthuizen sla ik linksaf de Beemster weer in. Ook door de Beemster rijdt het heerlijk licht. Ik zie met een hartslag van 112 toch nog 38 km/u op de snelheidsmeter verschijnen. Bij de 3 Schermermolens bij Schermerhorn ga ik linksaf de Noorddijk op en stop bij een picknickplek. Ik bespeur dat de calorieën ongeveer op zijn en ik doezel zelfs een beetje weg. Een banaan en wat Ice-tea geven nieuwe energie en na een kwartiertje ga ik weer door.
Via Graft en de pont bij Akersloot ben ik vlot weer thuis.
70 km.


4 september 2005. Rustdag en vervoer Quest Marcel van Eijk naar Dronten

Gisteren bleek dat het achterwiellager van de Quest van Marcel problemen gaf. Een achterwiellager gaat gemiddeld 32.000 km mee en dat is ongeveer de kilometerstand van Marcel. Normaal rijdt Marcel een stuk harder dan ik, maar een uitgelopen lager loopt niet lekker en zorgt voor meer weerstand. Marcel trapte zich wel rot, maar de gang kwam er niet echt in. Ik bood hem aan zijn Quest in mijn bus mee te nemen. Marcel dacht dat hij er nog wel mee naar Wageningen, zijn woonplaats, kon rijden. Tot...... Marjolein van Schoot vanmorgen belt met de mededeling dat Marcel met manlief Frans en zoon Guus in Medemblik zijn gestrand. Het wiel loopt nu aan in de wielkast en het lager kraakt onheilspellend. Ik kom net van de haven en zou met mijn vrouw een eindje op de bukker gaan fietsen. De plannen wordt onmiddellijk bijgesteld en Ik haal de zojuist weggebrachte bus weer op en vertrek naar Medemblik. Om 13.30 uur ontmoet ik Marcel, Frans en Guus bij de Ligfietswinkel van Ted de Lange. De Quest wordt ingeladen en we gaan over de dijk van Enkhuizen naar Lelystad op Dronten aan. Guus en Frans gaan nu met zijn tweeën door naar Almere.
Mijn tijdschema is krap, ik moet om 16.00 uur weer op de haven zijn om de resultaten van de handicapzeilwedstrijden uit te rekenen. Even voor drieën zijn we bij Velomobiel en zien de toegangsdeur openstaan. Er is echter niemand te zien. Even later zien we Allert Jacobs, hij was met de Thijs 280 lange en lage roeifiets aan het trainen. De loodzware Quest wordt uitgeladen, Marcel heeft er letterlijk een complete kampeeruitrusting in zitten.
Ik kijk nog even in de nieuwe 26" Quest, tjonge wat een fraaie oplossingen hebben de mannen bedacht om o.m. het stoeltje makkelijk verstelbaar te maken. Ook het stoeltje zelf is heel wat beter, bovenin breder en onderin langer. Tegen de tijd dat mijn nieuwe Quest wordt geleverd zal ik kijken of dit stoeltje inderdaad voor mij de goede keuze is.
Terug naar Uitgeest rij ik via Amsterdam en Velsen. Ter hoogte van Schiphol loop ik vast in een lange file. 16.00 uur haal ik niet meer. Vijf voor half vijf ben ik op de haven en reken in recordtempo de uitslag uit. Gelukkig hebben de deelnemers mijn vertraging niet opgemerkt. De wedstrijd van vandaag is de laatste in een serie van zes en de overall-winnaar, medeorganisator Ed Mica, is de koning te rijk. Een biertje op deze overwinning is dus wel op zijn plaats.


3 september 2005. 3e prijs bij NK tijdrijden op Texel met 47 km/u
Vanmorgen eerst de banden op 6.5 bar gepompt en de Quest in de bus gestopt. Voor ik de Quest in de bus zet, probeer ik wat overtollige zelfvulcaniserende rubbertape van de shifters af te snijden. Ik heb de handgrepen van de shifters verdikt met zelfvulcaniserende tape die nu wat uitlubbert. Ik pak een Stanleymes met een tapijtmes erin. Het snijden lukt niet goed en plotseling schiet ik uit.... Het mes dringt diep de muis van mijn linkerduim in. Het bloedt als een rund en ik pak een handdoek om het bloeden te stelpen. Als dit zo doorgaat kan ik mijn tijdrit wel vergeten. Gelukkig stopt het bloeden na enige tijd en een beetje bleekjes vraag ik mijn vrouw een pleister. Doet me denken aan mijn collega Niels die, ook met een Stanleymes, op precies dezelfde plek de pees van zijn duim doorsneed. Ik hoop niet dat ie dit leest, anders zal ie zeker dezelfde grappen maken als ik toen.
Ik doe vandaag mee met de Nederlandse Kampioenschappen tijdrijden. De afstand is 41 km en ik heb de organisatie laten weten dat ik denk daar 54 minuten over te doen. Ik parkeer de bus vlakbij de boot en koop een kaartje voor alleen mij en de Quest. Dat kost 40 euro minder dan als ik de bus mee op de boot zou nemen. Op de ferry ontmoet ik Klaas en Irma Huisman. Hoewel ze beiden een Quest hebben, zijn ze nu met een M5 lowracer en Shockproof. Over de dijkweg rij ik langs honderden schapen en dito uitwerpselen. Het is maar 10 km naar Oudeschild. Daar is het een drukte van belang. Veel ligfietsers zijn er al en de 160 deelnemers worden achter elkaar weggeschoten met een tussenpauze van 1 minuut. Ik ontmoet mijn collega Hans Snijder die met zijn broer Gerben al terug is. Hans heeft 27,61 km/u gereden, hij had veel last van de harde tegenwind direct na de start. Broer Gerben heeft 39,08 km/u gereden. Dat moet toch sneller kunnen Hans? Nog een beetje extra trainen, een paar kilootjes onder het middenrif afschaffen en de werkvrije rookruimte links laten liggen?
Een vriendelijke mevrouw van het organisatiecomité geeft me startnummer 148 en een rol plakband met schaar.
Ik schroef de beide spiegels eraf en plak de gaten af. Ik smeer me royaal in met factor 60 met het nadeel dat ik meteen behoorlijk begin te zweten. Ik hou alleen mijn Brynje onderhemd aan en zet de MET tijdrithelm op.
Eerst rij ik nog even terug naar Oudeschild om de spieren een beetje op te warmen.
Om 15.28 uur is het mijn beurt en wordt ik afgeteld en gestart. Inderdaad is de wind op het eerste stuk vrijwel tegen. Daar heeft de Quest gelukkig niet veel last van en ik zit in korte tijd op 50 km/u. Mijn hartslag is de hele race tussen 163 en 168, behoorlijk hoog voor mijn doen. Het gaat heerlijk, de weg is mooi en ik heb de indruk dat de helm een positieve bijdrage levert. Tijdens de tijdrit op de Afsluitdijk in april haal ik tegen wind een kruissnelheid van 47 tot 48 km/u. Ik kan nu zeker 2 km meer snelheid maken. Als de wind even later iets dwarser inkomt, kan ik 51 km/u vasthouden tot het keerpunt vlak bij De Cocksdorp. Ruim voor het keerpunt haal ik de 2 minuten eerder gestarte Frans van Schoot in. Op het keerpunt gaat het fout, ik kan de bocht niet maken. Ik klik mijn rechtervoet uit de pedaal en step achteruit. Op dat moment voel ik dat ik opgetild wordt en in de goede richting kom te staan. Ik klik weer in, maar dat lukt pas na de derde poging, dit is waardeloos. De adrenaline jaagt nu goed door mijn aderen en ik race weer terug naar Oudeschild. Guus van Schoot haalt me in. Hij is 40 jaar jonger, dus dat mag. Ook heeft hij een racekap op zijn Quest en dat scheelt op hoge snelheid zo'n 8% of 4 km/u. Eerst moet er nog een heel stuk worden omgereden. Is de dijkweg langs de Waddenzee breed en snel, de kleine binnenweggetjes zijn dat zeker niet. De wegen zijn gewoon open voor het normale verkeer. Op een gegeven moment staat er een grote hooiwagen stil op de weg, hoort er gewoon bij. Ik kan er maar net langs en moet weer vanuit stapvoets versnellen, nu met volle tegenwind. Dit stuk gaat niet veel harder dan 44 km/u. Weer terug op de dijkweg en met de wind nu achterlijker dan dwars krijg ik de snelheid weer ruim boven de 50 km/u. Ik krijg het nu erg warm, de zon schijnt recht in mijn gezicht en door de achterlijke wind is er minder rijwindkoeling. Ik trek mijn hemd omhoog en laat wat water uit mijn Camelbag over mijn borst lopen, dit voelt goed aan. Ik haal de rug-aan-rug tandem van Jan Limburg en Richard Blom in en kan het hele stuk naar de finish 54 km/u rijden. Een laatste sprintje en met 55 km/u ga ik over de finish om een tijd te laten noteren van 52,22 minuten. Gauw de kap eraf en even doorfietsen naar Oudeschild.
Terug in het rennerskwartier sta ik 2e van de gestroomlijnde ligfietsen, dat kan toch niet? Harry Lieben, ook met racekap, verdrijft me even later van de 2e plaats en de eindstand is: 1. Guus van Schoot 49,73 km/u, 2. Harry Lieben 49,20 km/u, 3. Wim Schermer 46,98 km/u. Wim is dik tevreden.
De prijsuitreiking is leuk en ik krijg uit handen van de voorzitter van het comité de bronzen medaille omgehangen.
Om 17.40 uur fiets ik terug naar de veerboot. Deze vaart echter net weg en ik moet een uur wachten tot ie weer terugkomt. Tijd voor een biertje en om wat te kletsen met een stel belangstellenden voor de Quest.
Om 19.00 uur vaar ik over en laad de Quest weer in de bus.
Met een tevreden en toch wel een beetje trots gevoel laat ik mijn vrouw de medaille zien. Ook zij is trots.
Ze heeft wel direct door dat er toch maar een racekap op de Quest moet komen.
70 km, waarvan 41 erg hard.


2 september 2005 Nieuwe Quest besteld voor maart 2008
Vanmiddag vrij genomen om wat klusjes aan de Quest te doen. Eerst smeer ik de beide kettingen met Shimano olie. De Trelock lampen zijn om hun aluminium buis voorover gebogen en verlichten de grond slechts een paar meter voor de Quest. Ik weet niet of ik ze met een uitgeschoten schoen hebt geraakt of dat ze spontaan voorover zijn gegaan. Ik haal er een van zijn basis af en draai de schroef aan waarmee de lamp om zijn aluminium buis draait. Met veel moeite, ze zitten ver voorin, probeer ik via de voetengaten de lamp weer te monteren. Uiteindelijk, met de nodige zweetdruppels, lukt het.
Nu de Quest op zijn zij ligt maak ik de onderkant goed schoon. Ondanks het feit dat ik niet vaak met regen fiets, ik doe het uiteindelijk voor mijn plezier, is er toch achter de wielen een flinke laag troep aangekoekt. Met veel water en een oude handdoek wordt de Quest weer mooi schoon. Ook neem ik met een schone vochtige handdoek de hele Quest af, hij moet morgen met de tijdrit op Texel natuurlijk mooi schoon en glad zijn.
De knipperlichten zitten met twee klemmetjes in een gat in de romp van de Quest. Twee lampjes, rechtsvoor en rechtsachter, zitten niet goed vast en komen steeds een beetje naar buiten. Een drupje transparante siliconenkit zet de boel goed vast.
Ik heb nu twee ritjes gereden met de MET tijdrithelm. Deze helm is licht naar achteren uitgebouwd. Ik raak net niet de roll-bar achter mijn hoofd. Wel raak ik soms het Ibiliet hoofdsteunkussentje dat op de voorkant van de roll-bar is gelijmd. Ik besluit deze eraf te halen, ik steun er sowieso niet tegen omdat ik dieper in de Quest zit. Da's makkelijker gezegd dan gedaan. Het Ibiliet zit muurvast. De toplaag scheur ik er in één stuk vanaf. De lijmlaag met een dun laagje Ibiliet blijft zitten. Met een tang pluk ik er nog wat van af. Met stickeroplosser los ik de rest, inclusief de lijmlaag, op. Het wordt een geweldig vette smeerboel, maar na een 20 minuten poetsen is alles eraf en komt de mooie gele gelcoat in zicht. Mogelijk maak ik nog wel eens een ander hoofdsteuntje, misschien maak ik zelfs wel een hoofdsteun van Challenge aan mijn stoeltje vast.
Ik inspecteer het loopvlak van de Tioga Comp Pool banden op steentjes en glas. Ik rij al meer dan 5000 km zonder lekke band, dus morgen moet dat zeker niet gebeuren. Ik vind echter geen ingereden verontreinigingen.
Vanavond heb ik een nieuwe Quest voor levering in maart 2008 besteld. Het is ongelofelijk hoe snel de bestellingen toenemen. Velomobiel.nl heeft na de leveringen in mei 2007 de bouw van de Quest vertraagd van 4 tot 2 per maand. Geen idee waarom, maar op deze wijze zit Velomobiel zo op een levertijd van 5 jaar.
Vandaag verder rust gehouden, vanavond pasta gegeten, morgen weer, doen de professionals ook :).

31 augustus 2005. Eerste test MET tijdrithelm en ultiem kinderleed
Vandaag krijg ik mijn nieuwe MET helm binnen. Nu is ie wel OK. Hij past perfect en is onbeschadigd. Vanavond eens kijken of ie in de Quest goed te gebruiken is. Tijdens de middagpauze haal ik bij Sporthuis Johan Jansen in Heiloo twee ODLO hardloopbroeken. De fietsdealers hebben alleen broeken met zemen, nutteloos voor ligfietsers dus. Als om 20.00 uur de temperatuur is gedaald van 29 gr. C naar 25 gr. C. haal ik de Quest uit zijn schuur. Mijn vrouw vind de MET helm maar een raar geval. Gelukkig past de helm goed en er is net genoeg ruimte om te voorkomen dat de spits toelopende achterzijde van de helm de roll-bar van de Quest raakt. De hoge achterkant van de helm loopt ongeveer gelijk met de bovenkant van de roll-bar. Dat lijkt dus prima. Nu maar eens fietsen.
Ik vertrek voor mijn vaste trainingsrondje richting Uitgeest. Even later merk ik dat ik wel mijn hartslagmeterband om heb, maar het horloge ben vergeten, niet zo slim dus. Ik versnel zoals gebruikelijk tot 50 km/u en kijk of ik dit lang kan volhouden. Dit lukt inderdaad en ik kom zelfs vrij gemakkelijk op 52 km/u. Ik herhaal dit op de route van Uitgeest naar Krommenie. Het lijkt inderdaad iets makkelijker te gaan dan met de MET a-Tomo helm. Wat zeker opvalt is dat het windgeruis een heel stuk minder is. De ventilatie is veel minder dan met een normale helm, maar met de 2 openingen in de voorzijde valt het me zeker mee. Vooral van de winter zal deze helm heel prettig zijn.
Op de Lagendijk slinger ik met ruim 40 km/u door de historische polder. Op de haven is het druk op het terras. Ik zie de Mango van Erik Hetem die aan het wedstrijdzeilen is.
Een klein jongetje is niet weg te slaan bij de Quest. Hij wil overal aankomen en samen drukken we op de claxon. Hij schrikt van het lawaai, maar vindt het prachtig. Ook zet ie de richtingaanwijzers aan en hij kirt van plezier. Tot.... papa en mama nu eindelijk wel eens door willen lopen. Dat wil de kleine baas niet en knokt om uit moeders armen te komen. Hij gilt het uit en wil maar één ding, terug naar de Quest. Mama houdt de kleine goed vast en honderd meter verder hoor ik hem nog steeds huilen.
Na een praatje met Erik, hij is nog steeds laaiend enthousiast over zijn Mango, rij ik in het donker naar huis.

28 augustus 2005. Rondje zuidelijk Noord-Holland

Gisteren een schitterende zeildag meegemaakt aan boord van een 41 voet Hanse zeiljacht van een oude zeilvriend Piet en Annemarie Grapendaal. Daarna een uitstekende barbeque en minder uitstekende live muziek. Zowel vrijdagnacht als vannacht geslapen aan boord van de Ellis, een Deher Duetta 940 van zeilmaat Jan Veenis.
Vanmorgen met de auto naar huis om nog een trainingsrondje te maken. Een grote ronde Noord-Holland zit er niet meer in, daarom maar eens een rondje zuidelijk Noord-Holland. Ik fiets via Uitgeest naar de pont in Zaandam. Het wordt vandaag een rondje voorlichting Velomobiel. Bij de pont komen een aantal mensen bij de Quest kijken. Een oudere man verbaast zich erover dat ie zo hard door mij werd voorbijgereden. Ook enkele wielrenners zijn heel belangstellend. Ik ga even langs Apple Centre Centraal Station en zet de Quest in de winkel, je weet maar nooit in Amsterdam. Eerlijk gezegd weet ik het wel, alles wat niet vastligt wordt direct gestolen.
Ik wil richting Durgerdam en neem de razend drukke veerpont over het IJ. Het is Uitmarkt vandaag en heel veel mensen parkeren hun auto in Amsterdam-Noord en nemen de pont om te voet naar de stad te gaan. Tijdens de pontvaart zet ik als bestemming Durgerdam in de Treo. Amsterdam-Noord is heel groot en voor mij niet zo bekend. Ik wordt door TomTom linea recta de goede kant opgestuurd. Ik laat Durgerdam rechts liggen en ga via Ransdorp en Holysloot naar de IJsselmeerdijk. Mooi fietsgebied trouwens. In Holysloot stop ik even voor een broodje. Er staat een meneer met een auto vol met flesjes drank. Hij komt naar me toe en we hebben een geanimeerd gesprek. Hij is baancommissaris van een skeelertocht. Hij biedt me een flesje energiedrank en een aardig rugzakje aan. Heel leuk. Ik zoek de IJsselmeerdijk op en rij aanvankelijk onderaan de dijk. Even later kan ik de dijk zelf op. Natuurlijk niet handig met de vele recreatiefietsers, maar een mooi uitzicht over het IJsselmeer is veel waard.
In Monnickendam doe ik weer evangelisatiewerk voor Velomobiel.nl. Niet hard nodig met een levertijd die inmiddels de 2 jaar is gepasseerd. Via Katwoude neem ik de mooie weg onderaan de dijk naar Volendam. Ik versnel fors en rij in no-time ruim boven de 50. Maximaal 54 km/u maak ik er van. Ik race veel fietsers voorbij, ze lijken wel stil te staan. Niet zo gek natuurlijk met een Quest met een harde rugwind.
In Volendam eet ik op de dijk een ijsje. Ook hier weer belangstelling voor de Quest. Een jonge man zit nu 25 km enkele reis in de auto naar zijn werk. Duurt gemiddeld 45 minuten door files. Of dat met 'zo'n fiets niet te doen is?'. Dat is natuurlijk prima te doen. Enkele fietsers die ik een kwartier eerder voorbij scheurde was melden zich en vinden het prachtig dat het zo hard ging. Ik worstel wat met mijn Camelbag, er komt geen water meer uit. Vanavond blijkt dat ik het kraantje in het slangetje per ongeluk heb dichtgedraaid, dom natuurlijk, het is niet de eerste keer. Door de Beemster ben ik vlot weer bij het pontje in Akersloot en vervolgens voor 18.00 uur weer thuis.
98 km, totaal 5320 km met de Quest vanaf eind februari.

26 augustus 2005. Nieuwe helm en toch weer niet
3 september doe ik mee met de tijdritwedstrijden op Texel. Tijdens CycleVision heb ik geen plezier gehad van mijn helm. Bij hoge snelheden gaat ie achterover hangen en geeft dan enorm veel weerstand. Zoveel zelfs dat ik tijdens de snelle afdalingen tijdens Cyclevision mijn hoofd niet goed meer overeind kon houden. Mijn nekspieren deden veel pijn. De oplossing is een compleet gesloten kap over de Quest. Alle snelle mannen in de Quest rijden er inmiddels mee. Hoewel ik niet uitsluit dat ik dit ook nog wel een keer ga doen, doe ik het voorlopig nog even niet. Wel heb ik een tijdrithelm van MET bij Bike2Build besteld. Deze helm is een normale Stradivarius helm, maar dan bovenop dicht. Deze arriveert vrijdag en.... past niet. Op hun site staat dat de M maat tot 58 cm gaat, die zou net moeten passen. Op de doos staat echter dat ie maximaal voor 57 cm hoofdomtrek geschikt is. Ik kan mijn hoofd niet meer verkleinen en dus past ie niet. Mijn collega Hans, de bukracefanaat, ziet veel stof op de helm en oordeelt dat de helm niet nieuw is. De helm is ook verpakt in een doos voor een grotere helm. Tenslotte zie ik enkele kleine scheurtjes in de voorkant van de helm. Slechte levering dus. Ik bel Bike2Build en ik leg de zaak voor. Ze bellen even later terug en trekken het boetekleed aan. Ze wisten inderdaad dat de helm niet helemaal nieuw was en hadden me een 'aangepast voorstel' moeten doen. Ik mag de helm terugsturen en zal per omgaande een nieuwe krijgen in de maat L. De retourzendkosten zullen ze vergoeden.


25 augustus 2005. Protesterende ganzen

Vanmiddag vrij genomen en een pittig rondje midden Noord-Holland gepland. Het is onverwacht mooi weer geworden. Wel staat er windkracht 4 tot 5 Bft met stoten tot 60 km/u, geen probleem, al merk ik wel dat de wind aan de Quest 'plukt'. Voor de wind fiets ik om 14.00 uur naar het pontje in Akersloot om richting Volendam te rijden. Het pontje is echter gestremd. Dan maar langs het Noord-Hollands kanaal naar Alkmaar. Ik zondig nu niet en ga op reglementaire wijze naar het fietspad langs de A9. Wel een stuk omrijden langs De Boer Tenten en onder de snelweg door.
Het mooie fietspad naar Schermerhorn is iedere keer weer een feest. Met een minimale inspanning rij ik 42 km/u, heerlijk. In Schermerhorn ga ik voor de kerk linksaf en door de polder via de Oost-mijzenweg naar Avenhorn.
Daarna door naar Oudendijk. Opvallend zijn de zeer grote aantallen ganzen die hier fourageren. Ze zijn geen Quest gewend en gaan massaal en onder hoorbaar protest, voor het gele gevaar op de wieken. Spectaculair om te zien.
Van Oudendijk kom ik uit in Schardam en rij ik weer op de bekende route langs de IJsselmeerdijk. Vanaf Schardam rijdt er een Toyota vlak achter me. Ik ga uiterst rechts rijden om de bestuurder er langs te laten. Er gebeurt echter niks, hij blijft achter me. Met de wind precies dwars fietst het makkelijk en ik hou tot Edam tussen de 47 en 49 km/u aan. Vanaf Edam is het recht tegen wind. Ik stop even voor een plaspauze en om een banaan en een honingkoek op te peuzelen. De energie om tegen de wind in te trappen is weer snel voorhanden. Ik fiets nu met hartslag 120 en rij 35,5 km/u. Dat is 2 km langzamer dan zonder wind, een bewijs voor de uitstekende aero-dynamische kwaliteit van de Quest. Ik ga er van uit dat de pont nog steeds niet vaart, dus moet ik de omweg rond het Alkmaardermeer via Krommenie voor lief nemen.
In Krommenie rij ik een rotonde op. Er nadert een automobiliste van rechts en .... rijdt gewoon door. Ik moet vol in de remmen om een aanrijding te voorkomen en scheldt het stomme wijf stijf. Niet zo netjes, maar mij van de sokken rijden is helemaal niet netjes.
Om even na vijven ben ik weer thuis. Ik heb bewust de hele weg vrijwel aan één stuk doorgereden om te kijken of mijn knieën hier een probleem mee hebben. De vorige keer was dit inderdaad het geval, nu gelukkig in het geheel niet. Ik heb me opgegeven om mee te rijden naar Giessen in Duitsland. Ik wil op de langere ritten in Duitsland liever geen gedoe aan mijn knieën hebben.
90 km

23 augustus 2005. Brynje ondergoed
Vanavond maak ik een trainingsrondje met een onderhemd van Brynje. Mijn collega Hans Snijder, hij doet het op een bukracefiets, maakt mij attent op deze onderkleding. Hij neemt twee hemden voor me mee, één met en één zonder korte mouwtjes. Hans is bevriend met Willem Kool van Bike Sportive in Haarlem (http://www.bikesportive.nl). Bike Sportive heeft een flinke collectie van Brynje op voorraad.
En werkt het? Nou, reken maar. Ik werk me lekker in het zweet met ruim 50 km/u richting Uitgeest en daarna nog een keer van Uitgeest naar Krommenie. Ik merk al direct dat het beter ventileert dan enig ander type onderhemd. Het voelt zelfs fris aan met mijn wielershirt deels open geritst. Dat komt door de netvormige structuur van de stof. Het materiaal heet Meraklon, een gesponnen en gebreid Polypropylene. Thuisgekomen trek ik mijn wielershirt uit, behoorlijk zwaar van het transpiratievocht. Het Brynjehemd is helemaal droog, echt helemaal droog. Mijn huid is ook vrijwel droog en ik heb geen last van de kenmerkende 'plakkerigheid' van opgedroogd zweet.
De hemden zijn vrij lang, je kunt ze dus een heel eind over je achterwerk trekken en dezelfde werking ook daar ervaren. Kijk even op http://www.brynje.no/produkter_eng.asp voor meer informatie. Scroll voor het onderhemd helemaal naar beneden. Ten onrechte staat op de site dat de hemden zijn gemaakt van 'cotton'. Niks is minder waar. Katoen is als ondergoed in de (lig)fietswereld geheel en al onbruikbaar. Een hemd met korte mouwtjes kost € 34,95, een mouwloos hemd € 28,95. Niet helemaal te geef, maar voor zomerse condities superieur. In koelere omstandigheden is het mogelijk te koud, de dichter geweven producten zijn dan waarschijnlijk beter.
33 km


21 augustus 2005 Met ALF naar Kopje van Bloemendaal, Cyclo CP 23 helemaal OK
Vanmorgen om even na 8.00 uur ben ik op weg naar het Museumplein om met ALF, de Amsterdamse Liggers, een tocht te fietsen. Ik start eerst de hartslagmeter, ben benieuwd of ie de hele dag blijft functioneren. De eerste meevaller is dat ie in elk geval blijft werken terwijl ik langs de spoorlijn rij. Analoge hartslagmeters worden door het elektrische strooiveld van de bovenleiding van de trein volledig onbruikbaar, ze geven in het geheel niets meer aan. In Wormerveer zie ik een Alleweder voor me rijden, het is Fred van den Hauten, ook onderweg naar ALF. Fred is een geroutineerde grotestadrijder, rood licht is prima zegt Fred, maar als er niemand komt, dan ga ik... ook door rood. Ik doe, een beetje tegen mijn principes, maar gewoon mee. We vliegen door de vuiler wordende stad en al om 9.30 uur zijn we als eersten op het Museumplein.
Totaal zo'n 16 ligfietsers komen opdagen, heel leuk. Vooral erg leuk is dat Leonie, de vriendin van Bert Gazendam er weer bij is. Na een operatie waarbij zij een nieuwe knie kreeg leek het vrij lang niet erg te vlotten. Ze is er weer bij en kan het tempo prima bijbenen.
Na een duur kop koffie bij de Brasserie naast de verzamelplaats gaan we op weg naar Haarlem. Zoals gebruikelijk gaat het in een rustig tempo, ergens tussen 23 en 28 km/u. Naast het Spaarne ligt een paadje van nog geen halve meter breed. De Quest schuift constant met de bodem over de begroeiing en wordt zo weer een keer geborsteld.
Ik hoef me verder niet erg in te spannen, mijn hartslag pendelt ergens tussen 85 en 100. Dat verandert rigoureus op de helling naar het kopje van Bloemendaal. Ik geef vol gas en ga het eerste stuk met 23 km/u omhoog. Mijn hartslag giert omhoog tot 158 en ik stel vast dat ik dat niet de hele klim volhou. Het laatste deel van de klim ga ik nog maar 12 km/u en hijg als een renpaard. Eén van de andere rijders op een Hurricane komt naast me rijden en zegt dat 'zo'n zwaar bakkie niet makkelijk omhoog rijdt'. Hij heeft groot gelijk.
Op het Kopje worden er veel heerlijke pannenkoeken verorberd, wij nemen er royaal de tijd voor.
De afdaling van het Kopje brengt 60 km/u op de snelheidsmeter. Ik ben hier voor de tweede keer en ik vind het mooi zo. De terugreis gaat via Halfweg. Fred gaat linksaf om via Spaarnwoude naar pont Buitenhuis te rijden. Ik besluit met hem mee te rijden en met 32 km/u rijden we zij aan zij over de mooie brede weg door het recreatiegebied. Fred is aardig 'versleten'. Hij heeft de afgelopen nacht gewerkt en is zonder te hebben geslapen gaan fietsen. Hij fietst met een heel hoge trapcadans om niet te verzuren. Zijn hartslag is, begrijpelijk, veel hoger. We hebben tegenwind en de Quest heeft daar natuurlijk minder last van. De Alleweder heeft een minder goede aerodynamische vorm en een iets minder efficiënte aandrijving.
Op de pont ontmoeten wij twee wielrensters, één wat oudere dame en één wel heel aantrekkelijke jonge. Klopt toch Fred? We zijn er beiden wel van gecharmeerd. Klopt nog steeds hé Fred? Het mooie jonge renstertje informeert naar onze snelheden en ze besluit bij Fred in het wiel te gaan zitten. Fred vindt nog wat restjes energie en weet er de hele weg naar de watertoren bij Assendelft 38 km/u uit te persen. Dat kan Aafke, zo heet ze, goed bijbenen. Ze heeft op dat moment hartslag 155, maar zo jong mag dat rustig ook een tijdje 190 worden. Ze komt uit Haarlem en traint op de baan en aanvullend schaatst ze. Het laatste stuk naar de Linoleumfabriek fietsen we naast elkaar. Fred rechts, Aafke in het midden en ik links. We hebben meer oog voor Aafke dan voor het autoverkeer. Auto's hebben goed hoorbare claxons, dus worden we af en toe tot de orde geroepen.
In Wormerveer scheiden onze wegen. Fred gaat naar zijn bed, Aafke gaat via Zaandam weer richting Haarlem en ik ga via Krommenie even langs de haven. Ik rag nu tegen wind de bochtige Lagendijk af met 40 km/u, best even lekker. In Uitgeest bekijk ik het nieuwe onderkomen van Arjan en Susanne, onze boekhoudster.
Om 17.00 uur ben ik thuis. Bijzonder prettig dagje fietsen.
Tenslotte bekijk ik nu de resultaten van de Cyclo CP23. De hartslagmeter heeft uitstekend gefunctioneerd. Geen enkel moment is ie gestopt. Dat is na het gedoe met de analoge Polar hartslagmeters een opluchting. Overigens werken de Polars wel op mijn Fujin en ook in de Mango. Langs de spoorlijn doen ze het zeker niet. De Cyclo CP23 digitale en gecodeerde hartslagmeter is een aanrader. Voor de liefhebbers van computerinput is de CP23 niet geschikt. Er zit geen data-uitgang op. Daarvoor moet je bij Ciclo dieper in de portemonnee graven.
Oja, de uitslagen. Gemiddelde hartslag door de hele dag is 86, calorieënverbruik 1.600. Op het stukje bij het Kopje na bepaald een relaxt dagje dus.
110 km

20 augustus 2005. Ligfietservice Alkmaar en test hartslagmeter Cyclo CP23
Vandaag een rustige fietsdag. Ik doe wat boodschappen met de Quest, ga nog even langs Mac Support en besluit dan even naar het nieuwe ligfietsbedrijf van collega Michel Hoogzaad te fietsen. Ik rij in Alkmaar weer illegaal naar de zuidelijke rondweg en ga op zoek naar Ligfietsservice Alkmaar. Ik rij de Edisonweg op en ook weer af zonder het bedrijf te vinden. Terwijl ik het adres opzoek in de Treo stopt naast me een Hurricane rijder, David Bak. Hij was nog niet op de hoogte van het bestaan van een nieuw ligfietsbedrijf in Alkmaar. Ik keer om en samen vinden we nr. 22 onmiddellijk. Kleine maar leuke winkel die heel wat serieuzer oogt dan een ligfietsbedrijf in Bergen. Dit bedrijf is een goed deel van de zomer gesloten. Tijdens ons bezoek komt ook collega ligfietsdealer Ted de Lange uit Medemblik even langs. Ik rij nog even op de ICE trike, echt heel leuk. Wel schiet mijn linkervoet steeds uit de pedaal.
Om half 4 ga ik weer richting Castricum. Ik rij met 45 km/u aan de oostkant van het Noordhollands kanaal en ben zo in een paar minuten bij de pont in Akersloot
Ik heb een lang gevecht geleverd met mijn Polar A5 hartslagmeter. Steeds stopte dit apparaat er tijdens het rijden mee. Op advies van Roy Siep van de hartslagmetershop.nl probeer ik nu een Ciclo CP23. Dit is een digitale hartslagmeter, d.w.z. dat de signalen niet meer analoog zoals bij de Polar van de borstband naar het horloge worden verzonden, maar digitaal. Dit gaat dan ook nog eens op 900 Mhz in plaats van 5.3 Khz. Vanmorgen de gebruiksaanwijzing doorgenomen. Het eerste wat opvalt is dat het allemaal minder simpel is dan bij de Polar. Er kan ook veel meer mee, veelal dingen die ik niet gebruik zoals tussentijden e.d.
De borstband zit redelijk comfortabel, zij het iets minder dan de Wearlink T31 band van Polar.
Eerste wapenfeit: hij blijft het de hele rit uitstekend doen. Het eerste doel, een continue werking tijdens een hele rit, is bereikt. Morgen ga ik met ALF naar Amsterdam, dan kan ik zien of ie het een hele dag blijft doen.
Opvallend is wel dat de hartslag meer varieert dan bij de Polar. Dit komt omdat de digitale overdracht iedere puls gewoon als waarde naar het horloge stuurt. De Polar doet een aantal metingen en stuurt steeds een gemiddelde waarde naar het horloge. Dat is in principe onnauwkeuriger maar wel wat rustiger.
Onderweg naar huis hoor ik een vreemd klikgeluid uit mijn linkerpedaal komen. Ik kan thuis niet naar links uitklikken en dat doe ik uiteindelijk naar rechts. Ik inspecteer de Sidi schoen en zie dat de kunststof plaat waarop het plaatje is geschroefd, helemaal los zit. Met een inbussleutel zit het zo weer vast. Achteraf is dit ook de reden waarom ik deze week op mijn rondje NH onverwachts uit de pedaal schoot. Ik belandde met mijn enkel tegen de binnenrand van het linkervoetengat en liep een kleine snijwond op.

18 augustus 2005. Rondje Noord-Holland, bijna botsing

Vandaag een vrije dag en er staat een rondje Noord-Holland op het programma. Om 9.30 uur ben ik onderweg. Vandaag wil ik me niet al te zeer inspannen. Vorige week speelde de oude kwaal van de knie weer op. Toen had ik maar 100 km gereden, zij het wel aan één stuk. Het belooft vandaag 26 gr. C. te worden, dat is voor de knieën wel goed. Naar Alkmaar hou ik de fietspaden aan, minder mooi dan de hoofdrijbaan, maar ik hoef minder hard te fietsen. Ik heb wel mijn borstband om, maar mijn hartslaghorloge ben ik vergeten. Na de proefjes van vorige week weet ik nu vrij nauwkeurig hoe hoog mijn hartslag is bij een gegeven snelheid. Naar Den Helder rij ik met een kleine 40 km/u. De wind is oost-zuid-oost en 3 Bft. De zon schijnt volop en er is een vrij hoge luchtvochtigheid, het is daarom nogal heiig.
In Sint Maartensvlotbrug rij ik door het groene verkeerslicht en denk onbekommerd de kruising over te kunnen steken. Tot .... ik in mijn rechter ooghoek een linksaf slaande personenauto mij van achter zie naderen. Ik verwacht dat ie wel voor de haaientanden zal stoppen, maar de man rijdt gewoon door. Ik weet met veel moeite tot stilstand te komen en zie de chauffeur mij vol schrik aankijken. Op minder dan 30 centimeter rijdt hij voor mij langs.
Bij Texaco bij vliegveld De Kooi stop ik even om wat te drinken en een banaan op te peuzelen. Ik las bewust enkele pauzes in om zo de knieën te ontzien. Op die manier kan ik zonder bezwaar tot 240 km per dag afleggen. Ook in Den Oever eet ik wat op het bankje bij de havenmeester. Uiteraard laat ik mij de dubbele Espresso in Medemblik goed smaken. Ondanks dat het een doordeweekse dag is, is het op de dijk naar Enkhuizen heel druk. Veel vakantiefietsers met volle bepakking kachelen met een 15 km/u vooruit. De elektrische claxon bewijst goede diensten en de fietsers gaan meestal op tijd aan de kant.
Op kilometerstand 110 draaien de knieën nog steeds zonder klachten. Ik rij nu ook al harder en ga meestal 40 km/u of meer. Voorbij Andijk ga ik even bij een rustpunt aan het water zitten. Een Engels stel vindt de Quest 'lovely'. Ik moet met mevrouw op de foto. Ik moet terug in de Quest en zij slaat de arm om me heen terwijl Pa een foto maakt, really lovely. Na Enkhuizen voor de wind naar Hoorn over de IJsselmeerdijk. Op veel plaatsen moet de snelheid flink omlaag. Overal zijn zwemmers op de strandjes en die komen niet met de fiets, maar met de auto. Die auto's staan op de smalle dijk in de berm en als er dan een fietser tegemoet komt is er voor mij bijna geen ruimte. Ik moet zelfs helemaal de berm in als een TPG bestelauto de rij auto's voorbij rijdt. In Hoorn loop ik vast in een file, geen idee waarom die daar staat. Geen nood, uit de fiets en rechtsomkeert. Langs de schouwburg is de weg flink breed en met wind achter rij ik zo maar 45 km/u, heerlijk. Ook nu weer veel vakantiefietsers die vaak verbaasd omkijken naar de snelle Quest.
Via Edam rij ik naar Warder, De Rijp en de pont bij Akersloot. Het stuk tussen West-Graftdijk en de pont geef ik wat extra gas en hou de snelheid op ruim 50 km/u. Met de knieën zit het dus wel goed. Bij de pont wachten veel fietsers, de pont is even uit de vaart geweest omdat een schip over de kabel is gevaren. De pontbaas kon de kabel weer oplappen en ik kon direct mee.
Vandaag heb ik veel gedronken. Ik had ruim een liter water in de Camelbag, in de bidon een blikje Ice-tea. Onderweg heb ik nog een keer water geladen en direct na de pont in Akersloot is ook dit al weer op.
Vanavond de eerste kijker voor de Fujin gehad. Morgen weer werken en zondag rij ik mee met de Amsterdamse liggers.
186 km

17 augustus 2005. Fujin versus Quest

Vanavond is het vrijwel windstil. Ik kan nu nog de vergelijking maken tussen de Fujin en de Quest. Er hebben zich al enkele adspirant-kopers gemeldt en ik verwacht dat de Fujin snel verkocht zal zijn.
Eerst de banden oppompen, de Stelvio voor op 8,5 bar, de Big Apple achter op 5,5 bar. Ik neem alleen de Camelbag met een liter water mee. Gereedschap e.d. blijft in de Quest. De eerste meters zijn wat onwennig maar het is al snel weer als vanouds. Opvallend zo makkelijk het versnellen gaat.
Ik neem precies dezelfde route als tijdens het meten met de Quest. Ik neem alle waarden minimaal 2x op, zowel op de heen- als terugweg van Castricum naar Krommenie.
De conclusie is duidelijk. De Quest is tussen de 15 en 33% sneller bij identieke hartslagwaarden. Naarmate de snelheid hoger wordt worden de verschillen groter. Uiteraard een voordeel van de stroomlijn. Wel spectaculair is het verschil bij 37.5 km/u. Met de Fujin moet ik dan hard werken met een hartslag van 150, terwijl in de Quest de benodigde inspanning beperkt blijft tot een hartslag van 120, een niveau dat ik moeiteloos een hele dag kan volhouden.



Hartslag
Fujin km/u
Quest km/u
%
90
23.0
26.5
15.2
100
26.0
30.0
15.4
110
28.5
33.0
15.8
120
31.0
37.5
21.0
130
33.5
42.5
26.9
140
35.5
46.5
31.0
150
37.5
50.0
33.3


16 augustus 2005. Sail IJmuiden en hartslagmeterproblemen
Vanavond even gekeken of ik de hartslagvergelijking tussen de Quest en de Fujin kan maken. De wind is niet sterk, maar met windkracht 2 uit het noorden zijn de gegevens niet te vergelijken, het moet echt vrijwel windstil zijn. Daarom even een ritje naar IJmuiden waar een deel van de Sail vloot al ligt afgemeerd. Dat blijkt toch geen goed idee. Voor ik bij de schepen ben sta ik in een lange file auto's. Bij het passeren van de bruggen over de kleine of Zuidersluis is het echte anarchie. Terwijl het licht voor ons op groen staat komen de auto's van de andere kant van de brug gewoon oprijden. Midden op de brug, het is er enkelbaans, staan de auto's dan ook muurvast tegenover elkaar.
Uiteindelijk beland ik op de zuidoever van het Noordzeekanaal. Letterlijk duizenden mensen met auto's, motoren, brommers, fietsen en te voet, zijn op weg naar de schepen of komen er van terug. Ik rij een rondje en zie dat ik nogal opval. Ik heb het al gauw gezien en ga terug. Bij de Zuidersluis is de brug inmiddels open om scheepvaart naar binnen te laten schutten. Dit duurt ruim een half uur. Ik vraag enkele brommerbestuurders of ze hun motor willen uitzetten, het stinkt enorm. Met tegenzin doen enkele jongelui dit, de rest heeft schijt aan alles en blijft gassen.
Als de brug open is kan ik lekker wegrijden van de massa en blijf tot Beverwijk op de rijbaan fietsen.
Ik heb al een tijdje ruzie met mijn hartslagmeter(s). Ik gebruik een Polar A5 en een Polar Tempo en Polar Wearlink T31 borstbanden. Heeft altijd prima gewerkt. Sinds ik de Quest heb is het kommer en kwel. Als ik vertrek komt het systeem moeizaam op gang. Ik moet de voeler erg nat maken om aan de gang te gaan. Doet ie het eenmaal, dan blijft ie een uur tot soms een paar uur goed werken. Steeds vaker echter is na een uur het leven eruit en geeft de meter 00 aan. Dat blijft zo tot ik thuis ben. Thuis aangekomen, uit de fiets, doet het systeem het weer prima. Ook thuis in de stoel werkt het urenlang feilloos, zelfs zonder vochtige voeler.
Met de deskundige mensen van de hartslagmetershop.nl ben ik tot de conclusie gekomen dat de Quest, goeddeels carbon, de signalen van de borstband reflecteert en de ontvanger mogelijk meerdere keren de signalen ontvangt. Dit beeld wordt versterkt doordat ik nogal eens hartslagfrequenties meet tot ver in de 200. Dit terwijl ik op dat moment verwacht de helft van die waarde op de display te zien. Het vernieuwen van de batterijen heeft niks uitgehaald.
Ik ga nu een Ciclosport CP29 proberen. Dit is een volledig digitaal systeem dat niet op 5.3 KHz analoog zoals de Polar, maar op 900 MHz werkt. Ook is dit een gecodeerd systeem, in tegenstelling tot de Polar A5 die dit niet is.
Ik ben benieuwd.
33 km.

14 augustus 2005. Challenge Fujin te koop

De kogel is door de kerk. Na lang wikken en wegen, wel houden, niet houden, en dat talloze malen, wordt de Fujin te koop gezet. Ik had me begin van dit seizoen voorgenomen te bezien of ik nog wel met de Fujin zou gaan rijden, in ieder geval met warm weer. De praktijk is dat ik dat niet heb gedaan. Ook met 29 gr. C heb ik tijdens de Fortentocht, uit en thuis 244 km, heerlijk met de Quest gefietst. Ik zet de fiets nu dus te koop en vraag een bod op de Fujin. Geïnteresseerden kunnen een complete beschrijving vinden door hier te klikken.

14 augustus 2005. Trainingsritje op hoge snelheid
Vandaag op jacht naar ODLO kleding. De slips en zweethemden zijn m.i. superieur aan die van Helly Hansen, Craft, Decca en wat al niet meer. Smitveld in Castricum heeft weinig en is niet bereid te bestellen. Op naar Sporthuis Visser in Egmond aan Zee. Helaas zijn ze gesloten. Op Weeronline zie ik dat er veel regen aankomt, dus maar even sport kijken bij mijn schoonouders in Heiloo. De damesmarathon wordt een overtuigende zege voor Paula Radcliffe. In de stromende regen rijden we naar huis.
Vanavond lijkt het droog te blijven. Om 19.30 uur toch nog even uitwaaien. Ik vertrek richting Uitgeest en heb de harde wind achter. Ik versnel continue en schakel voor het grootste tandwiel. De wind helpt nu echt. Met hartslag 140 rij ik al 52 km/u, dat lukt normaal pas boven de 150. Is wel kicken zo.
Direct buiten Uitgeest rijdt een Duitse auto naast me op de Provinciale weg. Ze vinden het kennelijk leuk. Ik ook, dus maar wat kolen op het vuur en even later rij ik 55 km/u. Het portierraampje gaat open en ik wordt uitvoerig gefotografeerd. Ik rij nu 58 km/u en ben in no-time in Krommenie. Al die tijd rijden de Duitsers naast me.
Ik sla linksaf naar de Lagendijk en moet nu tegen de harde wind terug naar Uitgeest rijden. Ik krijg, ondanks de belofte van de buienradar, toch de eerste regendruppels in mijn gezicht. Het valt mee en ik kan tot Castricum vrijwel droog doorrijden. Ik besluit nog even naar het strand te rijden. Geen goed idee. Bovenop het treinviaduct tussen Limmen en Bakkum barst een flinke bui los. Ik kan al rijdend de kap te voorschijn halen. Ik stop even om de kap goed te bevestigen, ik zit weer droog. Het regent zo hard dat mijn bril weinig zicht overlaat. Dan maar zonder. Dat bevalt ook niet echt, de regen striemt in mijn ogen, links geen probleem, rechts des te meer. Mijn plan om naar het strand te rijden vergeet ik maar en sla in Bakkum linksaf en rij naar huis.
30 km. Met de Quest nu 4.750 km afgelegd sinds eind februari.

14 augustus 2005. Microsoft en Apple Macintosh
Op het ligfietsforum heb ik me uitgelaten over Microsoft. Ik schreef:
Apple maakt goede computers, een goed besturingssysteem en goede programma's, m.u.v. Safari.
Microsoft maakt geen computers, geen goed besturingssysteem en geen goede programma's. Dat is natuurlijk gechargeerd en vraagt daarom om enige uitleg.
Microsoft heeft in het begin Excel en Word voor de Macintosh gemaakt, later zijn ze dit ook voor DOS en Windows gaan maken. In de beginjaren liepen die programma's, zelfs met relatief langzame hardware, voortreffelijk op de Mac. Op dit moment werken diezelfde programma's wel op de Mac, maar traag. Dit wordt veroorzaakt doordat de programma's voor Windows worden gemaakt en op een laat moment ook nog geport worden voor de Mac. Per saldo werkt het wel, maar zou veel beter kunnen.
Over Windows zelf kunnen we kort zijn. Dit besturingsprogramma hangt inmiddels van patches aan elkaar. Het blijkt steeds weer gevoelig voor hackers die iedere keer weer lekken vinden. Ook de stabiliteit is niet zo goed als de Apple besturing die op Unix is gebaseerd. Microsoft worstelt al jaren met het maken van een opvolger van Windows XP. Eerst zou dit Longhorn worden, door critici verbasterd tot longrun, nu wordt het Vista. Zelfs in Vista zit geen mooie en snelle zoekengine zoals Apple die nu al in OSX 10.4 (Spotlight) heeft ingebouwd.
Al het bovenstaande is nog tot daar aan toe. Waar ik grote problemen met heb zijn de handelspraktijken van Microsoft. Veel - delen van - software van Microsoft waar we nu mee werken is oorspronkelijk gewoon gejat van vaak kleine software-ontwikkelaars. Als die er achter komen dat hun software gestolen is, beginnen ze een proces tegen Microsoft. Microsoft heeft de middelen om een leger advocaten in te zetten tegen de kleine software-ontwikkelaar. Tegen de tijd dat zo'n klein bedrijfje financieel in ademnood komt, doet Microsoft een 'schikkingsvoorstel'. De kleine ontwikkelaar heeft geen andere keus dan dit 'voorstel' aanvaarden. De rechtzaak wordt afgeblazen en Microsoft heeft voor een luttel bedrag de software, nu wel 'legaal', in handen.
Alleen al de afgelopen maand zijn er op deze manier door Microsoft voor vele honderden miljoenen dollars schikkingen getroffen. De nieuwe Vista besturingssoftware is in betaversie nu uit. Eerste conclusie van veel critici is dat het wel erg veel van de 'look and feel' van het nieuwe Macintosh besturingssysteem heeft.
Tenslotte moet wel worden opgemerkt dat Bill Gates veel geld aan goede doelen uitgeeft. Het is niet alleen de 'grootste dief' van dit tijdgewricht, het is ook de grootste filantroop van deze tijd.


14 augustus 2005. Over schoenen en hakken
Ruim een jaar geleden kocht ik Sidi schoenen. In het begin reed ik met Adidas, later Shimano schoenen. De Adidas schoenen zijn veterschoenen, naar mijn huidige begrippen zwaar en oncomfortabel. De Shimano's hadden al deels een klittenbandsluiting. Iets comfortabeler, maar ook vrij zwaar. Ik heb een soort eendenvoeten met een heel lage wreef. In het zwembad is dat prettig, ik zwem met alleen de benen iedereen van de sokken.
De pasvorm van wielrenschoenen is heel belangrijk. Na een paar jaar fietsen ga je steeds 'ronder' trappen, d.w.z. dat je steeds meer gaat trekken aan de pedalen. Zo kun je de krachten beter verdelen, minder verzuren dan bij alleen duwen en dus harder fietsen.
Bij Kroone Liefting werd mij Sidi als schoenmerk aangeraden. Sidi heeft een serie schoenen die speciaal voor een 'lage leest', dus voor mensen met een lage wreef, is ontworpen. Ze bestelden een paar in de goede maat. De kleur is even wennen, een soort parelmoer blauw. De schoenen passen mij voor het eerst als gegoten. Over de wreef zit een comfortabel klik- en ratelsysteem. Voorop de schoen twee goede klittenbandsluitingen. Helemaal perfect. Voor een plaatje: http://winkelen.futurumshop.nl/frameset.php?url=ice.cgi?cart_id=334587_23989&a_ssrp=1&d_vend=&d_catg=Sidi_1&d_word=
Scroll naar beneden naar SIDI : Genius 4 Slim Steel/Celeste/Blue SISHR0027
Alle onderdelen van de Sidi schoenen kun je vervangen. Omdat ik nogal intensief fiets loop ik ook vaak op de Sidi schoenen. Het rubber hakje slijt dan snel en krijgt ook nog wel eens een opdonder als ik een steilere verkeersdrempel dan verwacht tegenkom. Ik wil dan wel eens met de hakken over de straat schuren. Ik koop een setje nieuwe hakken en met een kruiskopschroevendraaier heb ik de oude er snel af en de nieuwe er even gemakkelijk weer op.


13 augustus 2005 Trainingsrondje. 67 km/u
Vanmiddag een trainingsrondje gemaakt via Uitgeest, Krommenie, achter het Alkmaardermeer langs, het pontje bij Akersloot, Heiloo, Egmond aan Zee en strand Bakkum aan Zee. Ik kijk nog even of de snelheden die ik eergisteren optekende met de verschillende hartslagen, overeen komen. Het klopt inderdaad binnen de kilometer nauwkeurig. Bij het controleren van de hartslag bij 150, ik rij dan boven de 50 km/u met wind in de rug, zie ik een groepje wielrenners in de verte. Ik nader ze met heel hoge snelheid en ik moet zelfs afremmen als ik aansluit. Ze gaan 32 km/u, relaxtempo dus. Ik blijf er achteraan hangen tot de brug bij West-Graftdijk. Ze rijden traditioneel door het rode licht. Ik haal ze even later in met 42 km/u, tegen de wind in. Er komt niemand achter me aan. Ik weet inmiddels dat ik tegen wind zo'n 47 km/u ongeveer een uur kan volhouden, er zullen maar weinig wielrenners zijn die dat kunnen. Eerlijk gezegd staat vast dat geen wielrenner dat kan. De Tsjechische baanwielrenner Ondrej Sosenka heeft dinsdag 19 juli 2005 op de piste van Moskou het werelduurrecord verbeterd. Hij kwam tot een afstand van 49,700 kilometer. Hij reed daarmee het record van Chris Boardman uit 2000 uit de boeken. Dankzij de Quest zou ik, even uitgaande van gelijke condities, dus makkelijk winnen.
Op de pont weer de bekende gesprekken met fietsers, hoe hard, hoe duur enz.
Vanaf het strand bij Bakkum fiets ik uit het duin de helling af. Ik durf op de helling niet maximaal te gaan, onderaan is er een kruising waar vooral vaak fietsers niet opletten. Een auto horen ze nog, een snel aanstormende Quest horen en zien ze niet. Ik zie evenwel niemand en ga onderaan de helling voluit. De snelheid is nu 63 km/u. Op het vlakke gedeelte tussen de bomen trap ik maximaal en komt er 67 km/u op de teller. Zo hard heb ik nog nooit gefietst.
49 km


11 augustus 2005. Hartslagexperimenten
Ik fiets altijd met een hartslagmeter. Zo weet ik precies hoe lang ik met welke hartslag kan rijden.
Vanavond een rustig trainingsrondje gepland. De licht pijnlijke knie voel ik helemaal niet meer, maar voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast. Het is vrijwel windstil en fris met 17 gr. C. Ik neem me voor om bij ronde hartslagfrequenties de snelheid op te nemen. Ik doe dit met de voicerecorder in de Treo, hoef ik niet te stoppen om te schrijven. De rit gaat langs de mooie fietspaden van Castricum naar Uitgeest, vervolgens van Uitgeest naar Krommenie. Door Krommenie naar Wormerveer en dan richting West-Graftdijk. Langs de Knollendammervaart ligt een mooi betonnen fietspad, volkomen vlak en glad als een aal.
Onderstaand lijstje geeft de hartslag en de daarbij gereden snelheden weer. Ik heb geen deksel op de Quest, de snelheden zouden dan fractioneel hoger liggen.
090 26,5 km/u
100 30,0 km/u
110 33,0 km/u
120 37,5 km/u
130 42,5 km/u
140 46,5 km/u
150 50,0 km/u
Vervolgens kijk ik hoe snel ik herstel na een inspanning. Op het moment dat mijn secondenwijzer op 0 staat is mijn hartslag 148. Precies een minuut later is deze 117. Na weer een minuut is de hartslag 90. Binnen 2 minuten daalt de hartslag dus van 148 naar 90, dus 58 slagen lager. Ik heb er geen idee van hoe dit te beoordelen valt, maar het is leuk voor de statistiek.
Ook voor de statistiek, rusthartslag 44 's morgens in bed, maximum hartslag 168.
Het is natuurlijk geheel op het conto van de Quest te schrijven dat ik als 'oudere
jongere' van 58 jaar nog zo hard met de Quest kan fietsen. Vorig jaar reed ik op CycleVision 35,3 km tijdens de uurs tijdrit. Ik kon daar continu 37 km/u rijden. Nu is mijn conditie wat beter, maar het is toch spectaculair dat ik nu met hartslag 120 even hard rij als vorig jaar met de Fujin bij hartslag 155. Ik zal, nu ik de Fujin nog heb, dezelfde metingen ook een keer doen met de Challenge.
Via de pont bij Akersloot rij ik met invallende duisternis door de weilanden. De schapen en de koeien lijken als het ware boven de laaghangende mist te zweven.
35 km.


9 augustus 2005. Rondje midden-Noord-Holland

Vanmiddag een vrije middag. Even lekker uitwaaien met mooi fris weer, geen zon en zo'n 18 gr. C. Eerst even langs Kroone Liefting om een fietsbroek met zeem terug te brengen. Dat is geen fietsen met een ligfiets. Ook koop ik een paar nieuwe hakken voor mijn Sidi schoenen. Deze zijn helemaal afgesleten en kunnen makkelijk vernieuwd worden. Heerlijke schoenen overigens. Via Heiloo rij ik naar Alkmaar. Nog steeds is het fietstunneltje afgesloten onder de A9. Ik neem maar de voor fietsers verboden grote weg om aan de andere kant van de A9 op het fietspad te komen. Dan naar Schermerhorn over mijn favoriete gladde betonnen fietspad. Met de wind in de rug en met een relaxte hartslag van 120 fiets ik continu 41 km/u.
Op het ligfietsforum is een discussie aan de gang over snelheid van Velomobielen. Er is een groep enthousiaste Versatile eigenaren die graag harder trappen dan in bijv. een Mango of een Quest nodig is. In een Versatile moet je 25% harder trappen om dezelfde snelheid te bereiken als een Mango. In de Quest hoef je zelfs 55% minder trapenergie te leveren dan in een Versatile. Nou is een Versatile een mooie fiets om te zien en zeker ook met een praktische instap en prettig schakelmechanisme, maar dan houdt het voor mij ook helemaal op. Hij is zwaar, minder goed geveerd, extreem duur en met veel minder bagageruimte dan de Quest. De aerodynamica is kennelijk matig, want een verschil van 55% in trapenergie met de Quest is heel groot.
Op de dijk van Ursem naar Hoorn ga ik zelfs 43 km/u met dezelfde 120 hartslagen. Dit geeft een ongelofelijk fijn gevoel. Het is net of je vliegt, terwijl ik nog gewoon door mijn neus kan ademhalen. Kennelijk is mijn conditie goed in orde. Mijn rusthartslag is 44 en mijn maximum ligt op net onder de 170. Ik zal de hersteltijd na een flinke inspanning eens opnemen, dit is eigenlijk een nog betere parameter voor de conditie.
Via Hoorn ga ik richting Edam langs de IJsselmeerdijk. Ondanks dat de wind dwars inkomt hou ik ruim 40 km/u aan met de vertrouwde en comfortabele hartslag 120. Veel fietsers met volle bepakking komen me tegemoet of rij ik achterop. Ze werken allemaal hard om met de pittige zijwind vooruit te komen. Vooruit komen komt in hun geval neer op rond de 15 km/u. Ik passeer ze met groot snelheidsverschil. Sommige kijken verbaasd achterom.
In Edam voel ik plotseling mijn linkerknie. Het lijkt een beetje op het oude kwaaltje, rustig aan maar even. De wind is nu pal tegen en harder dan 32 km/u is niet prettig. Gek dat dat nu de kop opsteekt. Het hele seizoen rij ik al lange afstanden tot 240 km zonder problemen. Het wordt gelukkig niet erger en voor Akersloot kan ik tegen wind al weer 36 km/u halen. Ik haal een flink aantal fietsers in die de pontjesroute rijden. Bij de pont zie ik een aantal van hen weer aansluiten. Enkele dames vonden het een 'mooi gezicht' toen ik voorbij reed.
100 km


7 augustus 2005 Onderhoud aan de Quest, 60 km/u en aanpassen weblog

Gisteren mijn 58ste verjaardag gevierd, rustige dag zonder fietsen, vindt mijn vrouw op zo'n dag niet leuk. Vanmorgen lekker uitgeslapen en daarna wat onderhoud aan de Quest gedaan. Eerst de GPS muis beter bevestigd. Met alleen klittenband blijft ie op heel slecht wegdek niet goed zitten. Ik plak twee stukjes extra klittenband in de rollbar en ook twee kleine stukjes op de GPS muis. Een extra los stukje klittenband houdt de muis nu heel goed vast. Vanmiddag zou blijken dat dit inderdaad werkt. Het bevestigen van de muis, je kunt niet makkelijk zien wat je doet, is niet makkelijk, maar hij hoeft er niet uit om hem aan- of uit te zetten.
Volgende karwei is het smeren met teflonvet van de TDP pedalen. Voor de niet-ingewijden, dit zijn pedalen die tijdens het rondtrappen heen en weer bewegen over de pedaalas. Dit heeft mijn knieproblemen definitief opgelost. De fabrikant adviseert elke 1000 tot 1500 km de assen te smeren. In een agressieve omgeving met veel stof, zand en water, zal dit verstandig zijn. In de Quest blijven de pedalen helemaal schoon en daarom ververs ik nu, met ruim 4500 km op de teller, het vet voor de eerste keer. Nadat ik de pedalen eraf heb, ik blijf het lastig vinden om linkse en rechtse draad van elkaar te onderscheiden, blijkt dat het vet in de pedalen nog prima functioneert. Ik stop er uiteraard nieuw vet in en monteer de pedalen weer. In een Velomobiel is de afstelling lastig omdat je niet goed kunt zien of de pedalen wel helemaal naar buiten schuiven als ze vooraan staan. Het lukt na wat heen en weer geschuif en ik zet de zaak weer vast met de 19 mm steeksleutel en inbussleutel.
Ik zie dat de ketting behoorlijk droog is. Ik wordt er niet eens smerig van als ik de ketting beetpak. Met de door Velomobiel.nl meegeleverde Shimano olie smeer ik de primaire en secundaire ketting. Om er zeker van te zijn dat ik de hele ketting behandel, knip ik een reepje stof van een lap af en steek die tussen de schakels. Zo kun je uitstekend begin en eind van de smeeroperatie controleren.
Tijdens het werk aan de Quest barst er een enorme bui los en ik gooi snel een vel landbouwplastic over de op zijn zij liggende Quest. Na een paar minuten is de bui over. Ik sta onder een grote berk en die druppelt lang na. Daarom maar even de Quest voor op straat omgekiept en daar verder onder de luifel van ons huis het onderhoud voortgezet.
De banden pomp ik tegenwoordig wat slimmer op. Deed ik het vroeger altijd door de wieldoekjes los te halen, nu kantel ik de Quest 45 graden en kan zo eenvoudig het ventiel aan de binnenzijde bereiken. Alleen achter gaat dit niet, er zitten 2 doekjes op.
Vanmiddag een stukje gefietst om te kijken of de muis goed blijft zitten. Dat blijkt nu inderdaad goed te gaan. Het waait hard en als de wind dwars op de fiets staat merk ik het goed. Richting Uitgeest, ik heb de wind royaal achterlijker dan dwars, haal ik vrij makkelijk 53 km/u met hartslag 142. Voorbij Uitgeest kan ik even voluit gaan richting Krommenie. Ik heb de wind nu achter en schakel voor naar het grote blad. Het wegdek is niet helemaal vlak en normaal ga ik daar minder hard dan op het stuk van Castricum naar Uitgeest. Toch kijk ik hoe hard ik kan. Ik zet geleidelijk aan en bereik vrij snel 50 km/u. Ik trek verder door en zie 55 km/u ook snel op de teller verschijnen. Ik ga voluit nu en tip uiteindelijk 60 km/u aan met hartslag 163. Ik zie verschillende automobilisten op de Provinciale weg hun snelheid aanpassen aan mijn snelheid. Ik ben zo wel heel snel in Krommenie.
Terug naar huis krijg ik natuurlijk een bui op mijn kop. Niet erg met de kap op. Ik heb te doen met de andere fietsers die letterlijk drijfnat regenen.
Vanavond een nieuwe pagina gemaakt in mijn site, met dank aan zoon Bart. De weblog is inmiddels zo groot dat Dreamweaver, het programma waarmee ik de site maak en onderhoud, niet alle data meer in één pagina kan opslaan. Ik heb al een tijdje steeds oude informatie weggehaald om de nieuwe te kunnen plaatsen. Nu is er dus een nieuwe pagina en de oude data is onder 'Weblog oud' te vinden.
35 km.


4 augustus 2005 Eerste test Adapt Blue Tooth GPS muis

Vanavond een trainingsrondje gemaakt en de BT muis meegenomen. De Adapt muis is een Zwitsers product dat gebruik maakt van een Nemerix chipset. De muis kan maximaal 16 satellieten tegelijk aan. Zoals waarschijnlijk bekend gebruik ik als navigatieontvanger een PalmOne Treo 650. Dit is een zogenaamde SmartPhone. Met zijn royale 320 x 320 pixel scherm een plaatje om te zien. Als navigatiesoftware gebruik ik de recent uitgebrachte TomTom Navigator 5. Deze software zou speciaal geschikt zijn voor fietsers en wandelaars.
Ik leg de Adapt BT muis voorlopig even naast me neer in de Quest. Ik verwacht eigenlijk niet dat ie daar een goede ontvangst zal hebben. Toch geeft de Treo de hele weg naar de jachthaven in Uitgeest waar ik wat testjes doe, feilloos de juiste positie aan. Op de haven kijk ik op de Treo en zie dat ik 7 satellieten ontvang met ongeveer 75% signaalsterkte. Dat is bijzonder goed gezien het feit dat ikzelf de signalen goeddeels afscherm. Ook de carbon verstijving in de zijkant van de Quest is natuurlijk niet goed. Als ik de muis op de Quest leg vliegen alle blauwe balken naar 100% signaalsterkte en zie ik nu zelfs 9 satellieten. Vervolgens hou ik de muis met de hand onder de tunnel die achter het hoofd zit. Ook dan geeft de muis op 9 satellieten 100% signaal.
Ik hou de muis ook op verschillende plaatsen onder de kap aan de voorzijde van de Quest. Overal zie ik 7 tot 8 satellieten met een signaalsterkte rond de 75%. Met alle carbon verstijvingsmatten in de bovenkant van de kap is dit ronduit uitstekend. De meeste GPS ontvangers ontvangen daar meestal niks en moet er met een externe GPS antenne of relaiszender worden gewerkt.
De conclusie is duidelijk. De BT muis krijgt thuis een klittenbandje op zijn rug en zal dan onder de tunnel worden bevestigd. De gebruiksduur van één acculading is 18 uur, met afstand de langste gebruiksduur van alle BT GPS muizen. De prijs van de muis is 95 euro, incl. btw en porto. Voor slechts 10 euro meer koop ik er een reserve accu bij. Dit zijn overigens dezelfde accu's als die in verschillende Nokia GSM telefoons worden gebruikt. Aangeschaft bij de PDAshop.nl. Tot zover zijn mijn ervaringen met de Adapt BT muis uitstekend.
Hoe gedraagt de Treo zich met de TomTom software? Dat is helaas wat minder. Dat ligt niet aan de Treo, maar aan de TomTom software in combinatie met het kaartmateriaal. TomTom maakt reclame dat zijn versie Navigator 5 nu geschikt is voor fietsers en wandelaars. Inderdaad stuurt TomTom je niet meer direct de autosnelweg op zoals versie 4.4 zonder meer wel deed. Er is helaas geen nieuw of aangepast kaartmateriaal gebruikt. Brede vrijliggende fietspaden bestaan nog steeds niet bij TomTom. Rij je op een vrijliggend fietspad links van een brede dubbelsbaans weg, bijv. als je van Limmen naar Castricum rijdt, dan roept TomTom steeds dat je moet omkeren. TomTom denkt dat je op de rijbaan voor het tegemoetkomend autoverkeer rijdt. Dat is wat teleurstellend. Nu weet ik dat dat met andere GPS apparatuur niet anders is, maar TomTom had hierover wel wat eerlijker mogen zijn.
De TomTom software is heel prettig om mee te werken. Een handleiding is overbodig terwijl er toch voldoende mogelijkheden worden geboden. Vooral het simuleren van een gemaakte route is prachtig. Je vliegt in vogelvlucht en met instelbare snelheid langs je route. De freaks die een track willen opnemen en later hergebruiken, komen met de TomTom niet aan hun trekken. Je kunt een route wel opslaan, maar een track met later te wijzigen waypoints behoort niet tot de mogelijkheden. Nou heb ik nog een Garmin GPS III dus als ik dat zou willen kan ik het wel.
De Treo werkt met stemgeleiding. Het is prettig dat zelfs met snelheden boven 40 km/u de gesproken aanwijzingen van de Treo goed te horen zijn.
Als je de beperkingen van de combinatie weet in te schatten is het heel prettig rijden. Vooral het vinden van niet eerder bezochte plekken is comfortabel. Was versie 4.4 van TomTom voor fietsen volstrekt onbruikbaar, versie 5.0 is een flinke verbetering. Wel hoop ik dat in de toekomst de kartering gedetailleerder zal zijn en fietspaden ook echt worden aangegeven.
35 km.

2 augustus 2005. Trainingsrondje en aanmelding NK Tijdrijden Texel
Vanavond om 20.00 uur met schitterend weer vertrokken voor een trainingsrondje. Met hoge snelheid naar Uitgeest en Krommenie. Om de rit wat langer te maken toch maar door de bebouwde kom van Krommenie naar Wormerveer gereden. Daar het mooie fietspad richting West-Graftdijk op en vervolgens naar de pont in Akersloot. Via Heiloo en Egmond aan Zee nog even naar het strand gereden. Een mooie zonsondergang is mijn deel. Tientallen belangstellenden vragen honderduit over de Quest en alles wat ze er in zien. De vragen zijn altijd: hoe hard kan ie, wat kost ie en heb je hem zelf gebouwd. Op de terugweg flink aangezet op de helling naar beneden. Ik krijg 60 km/u op de teller en ik hou 53 km/u vast tot aan de camping Bakkum. Bij Johannes Hof ga ik weer op het fietspad rijden. Het wordt al donker en op de Zeeweg wordt vaak erg hard gereden.
Om 22.00 uur ben ik weer thuis. Gemiddelde snelheid 32.4 km/u. Ik bereik dit vrij gemakkelijk, ik doe er niet eens mijn best voor. Ik herinner me de snelste rit op dezelfde route met de Hurricane. Dit was 31.7 km/u gemiddeld. Ik weet nog goed dat ik me daarvoor vreselijk moest uitsloven om dit te halen. Ik hoefde toen ook niet door de bebouwde kom van Krommenie, maar kon op het snelle fietspad langs de spoorlijn blijven.
Mijn collega Hans Snijder laat me weten dat ie zijn website heeft aangepast t.b.v. het NK Tijdrijden op Texel. Hij gaat er van uit dat ik en mijn andere collega Michel Hoogzaad zich zullen inschrijven voor deze 41 km lange tijdrit. Hij krijgt natuurlijk zijn zin, ik doe heel graag mee en heb me inderdaad vanavond ingeschreven. Ik heb een tijd opgegeven van 54 minuten, gemiddeld 46 km/u. Datum van de wedstrijd is 3 september.
48,5 km.

30 juli 2005. Volendam en proef memorecorder

Door de weeks fiets ik meerdere keren, meestal na het avondeten, een rondje van zo'n 35 km. Tijdens die ritten gebeurt meestal niet veel lezenswaardigs, reden waarom ik dit niet hier neerschrijf.
Vanmorgen probeer ik enkele korte fietsbroeken te kopen. Kroone Liefting kan ze niet leveren, zij hebben nog uitsluitend broeken met zemen. Ik heb er een geprobeerd, maar dat is waardeloos. Het is net of je je broek hebt volgepoept. Daarom maar op naar de gewone sportwinkel en daar enkele Nike loopbroeken besteld.
Vorige week heb ik een slip en hemd gekocht van Odlo. Wat is dat een prachtig product, hartstikke duur maar heerlijk om te dragen.
Vanmiddag staat een ritje naar Volendam op het programma. Het waait windkracht 5 tot 6 uit het zuidwesten. De koers naar Volendam is pal oost dus dat betekent op sommige stukken hoge snelheden. Ik pak daarom mijn helm uit de schuur en zet die op, je weet maar nooit.
Inderdaad gaat het al heel hard van Limmen naar Akersloot. Op verkeersdrempels vliegt de Quest met 3 wielen door de lucht. Dat gaat, in dit geval met 47 km/u, alleen goed als je recht voor de drempel komt. In een bocht, ook als deze heel flauw is, gaat dit geheid fout, hierover later meer.
Met de pont in Akersloot ga ik het Noord-Hollands kanaal over en daarna rij ik het snelle fietspad op richting West-Graftdijk. De wind komt nu schuin van achter in en plukt merkbaar aan de Quest, niet verontrustend. Even flink aanzetten en de 50 km/u komt heel makkelijk op de teller. De 2 wielrenners die ik inhaal lijken bijna stil te staan. Het RISsen is de laatste tijd niet zo leuk meer, de wielrenners proberen het bijna nooit meer. Sinds ik met de Quest fiets rij ik zo hard dat geen racefietser het nog leuk vindt om achter me aan te gaan.
Van West-Graftdijk naar De Rijp fiets ik 54 km/u, met hartslag 140 wel te verstaan. Dit is schitterend om te doen. Jammer dat ik er op deze manier in een paar minuten al ben. Door De Rijp gaat het vrij vlot, het is nogal rustig. In Midden-Beemster is de kermis nog steeds aan de gang, ik moet dus een omweggetje maken. Buiten het dorp kan ik weer snelheid maken. In de verte zie ik evenwel veel mensen op het fietspad lopen. Dichterbij gekomen zie ik dat het bezoekers zijn die over het fietspad lopend op weg zijn naar een concours hippique in een weiland rechts van het fietspad. Ik toeter dat het een lieve lust is. Veel mensen kijken om, maar lopen als een kip zonder kop door. Ik moet gewoon afremmen tot wandeltempo. Dat bevalt me niet, het is en blijft een fietspad. Ik blijf toeteren en wil dat het volk aan de kant gaat. Met veel protest doen ze dat uiteindelijk, maar ze mopperen flink op me. Ik roep dat het wel een fietspad is, maar dat is olie op het vuur. Het gemopper is niet van de lucht, ik ben blij dat ik er door ben.
Vlak voordat ik onder de snelweg Purmerend/Hoorn rij ligt een bruggetje. Precies bij het bruggetje moet ik een slinger naar links en weer naar rechts maken. Ik rij tegen de 50 en het zeer oneffen weggedeelte voor en na de brug doen de Quest opspringen en niet helemaal recht weer neerkomen. De Quest maakt een flinke slinger en ik schrik behoorlijk. De Quest kwispelstaart nog wat en herneemt een rechte koers. Over grote oneffenheden kun je uitstekend keihard doorrijden. Zit er evenwel een bocht in, ook al is het maar een heel flauwe, dan moet je de snelheid wat temperen.
In Kwadijk doe ik wat testjes met de nieuwe memorecordersoftware in de Treo. Deze software maakt van de Treo ook een memorecorder. Makkelijk als je iets niet wil vergeten of bijv. een kenteken wil vastleggen. Het blijkt dat met normale fietssnelheden de wind zoveel ruis veroorzaakt dat je niet veel terughoort van wat ik zeg. Is de weg goed en ik trap tijdens het opnemen niet, dan kan ik met 20 km/u goed verstaanbare opnamen maken. Letterlijk met één druk op de knop begint de Treo op te nemen, zelfs als ie slaapt. Nuttige investering (16,95 €) dus.
In Volendam is het heel druk met toeristen, ik moet slalommen tussen de wandelaars op de dijk.
De terugrit is een stuk moeilijker, de wind is nog steeds een dikke 5 Bft, nu tegen dus. De snelheid krijg ik niet makkelijk boven de 32 km/u, ook al is de hartslag al 125. Het is nu 4 uur geleden dat ik wat gegeten heb en ik heb geen brood of bananen mee. De vrije calorieën zijn nu wel op. Gelukkig heb ik altijd een tasje met extra energie mee. Ik eet 2 muesli-banaan repen en drink wat Ice-tea. Na 10 minuten is de energie weer terug en kan ik tegen wind toch weer 40 km/u met 130 hartslagen halen.
Om 17.30 uur ben ik weer thuis. Heerlijk ritje.
75 km.


24 juli 2005. Snel rondje Noord-Holland en vogelringer
Vandaag geeft de weersverwachting overdag weinig wind en 's namiddags regen. Ik vertrek om 9.30 uur. Er is inderdaad bijna geen wind en de temperatuur is 16 gr. C. Prima om een comfortabel rondje te fietsen. Een half uur later ben ik noordelijk van Alkmaar en fiets langs het Noord-Hollands kanaal. Er zijn veel fietsers op de weg, maar langs het kanaal zijn er maar een paar.
Ik ben vlot bij het Texaco station bij De Kooij. Daar komt het idee bij me op om eens wat sneller te rijden dan normaal. Op dat moment is mijn gemiddelde 32,2 km/u, ik wil proberen dat naar 34 km/u gemiddeld over de hele dag op te krikken. Dit betekent dat mijn rijsnelheid op de rechte stukken zeker 40 km/u zal moeten bedragen. Dat lukt redelijk makkelijk zonder dat ik me hoef uit te sloven. Hartslag tussen 120 en 130. Ik stop in Den Oever niet op de jachthaven, maar eet een broodje op de plek waar de snelweg ondergraven is met een fietstunnel. Daar rij ik heel langzaam, het spiegelbord is eraf en stapvoets neem ik de fietstunnel. Aan de andere kant is een rustplaats met een bankje en een tafel. Het uitzicht over de haven is mooi.
In een auto zit een man te frunniken aan iets wat ik niet goed kan zien. Wel zie ik steeds een vogeltje bij zijn voorruit wegvliegen. Ik loop naar de man toe en het blijkt een vogelringer te zijn. Hij heeft veel vogeltjes gevangen in netten die in het Robbenoordbos en in het riet bij het water staan. De vogels zitten allemaal in zakjes en worden één voor één 'behandeld'. De vleugellengte wordt genoteerd alsmede de lengte van de slagpen. Met een schuifmaat meet hij de onderbeenlengte. Tenslotte wordt het diertje in een zakje gestopt en met een 'unster' gewogen. Daarna wordt er een ringetje om het pootje geknepen en krijgt het diertje de vrijheid. Alles wordt minutieus opgeschreven. De variatie in soorten is overweldigend en varieert van Tjiftjaf en Fitis tot Zwartkopje. Opvallend is het gemak waarmee de man de gemiddeld 15 gram lichte beestjes vasthoudt. Hij kan zelfs met dezelfde hand waarmee hij het vogeltje vasthoudt ook nog schrijven. Uiterst geroutineerd en heel leuk om te zien.
De fietscomputer geeft nu met grote letters de gemiddelde snelheid aan en de rijsnelheid in kleine cijfers eronder. Gemiddeld ga ik nu 32,5 km. De lange weg naar Medemblik ga ik iets boven de 42 km/u, dat schiet dus op. In Medemblik, uiteraard ga ik voor de Espresso naar Kwikkel bij de brug, staat het gemiddelde op 33,7 km/u. Even bedenk ik me dat de weg bovenop de dijk mijn gemiddelde waarschijnlijk zal aantasten. Nou dat klopt. Ik moet enkele tientallen malen inhouden tot 15 km/u, de snelheid van de recreatiefietsers. Veel fietsers met gelijktijdig tegenliggers halen het gemiddelde omlaag. Het laatste stukje dijk voor Enkhuizen laat ik links liggen en neem de weg onderaan de dijk. Daar kan ik weer constant 40 km/u rijden en ik rij met een pittige snelheid Enkhuizen binnen. Ik vervolg mijn weg richting de dijk Enkhuizen - Hoorn. Direct nadat ik de dijk oprij stop ik even voor een broodje en een banaan. Het gemiddelde is door de bebouwde kom en verschillende stoplichten gezakt naar 33,5 km/u. Er moet nu dus echt gas gegeven worden. Dat lukt uitstekend op de dijk tot .... de dijk is afgezet voor een wielerwedstrijd bij Venhuizen. Ik mag er nog door, maar niet op de dijk. Uit de fiets dus en rechtsaf naar Venhuizen. Een suppoost wijst me de weg naar het fietspad langs de Provinciale weg 506. Daar gaat het weer ruim 40 al zijn er ook hier veel fietsers en tegenliggers. Ik betrap me erop dat ik me nu wel erg door het gemiddelde laat opjagen. Zo nu en dan rij ik 45 km/u en de hartslag is soms boven de 140. Ik rij Hoorn binnen met 33,7 km/u gemiddeld. Ik stop niet en rij harder door de stad dan ik gewend ben. Met maar 0,2 km/u 'verlies' bereik ik ter hoogte van de schouwburg de dijk langs het IJsselmeer. De snelheid op dit stuk is hoog, 47 km/u, en het gemiddelde brengt nu de gewenste 34 km/u op de klok. Via Edam gaat het richting Kwadijk en de Beemster. Het gemiddelde lijdt nu echt onder de dorpen, paarden, fietsers en tegenliggers. In Midden-Beemster is het Kermis en ik moet een omweg zoeken. Ik ga linksaf en even later weer rechtsaf, verboden in te rijden voor fietsers. Ik negeer het verbodsbord en via het industrieterrein kom ik weer op de weg naar West-Beemster en De Rijp. De Rijp is berucht om de vertraging, ook nu weer. Toeristen lopen met z'n allen midden op de weg en het barst hier letterlijk van de fietsers. Ondanks dat ik in de Beemster met 42 km/u het gemiddelde op 33,8 heb weten te houden ben ik buiten De Rijp daarvan toch weer 0,3 km/u kwijt. Naar Akersloot dus nog even flink het gas erop. Van de brug bij West-Graftdijk gaat het omlaag met 55 km/u. Tot halverwege de pont bij Akersloot blijf ik boven de 50 km/u.
Het langzaam rijden naar de pont en het stapvoets de pont op- en afrijden brengt mijn gemiddelde, dit staat inmiddels weer op 33,7 weer terug naar 33,5. Het laatste stuk naar Castricum maak ik dit weer goed. Het laatste stuk door de bebouwde kom moet helaas langzamer en thuis lees ik 33,5 km/u gemiddeld af.
Totale fietstijd 5 uur 30 minuten voor 186 km. Als ik de rijtijd deel door de kilometerstand, dan is het gemiddelde 33,8 km/u. De Cat Eye computer kan dus niet zo goed rekenen. Mogelijk wordt dit veroorzaakt door de stroomvoorziening aan boord. Iedere keer als ik toeter reageert de fietscomputer daarop met het verspringen van de waarde. Even later is die wel weer op de verwachte waarde, maar totaal klopt het niet precies.
Mijn vrouw verbaast zich erover dat ik al om 16.10 uur thuis ben. Nu kan ik nog een stukje van de Tour de France zien. Een biertje gaat er wel in.
Ik voel de vermoeidheid in de benen meer dan normaal. Volgende keer maar wat rustiger.
186 km

17 juli 2005. Met ALF naar Rondje Haarlem, Vitiligo en kijken met één oog
Om 7.45 uur uit de veren om met ALF, voor de niet-kenners dit zijn de Amsterdamse Liggers, vanuit Amsterdam een ronde te fietsen. Ik ben blij dat de zon nog even wegblijft. Met Vitiligo, een pigmentstoornis, ben ik altijd blij dat de zon niet te fel schijnt. Ik smeer wel met factor 60, maar er is altijd wel een stukje huid dat net niet goed is ingesmeerd. Daar kom ik meestal pas 's avonds achter. Vooral als de luchtvochtigheid hoog is, dat is vandaag het geval, wordt het al gauw klef. Dat is in de Quest natuurlijk erger dan op een open ligfiets. Toch ga ik liever met de Quest dan met de Fujin. Ik vind het gewoon veiliger, vooral de kans op vallen is geringer met de Quest. Naast Vitiligo heb ik nog een hinderpaal, ik kijk met slechts één oog. Met het werken aan mijn zeilboot sloeg ik een staalsplinter door mijn oog. Van een door zoons van mijn toenmalige kostjuffrouw tot beitel geslepen vijl spatte de kop bij de eerste klap uiteen. Na drie oogoperaties resteert een prothese. Hoewel ik er al 40 jaar mee leef, blijft het lastig om diepte te zien, dat zie ik met namelijk niet. Met één oog is ook het evenwichtsgevoel wat minder. Met de tweewieler stuur ik vaker naast de weg en val dan van de fiets af. Ook een gat in de weg zie ik minder goed. Met de Quest hindert dat allemaal niet, als ik van de weg raak, stuur ik gewoon weer terug. Met de Quest kan ik veel strakker sturen, evenwicht speelt hier geen rol.
Klokslag 8.30 uur zit ik in de Quest en in precies 3 kwartier heb ik de 22 km van Castricum naar de pont in Zaandam afgelegd. Natuurlijk ligt de pont aan de andere oever, tijd om even naar de iPod te luisteren. Ruim voor 10.00 uur arriveer ik op het Museumplein. Veel bekende gezichten, waaronder Maikel Zonneveld met zijn Limit. Björn heeft wat kaarten voor een vandaag in het Haarlemse te rijden toertocht. We zijn met een natte vinger te lijmen en vertrekken naar Haarlem. Ter hoogte van Spaarnwoude pikken we de route op. Die is mij inmiddels goed bekend. Bij Santpoort is één van de vier ravitailleringsposten die langs de route zijn geposteerd. Voor de luttele som van 3 euro krijgen we een complete lunch uitgereikt. Op de latere posten krijgen we een heerlijke mueslibol en een Muffle. De laatste post zouden we niet passeren, die hadden we op de heenweg bewust links laten liggen omdat deze aan een slecht boerenpaadje ligt. Geen ligfietspad dus.
De route is 50 km lang en aan het eind gaan we weer richting Amsterdam. Ter hoogte van de Westergasfabriek sla ik linksaf om de weg naar de pont op te pakken. Best wel lekker om het gas er weer op te zetten. Met ruim 40 km/u naar de pont die ook nu weer aan de verkeerde kant ligt. Het is nog maar 16.00 uur, dus alle tijd. Ook de verdere rit hou ik de snelheid op rond de 40 km/u. Door Wormerveer rij ik op de rijbaan, dat is veel prettiger dan het beroerde fietspad.
Tegen vijven ben ik weer thuis. Jammer dat Peter van den Hooff te laat bij het vertrekpunt was. Hij dacht dat we om 10.30 uur zouden vertrekken. Daar is wel sprake van geweest, maar op de agenda stond nog steeds 10.00 uur. Volgende keer beter Peter.
135 km


16 juli 2005. Toertochtje midden-Noord-Holland en DVD's voor Ligiets.net en Ligfiets&

Vanmiddag een heerlijk tochtje gemaakt via Akersloot naar De Rijp en Midden-Beemster. Het is op het fietspad druk met fietsers en paarden. Ik rij de hele weg door de Beemster daarom maar op de hoofdrijbaan. Voor Kwadijk ga ik linksaf de dijk om de Beemster op. Een smalle, maar mooie weg. Een drietal wielrenners zijn vlak voor mij gepasseerd en ik haal ze vrij snel in. Ze pikken niet aan, ik ga al tegen de 40 en zij rijden een 33 km/u. Ik rij door tot een kilometer of 6 van Hoorn en sla linksaf om via Schermerhorn naar Alkmaar te rijden. Met de wind in de rug fiets ik rond de 42 km/u, tegen wind meestal 37 km/u. Ik ga even langs mijn schoonouders in Heiloo om een elektrische heggenschaar op te halen. Ik kijk daar even naar het eind van de touretappe en zie de uitzinnige Oostenrijker Totschnig winnen. Na iets meer dan 2 fietsuren ben ik om 17.00 uur weer thuis.
Ik brand vanavond 2 DVD's met meer dan 2 GB aan foto's van een aantal evenementen. Ligfiets& en Ligfiets.net kunnen dit materiaal gebruiken voor hun publicaties.
Morgen fiets ik met ALF de traditionele rit mee.
65 km

15 juli 2005. Ligfiets.net en Raid harddisk. Meer financiële toezeggingen

Het is nu duidelijk dat niet de harddisk heeft gefaald, maar een oververhitte processor heeft het filesystem in het honderd geholpen. Dat is nog erger. Een gecrashte harddisk heeft meestal een beperkt aantal kapotte sectoren. De meeste bestanden zijn dan nog te redden. Een niet goed werkend filesystem gooit echt alles door elkaar, overschrijft zelfs goede data. Een goede back-up zou nog in staat zijn de data terug te halen van een eerdere back-up. Nu er van een deel van de bestanden niet eens een back-up is, zijn feitelijk die bestanden verloren. Heel jammer.
Vandaag kreeg ik van een andere ligfietser een aanbod van 500 euro om ook bij te dragen in het eventueel aanschaffen van goede hardware.
Ik wacht nog op een initiatief van de NVHPV om de betrokken mensen bij elkaar te halen om snel spijkers met koppen te slaan. Het is niet van belang of wij gaan co-locaten met eigen spullen of de site onderbrengen bij een professionele provider. Als dit maar snel en goed gebeurt. In ieder geval werkt Ligfiets.net op mijn Mac voor geen meter. Ik zal Toni en Bastiaan van mijn bevindingen op de hoogte stellen.


13 juli 2005. Ligfiets.net en Raid harddisk

Nog steeds functioneert de site niet goed. Ik stel vast dat er geen goede back-up is, anders zou het binnen een paar uur weer moeten draaien. Bastiaan Welmers worstelt nog steeds met het terughalen van data van de gecrashte schijf. Dat is geen leuk werk en duurt eeuwig. Daarom zal ik de vereniging een handje helpen met de schenking van een fatsoenlijke Raid harddisk. Als het aan mij ligt dan wordt het een LaCie F800 1 Terabyte. De schijven zijn hotswoppable en de machine schakelt zichzelf bij 55 gr. C. uit. Belangrijk is dat het een echt hardwarematig Raidsysteem is. Alle belangrijke varianten zijn in te stellen zonder dat er software voor nodig is. Ik ga er van uit dat ik er met Bastiaan wel uit kom. Voor de specificaties: http://www.lacie.com/nl/products/product.htm?pid=10595

13 juli 2005. Remmen gerepareerd en rustig toertochtje

Vandaag een vrije dag. Kroone Liefting heeft vandaag geen tijd om de remmen van de Quest te maken. Daarom zelf aan de slag. De remkabel zit wel in het klauwtje maar hangt er toch loos bij. Ik bel even met Ymte en die legt uit dat dan de buitenkabel uit de ankerplaat is geschoten. Ik haal de spanning van de kabel en kan het potje vrij gemakkelijk weer in de ankerplaat haken. Remmen iets strakker dan normaal afstellen en klaar is Kees.
Gisteravond nog even mailcontact gehad met Fred de Blok die met zijn Mango zondag tijdens de Fortentocht door een bussluis is gereden en de wielophanging vernielde. Fred heeft 36 km van Naarden met de kapotte Mango naar zijn huis in Purmerend gelopen.... Hij schrijft dat ie kapot was, nou dat begrijp ik wel. Volgens Fred en ook Ymte is de reparatie goed te doen en niet eens heel duur. Zolang het mechanische componenten betreft en niet de kunststof carrosserie, blijven de kosten beperkt.
Na de remmen loop ik de Quest even na. Van de Fortentocht blijkt de fiets heel smerig te zijn geworden. Dat komt omdat jongelui tijdens de overtocht met de pont over de Knollendammervaart, van de leuning van de pont afspringen en een waterfontein veroorzaken. Al die druppels op de Quest zijn tijdens de verdere tocht allemaal opgedroogde modderpoeltjes geworden. Een vochtige handdoek lost dit snel op. Tijdens een TV-uitzending over restauratie van klassieke auto's werd met de zeemleren lap de vloer aangeveegd. Het droogmaken van een auto of fiets gaat daar prima mee, maar in een zeemleren lap nestelen zich scherpe deeltjes die krassen veroorzaken op de lak. Gewoon oude handdoeken gebruiken, liefst met een geluste structuur. Na iedere droogbeurt in de was en krassen krijgen geen kans.
Voor ik vanmiddag aan mijn toertochtje begin even langs Kroone Liefting voor een shirt, wat witte sokken en een extra koersbroek. De eerste twee lukt zonder meer, de koersbroek hebben ze alleen met zeem. Die zeem is op een ligfiets onnodig. Ze zijn bereid om er enkele zonder zeem in te kopen. Anders heeft een normale runningwinkel ze natuurlijk wel.
Via Alkmaar rij ik naar Schermerhorn. Dit fietspad is één van de mooiste die ik ken, niet qua landschap, maar qua gladheid van het pad. Het is een heel prettig gevoel om met hartslag 107 spm precies 36 km/u te rijden. Bij de molens rechtsaf richting De Rijp. Bij West-Graftdijk linksaf naar Krommenie, langs de haven voor een praatje met veel bewonderaars voor de Quest en weer naar huis. Mijn linkervoet is wat pijnlijk van de afgelopen Fortentocht, dus niet teveel en te lang. De vele wielrenners die ik onderweg tegenkom gaan niet harder dan 32 km per uur, niet leuk dus. Met 26 graden C. is dit ook wel begrijpelijk. Als ik thuis kom staat mijn gemiddelde hartslag op 92 spm, lui tochtje dus.
55 km.

10 juli 2005. Met ALF de Fortentocht
Vanmorgen om 6.30 uur uit de veren om op tijd te kunnen vertrekken naar Amsterdam Centraal Station waar om 9.00 uur wordt verzameld om van daaruit de Fortentocht te rijden. De Fortentocht gaat langs de route van de Stelling van Amsterdam. Het weer is schitterend en het belooft 28 gr. C te worden. Dat is wel wat warm in de Quest, we zullen zien of ik niet beter met de Fujin had moeten gaan.
Om 7.40 uur zijn alle spullen, inclusief de grote fietspomp, aan boord en ik vertrek via Uitgeest, Krommenie en Zaandam naar de pont over het Noordzeekanaal. Tien voor negen kom ik voor het Centraal Station in Amsterdam aan. Enkele nieuwe gezichten, de meeste deelnemers ken ik al langer. Fred de Blok is er met zijn één week jonge Mango. Bert Gazendam rijdt mee met zijn recent aangeschafte Limit. Jan Limburg is er met zijn Quest. Een onverwachte deelnemer is de Belg Wouter Delanote. Iedereen op het ligfietsforum kent de grote zuiderbuur. Hij heeft een mooie Limit en is nu op vakantie in Nederland.
We vertrekken in zuidelijke richting om langs het Amsterdam-Rijnkanaal richting Naarden, Nigtevegt en Abcoude uit te komen. Op dat moment wordt de 780 meter langs fietsbrug over het kanaal gehesen, een imposant gezicht. Op de Amsterdamse straatweg voor Naarden is een bussluis in het wegdek opgenomen. Fred de Blok met zijn nieuwe Mango ziet dit helaas niet en gaat er met een snelheid van zo'n 30 km/u overheen. De schade is groot. Het achterwiel loopt aan en zit niet meer recht in de fiets. Even later blijken ook de voorwielen niet meer te sporen, de spoorstangen zijn krom. Het fietsen voor Fred is niet meer mogelijk en we moeten hem helaas achterlaten. Verdrietig. Even later ziet ook een deel van een peloton wielrenners de sluis niet goed en enkele wielrenners vallen op de grond.
Vlak voor Abcoude, bij boerderij nr. 15, vliegt een wit-zwarte hond van zijn erf af en gaat achter de Quest van Jan Limburg aan. Op het moment dat ie ziet dat Jan niet loops is - Jan verklaart even later dat ie dat niet is - stopt het beest zijn avances en loopt weer terug. Hij ziet niet dat ik eraan kom en ondanks dat ik probeer het dier te ontwijken, knal ik met vrij veel geweld tegen de hond aan. Gillend gaat het beest weer terug naar zijn erf. Ik stap uit om te kijken of er schade aan de Quest is. Ik zie gelukkig niks en vervolg mijn weg.
In Abcoude zien we een aantal liggers van de Almere Liggers, heten ze niet Zwolsch Plat? Ik praat even met Marjolein van Schoot met zoon Guus, leuk dat Guus eindelijk zijn eigen Quest heeft. Frans heeft de griep en hoewel hij het wel even geprobeerd te fietsen, blijkt dat ie toch in zijn bed hoort. Beterschap Frans.
Over schitterende dijkwegen rijden we met een groep van zo'n 16 fietsers via Aalsmeer en Schiphol naar het volgende rustpunt in Hoofddorp. Het is heel druk voor de snackbar. Mijn vrouw heeft vanmorgen vroeg 8 sneden eigengebakken volkomenbrood en 2 sneedjes krentenbrood met spijs klaargemaakt. Voor mij geen snack dus.
Mark-Jan Bastian roept al weer vlot iedereen naar de fietsen, er moet nog een heel stuk worden gefietst. Via Spaarnwoude rijden we naar de pont over het Noordzeekanaal. De drie Velomobielen mogen op het autodek van de pont staan. In de zon geeft de gisteren geïnstalleerde thermometer 33 graden C. aan, pittig warm.
Jan Limburg, Wouter Delanote en ik vertrekken richting Beverwijk en verbazen ons over het feit dat de fietsers die op het fietsersdek stonden al zover vooruit zijn. Maar wat blijkt, niet de anderen zijn vooruit, wij zijn dat. Wouter realiseert zich dat hij de anderen bij de snackbar bij de pont heeft zien neerstrijken. Na een tiental minuten komt de ploeg aanrijden en we vervolgen samen onze weg.
Langs de A9 gaat het naar Krommenie waar we de pont, een zelfslingergeval, over de Knollendammervaart nemen. In Spijkerboor gaan we nogmaals scheep om even later bij Anja's café een sateh met friet te nuttigen. Iedereen verlangt dan al naar een lekkere douche, het is inmiddels wel een kleffe bedoening geworden. Toni Cornelissen is eerder ergens tegen aan gereden en heeft enkele spaken van zijn voorwiel gebroken. Het wiel loopt nu licht tegen de vork aan en Toni moet hard trappen om 24 km/u te halen.
Vlak voor Volendam rijd ik door een diep gat en merk dat de linkerrem het niet meer doet. Dat heb ik eerder gehad op de Afsluitdijk. Het metalen potje aan het eind van de remkabel is kennelijk weer uit het klauwtje geschoten. Kroone Liefting had om het potje een tiewrap bevestigd, maar dat is dus niet afdoende. Iets voorzichtiger dus de rest van de trip. Je komt met één rem wel tot stilstand, maar de remweg wordt veel langer en de fiets trekt tijdens het remmen naar rechts.
Monnickendam viert zijn 650 jarig bestaan. De hele bevolking loopt in kleding uit de middeleeuwen. Ze hebben 'oude' stadspoorten gemaakt en daar wordt 1 euro per bezoeker tol geheven. Ook wij ontkomen er niet aan. Direct daarna fietsen we de feestende meute tegemoet. Ik heb inmiddels geleerd dat als er drank in de man/vrouw zit, ze niet meer met hun poten van de Quest af kunnen blijven. Ik ontwijk al slalommend enkele dronken knapen en we vervolgen onze weg via een omweg door het oude dorp. We zoeken de dijk op en maken ons op voor de laatste etappe richting Durgerdam en de Schellingwouderbruggen. Met mijn beperkte remvermogen blijf ik ditmaal onderaan de dijk rijden en kijk dus naar boven om de andere deelnemers aan de tocht te kunnen volgen. Het tempo is niet hoog, zo'n 28 km/u, we willen niet te ver voor Toni uitrijden. Onderaan de Schellingwouder brug wachten we even en Jan Limburg en Toni komen een tiental minuten later ook aan.
De groep gaat daar uiteen en ik fiets door Amsterdam langs het Centraal Station. Op mijn voltmeter zie ik dat de spanning van de accu terugloopt tot 11.6 Volt. Bij 11.5 Volt geeft de claxon minder geluid. Bij de pont over het Noordzeekanaal verwissel ik de batterij, zij zitten naast elkaar op een klittenbandje dus het omsteken is een fluitje van een cent.
Het wordt inmiddels donker en ik ontsteek de lampen. Ik heb last van de lichten van tegenliggend autoverkeer en zie soms te weinig om voluit door te fietsen. De echte snelheid is er trouwens na 220 kilometer wel uit. 30 km/u is me snel genoeg. Om 23.30 uur ben ik thuis. Een heerlijke fietsdag is ten einde. Volgende keer met de Fujin? De Quest is me qua warmte meegevallen. Mijn bovenlichaam wordt voldoende gekoeld door de rijwind, de benen krijgen geen zonnestralen, dus per saldo gaat het prima.
242 km, de langste afstand op één dag.


9 juli 2005. Volt- en temperatuurmeter ingebouwd, Ligfiets.net en forum uit de lucht
Vandaag heb ik een combinatiemeter in de Quest ingebouwd. Het 13 cm brede, 3 cm hoge en 2 cm diepe apparaatje is niet alleen een klokje met timer, maar heeft ook een binnen- en buitentemperatuurmeter. Het belangrijkste is evenwel de voltmeter. Omdat de Quest 12 Volt is uitgerust kan een standaardmeter worden gebruikt. Ik gebruik intensief de claxon en de richtingaanwijzers. Een accu is plotseling leeg en dan is het prettig te weten wanneer je een andere accu moet plaatsen of opladen. Het apparaatje heeft continu een fraaie blauwe achtergrondverlichting. Overdag zijn de LCD karakters goed af te lezen. Uiteraard moet ik weer lang nadenken op welke plaats ik de meter zal plaatsen. Uiteindelijk bedenk en maak ik een aluminium bracket waarmee ik de meter precies onder de iPod en Treo op de linker wielkast kan plaatsen. Zoals gewoonlijk zet ik alles met klittenband vast. De buitenvoeler plaats ik pal naast het linker voetengat. Hoewel ik de voeding nog een keer vast zal monteren, gebruik ik nu even de dubbele sigarettenaansteker. Het ziet er allemaal mooi en praktisch uit.
Vanmiddag ga ik een stukje rijden om te kijken of alles goed werkt. Dat is inderdaad het geval. Leuk om te zien dat de buitentemperatuur ergens tussen de 0,2 en 1 graad Celsius lager is dan de temperatuur in de Quest. Dat zal in de winter wel anders zijn. Deze meter van Conrad kost incl. btw. en transport 39,50 euro.
Gistermiddag blijkt de site Ligfiets.net en het forum uit de lucht te zijn. Ik mail naar Bastiaan Welmers en inderdaad, de server is overleden. Hij is druk in de weer om back-ups op een nieuwe server te installeren. Kennelijk een hele klus, want op dit moment, 23.15 uur is er nog niks in de lucht.
Morgen fiets ik met ALF, de Amsterdamse liggers, de Fortentocht rond de zogenaamde Stelling van Amsterdam. De rit begint morgenochtend om 9.00 uur bij het Centraal Station in Amsterdam en zal morgenavond rond 21.00 uur daar weer eindigen. Totale afstand 190 km zonder de ritten van huis naar Amsterdam en terug. Ik hoop dat het niet te warm wordt en dat ik achteraf betreur de Fujin thuis te hebben gelaten.

8 juli 2005. Quest en omslaan
Iedere Questrijder is beducht voor omslaan. Het snelheidspotentieel van een Quest is zo hoog, dat je bij heftige stuurbewegingen, gecombineerd met een hoge snelheid, vrij snel een voorwiel van de grond tilt. Als dit gebeurt kun je hopelijk de bochtstraal verruimen of de snelheid verlagen waardoor de gevaarlijke situatie verdwijnt. Het veer- en schokdempersysteem is van een vrij eenvoudige snit. Dit betekent in de praktijk dat bij een te snelle bocht het buitenbochtwiel flink inveert, terwijl het binnenbochtwiel uitveert. Daardoor ontstaat helling die de situatie verergert met mogelijk omslaan als gevolg.
Ik heb ook nagedacht over een signaleringssysteem. Ik kwam uit op drukopnemers in de beide veerpoten. Ieder voorwiel, drukt - beladen - met een gewicht van ongeveer 35 kg op de grond. Bij het insturen van een bocht zal die druk op het binnenste wiel afnemen tot minimaal 0 kg waarna de Quest op 2 wielen rijdt. Deze drukverlaging zou je in 5 stappen kunnen meten en weergeven met een LED, overeenkomend met een gegeven gewicht. Deze LEDs zouden in de bovenrand van de Quest kunnen worden gemonteerd. LEDs die echt de gevarenzone aangeven zou je oranje en rood kunnen laten weergeven.
Dit zal allemaal niks opleveren in een geval als Kees van Malssen heeft meegemaakt. Het gaat dan zo hard en zo snel dat het gebeurd is voor je het weet.
Wat naar mijn stellige overtuiging wel een belangrijke bijdrage kan leveren is een stabilisatorstang in de Quest. Een stabilisatorstang zal tijdens het inveren van het buitenbochtwiel ook het binnenbochtwiel doen inveren. Er ontstaat geen of nauwelijks helling en daardoor minder hefboomwerking waardoor omkieperen niet of veel later gebeurt. Frans Grotepass heeft een concept hiervoor ontwikkeld. Frans heeft de stang aan de buitenzijde van de Quest bevestigd. Velomobiel.NL denkt over de ontwikkeling van een stabilisatorstang die binnen de body van de Quest blijft en veel torsiestijver zal moeten worden dan de stang van Frans. Dit alles betekent natuurlijk niet dat omslaan niet meer zal gebeuren, maar het gebeurt op een later moment.
Ik hoop dat mijn voor 2007 bestelde Quest met een stabilisatorstang wordt uitgerust.

2 juli 2005. Rondje Noord-Holland, 2 roeiers.
Langzaamaan wil ik nog langere afstanden fietsen, daarom na de 220 km van afgelopen zondag, maar weer eens een rondje NH. Ik smeer me heel goed in tegen de zon, eigenlijk te goed, het wordt een vette bedoening. Ik kan me misschien beter 2x licht insmeren dan 1x moddervet. In combinatie met de hoge luchtvochtigheid voelt het heel klef aan.
De wind is zuidwestelijk en kracht 2 tot 3, prima om tot Den Oever de wind achter me te hebben. Nou heeft de Quest niet veel last van tegenwind, maar het is gewoon heel lekker om met een hartslag van rond de 115 een snelheid te kunnen aanhouden van 40 km/u. Tegen wind lukt dit natuurlijk niet.
Na 1,5 uur ben ik bij vliegveld de Kooy en was bij het Texaco benzinestation mijn kleffe handjes, heel prettig. De pompbedienden zwaaien al vriendelijk naar me. Ik draai namelijk op het terrein van het station een rondje om weer zo te kunnen wegrijden. Ze moeten zich wel realiseren dat ik geen brandstof kom kopen.
Op de brug over de weg naar Den Helder wordt ik staande gehouden door een jongen op een bukfiets. Hij vraagt of ik van Texel kom. Nou, dat kom ik niet. Daar zegt ie mij van te kennen. Hij bedoelt zeker dat ie daar iemand anders met een Quest kent. Hij zegt dat ie een stuk met mij wil oprijden. Het zet aan en gaat maximaal 20 km/u. Ik roep dat ik wat harder wil en ik zet aan. Ik zie zijn verbaasde gezicht nog even in mijn spiegels en rij even later tegen de 50 km/u de helling omlaag.
Na de lunch, eigengebakken brood met spek, bij de jachthaven Den Oever, rij ik het Robbenoordbos binnen. Buiten het bos staan 2 roeifietsers een broodje te eten. Het zijn Cor Zwaag en Pé Komen. We praten een tijdje en gaan dan samen richting Medemblik. Ik rij even achter de mannen en zie dat ze tegen wind 33 tot 34 km/u rijden. Best hard voor een ongestroomlijnde fiets. Ik ga even voor ze rijden om te kijken of ze iets aan mij hebben. Tot mijn verrassing merken ze inderdaad enig voordeel, niet heel veel, maar toch.
Na een tiental kilometers slaan ze rechtsaf, Cor moet vanavond een wedstrijd hardlopen en rijdt voortdurend achter zijn zeer goed getrainde vriend. Het blijft een prachtig gezicht zo'n roeifiets in actie, helemaal als je er vlak naast rijdt en de specifieke aandrijvingsgeluiden mooi kunt blijven horen.
In Medemblik spreekt een mevrouw me aan. Ze zoekt voor haar man een oplossing om - weer - te kunnen fietsen. Haar man heeft een evenwichtsprobleem en kan zijn voeten moeilijk op een pedaal houden. Ik adviseer haar eens te kijken op ligfiets.net. De fietsen van Hase, met name de Kettwiesel, stappen makkelijk op. Met klikpedalen is het probleem van de van de pedalen afschietende voeten ook opgelost. Ik schrijf alles voor haar op en laat een diep dankbare mevrouw in Medemblik achter.
Uiteraard ga ik weer de dijk op naar Enkhuizen en vervolgens naar Hoorn. Op het punt waar ik de dijk naar Hoorn oprij stop ik even voor een broodje. Een wielrenner stopt en vraagt honderduit over de Quest. Even later rij ik hem met 43 km/u voorbij en verdwijnt hij heel snel uit mijn spiegels.
Ik stop niet in Hoorn, in de verte zie ik onweerswolken aankomen. Het begint te regenen, eerst heel fijne druppeltjes even later grotere druppels en nog intenser. Ik doe de schuimkap erop en fiets door. Het is wel heel knus in de Quest, maar ook heel benauwd. De luchtvochtigheid is extreem hoog. Zo gauw de ergste regen voorbij is, haal ik de kap er weer af. Veel prettiger zo.
In Edam wordt ik bijna van de sokken gereden door een van rechts komende bestelauto, beter uitkijken Wim. Met deze hoge luchtvochtigheid werken de remmen van de Quest veel agressiever, eigenlijk zou ik dit altijd wel willen. Ik sta nu in elk geval in notime stil.
In de Beemster is de voorraad calorieën op, ik eet mijn ontbijtkoek en een appel op. Hiermee kom ik wel thuis. Grappig te merken dat je geen hongergevoel krijgt, maar dat je gewoon niet meer kunt versnellen. Ik merk zelfs dat eigenlijk niet, maar zie op mijn snelheidsmeter dat ik maar 31 km/u rij. Na 10 minuten is de ontbijtkoek al weer brandstof geworden en met 35 km/u rij ik naar huis. Thuis moppert mijn vrouw dat de was buiten niet wil drogen. Ik weet wel waarom. Een heerlijke douche spoelt alle klefheid van me af.
186 km.

28 juni 2005. Volendammers weer niet aardig
Vandaag een vrije dag. Na de 220 km van zondag heb ik er weer zin in om een stukje te fietsen. Het is supermooi weer en ik wil vandaag wel weer eens naar Volendam. Het is heel druk bij de pont in Akersloot, maar de fietsers mogen meestal voorop de pont en ik mag direct mee. Er staat een pittige Noordoosten wind en de temperatuur in de schaduw is weliswaar maar 23 gr. Celsius, in het zonnetje is het flink warmer. Met een rustig gangetje van 33 km/u gaat het richting Graft-De Rijp. In de Rijp weer het nodige stoppen en optrekken. Dit kan natuurlijk ook niet anders, het plaatsje dateert uit de Middeleeuwen en toen was autoverkeer natuurlijk niet aan de orde. In de Beemster is het nu heerlijk fietsen. De fietspaden zijn weliswaar kaarsrecht, maar heel mooi. De wind om mijn hoofd zorgt voor voldoende koeling. Wel zijn er er, rond 15.30 uur veel schoolkinderen onderweg naar huis. Zij rijden het liefst met zijn vijven naast elkaar en schatten de snelheid van de Quest geheid verkeerd in. Op tijd stevig toeteren doet ze meestal op het laatste moment aan de kant gaan.
In Volendam draai ik meestal bij Hotel Spaander een rondje en ga dan weer de dijk op om de terugreis te beginnen. Ik stap nu even uit om in de frisse wind van het IJsselmeer wat verkoeling te vinden. Opeens hoor ik luid geroep:'Sodemieter op'. Vijf personeelsleden van hotel Spaander hebben het kennelijk op mij gemunt. Gek, de bussen zijn allemaal al vertrokken en het parkeerterrein is nu oorverdovend leeg. Ik wend me tot het onvriendelijke stel en vraag of het niet wat minder kan. Ze roepen dat ze dachten dat ik 'Lance Armstrong' was. Nu heb ik inderdaad de gele trui aan, maar dat verklaart toch niet waarom je zo grof tegen een bezoeker van Volendam zou moeten zijn. Na het eerdere incident bij café van Diepen, kom ik tot de conclusie dat Volendammers een beetje aardig tegen je doen als ze aan je kunnen verdienen. Kunnen ze niet direct je portemonnee leegschudden, dan kun je beter oprotten. Gewoon niet aardig dus.
Terug heb ik wind schuin rechts van achter en dat fietst nog gemakkelijker. In de Beemster hou ik met een beperkte inspanning, hartslag 118, de snelheid op 41,5 km/u. Vanaf de hoge verkeerssituatie bij de brug over het Noord-Hollands kanaal bij West-Graftdijk, geef ik de Quest nog wel even de sporen. Ik kom vrij gemakkelijk, geholpen door de helling, aan 52 km/u. Het is dan lekker om dit een tijdje vol te houden. Tot vlak bij de pont in Akersloot lukt het me om die hoge snelheid aan te houden. Ik moet wel flink toeteren om de verschillende naast elkaar rijdende fietsers aan de kant te krijgen. Eén mevrouw luistert echt niet en ik passeer haar letterlijk onder haar linkerhand. We zien elkaar later weer bij de pont en ze was wel geschrokken. Ze dacht dat ik een scooter was en dat die er wel langs kon.... Ze vindt het wel een leuk ding die Quest en verbaast zich erover dat er geen motor in zit.
77 km