Site Wim Schermer

Home

Ligfiets

Zeilen

Fotografie

Weblog

Weblog oud

Contact

Links

Dit deel van de weblog beslaat de periode van 19 december 2004 tot en met 28 juni 2005. Wil je het vervolg lezen, klik dan op 'weblog oud' links in de navigatiebalk en klik op de periode van 28 juni 2005 tot en met 5 november 2005.
Weblog van 28 juni 2005 tot en met 5 november 2005. Voor eerdere verslagen klik op weblog oud en klik op de gewenste periode. Voor de huidige weblog, klik op weblog.

Vanaf december 2005 beschrijf ik mijn fietsavonturen op http://wimschermer.blogspot.com/

5 november 2005. Kramp en harde wind
Elke donderdagavond zwem ik in zwembad 'De Witte Brug' in Castricum. Het gaat er daar onder leiding van trainster Ilona behoorlijk pittig aan toe. Ik blijk gevoelig voor kramp in mijn benen te zijn. Naarmate mijn fietsconditie beter is, is de kramp heviger. Meestal is een van mijn voeten aan de beurt. Dat is met het achteruit trekken van de tenen snel verholpen. Donderdagavond is mijn onderbeen aan de beurt, het begint met de kuit maar uiteindelijk is met name de wreef geheel verkrampt. Dan kom ik in het water niet meer vooruit. Mogelijk is de zwembeweging vooral met borstcrawl te heftig in vergelijking met de continue doorgaande fietsbeweging. Nou is kramp in het zwembad nog tot daaraan toe, maar ik hou er dagen last van.
Daarom vandaag maar een kort trainingsritje. Het is opvallend dat ik tijdens het lopen de krampplek voel als een plek met veel spierpijn, tijdens het fietsen merk ik er nauwelijks iets van. Het waait nogal en de Quest moet goed in de gaten gehouden worden. Ik rij even langs de zaak in Uitgeest, het is er druk. Daarna even langs de haven waar ik koffie drink en met uitbater Sjaak Rijke van het Havenrijk wat zakelijke dingen bespreek. Vervolgens ga ik over de schitterende en eeuwenoude Lagendijk naar Krommeniedijk om tenslotte de weg naar West-Graftdijk op te zoeken. Op de ruimte fiets ik makkelijk 45 km/u, op het laatste rechte stuk voor De Woude zet ik even aan en zit zo boven de 50 km/u.
Via de pont in Akersloot ga ik richting Heiloo en daarna door naar Egmond aan Zee.
Na 1,5 uur netto fietstijd ben ik weer thuis. Vanavond en vannacht gaan we met mijn vriend Jan Veenis en zijn vrouw Ellis naar de Museumnacht in Amsterdam. In Post CS, het oude TPG postgebouw waarin het Stedelijk Museum is gevestigd, ritselt het van de bekende Nederlanders. Er worden TV-uitzendingen gemaakt. Het is in het hele Stedelijk bloedheet, het is er ook enorm druk. De gemiddelde leeftijd ligt wel een 25 jaar onder die van ons, maar dat mag de pret niet drukken. Indrukwekkend is de lasershow die naast NEMO wordt gehouden. Er wordt in het Oosterdok op een tweetal plaatsen onder hoge druk water verneveld en verschillend gekleurde lasers projecteren daarin de meest fantastische beelden. Synchroon hiermee wordt een soort muziek gemaakt waarvan het lijkt alsof het uit stoompijpen komt. Het wordt een latertje.
44 km

30 oktober 2005 Rondje NH, agressie op de dijk, .Mac account
Vanmorgen om 10.00 uur onderweg voor wat een van de mooiste ritten van het jaar zal worden. De wind is zuidelijk en heeft kracht Bft 4, in het noorden toenemend tot 5 Bft. De temperatuur is al 16 gr. C. Geen wonder dat de Quest lijkt te vliegen. Ik tref het met de stoplichten, op de rit vanuit Castricum tot noordelijk van Alkmaar hoef ik maar 3x te stoppen. Ik moet me inhouden om niet nu al boven de 40 km/u te rijden. Alleen door Heiloo, ik rij daar op de rijbaan, doe ik het uiteraard wel. Noord van Alkmaar gaat de iPod aan en op de koptelefoon klinkt Anouk met Hotel New York, heerlijk. Ik rij nu voor de wind en dat heeft natuurlijk effect. Met hartslag 130 is de snelheid continu 45 km/u. Ik rij de wind dood en er is dan ook niet veel windgeruis. Dit is fietsen in optima forma. Dankzij de Tioga's zijn ook de slechte stukken weg geen enkel probleem. Gelukkig beperkt dit zich slechts tot de bebouwde kommen in de kleine dorpen, de fietspaden tussen de dorpen zijn fantastisch mooi, breed en glad.
In Sint-Maartensvlotbrug rijdt een van links komende auto gewoon door waar ik rechtdoor mag. De bestuurder ziet me niet, zijn passagier wel. Die schrikt zich rot maar kan er ook niks aan doen.
Het is opvallend hoeveel vogels er zijn. Zwermen met duizenden spreeuwen en kieviten koersen zuidwaarts. Ze laten zich door het sublieme warme weer niet van de wijs brengen, ze gaan naar het zuiden, hoe dan ook.
1 uur en 20 minuten na vertrek ben ik al in Den Helder, gemiddeld precies 35 km/u over de eerste 48 km.
Ik praat bij het benzinestation even met een enkele wielrenners. Zij hebben ook de tijdrit op Texel gereden (59 minuten) en hebben verbaasd gekeken naar de snelheid van de Quest. Ze weten dat de levertijd van de Quest nu meer dan 3 jaar is. Zij gaan naar Anna Paulowna, ik naar Den Oever. Het is laag water op de Waddenzee waar vele duizenden vogels aan het fourageren zijn. De wind komt nu dwars in en is goed voelbaar in de fiets. Het is nog steeds makkelijk om rond de 40 km/u te blijven rijden.
In Den Oever moet ik even wachten voor een passage van MTB fietsers, zij crossen in het Robbenoordbos. Ik zie de vogelringer weer aan het werk en even later ga ik bij de jachthaven van Den Oever langs voor een broodje en wat drinken. De temperatuur is inmiddels 20 gr. C., onvoorstelbaar op de laatste dag van oktober. Alles draait goed, de fiets, Wim vindt het prettig en de mensen zijn vriendelijk, althans tot nu toe. Naar Medemblik is vrijwel recht in de wind, andere koffie dus bij windkracht 4 tot 5 uit het zuiden. Toch blijf ik prettig fietsen met 37 km/u, hartslag rond 125. In Medemblik drink ik koffie en zie ik heel veel mensen de Quest bewonderen. Ik kijk dat van een afstand van een meter of 7 aan. Ik heb alle spullen er dan ook gewoon inzitten en hoor van de bewonderaars dat het om een iPod, een TomTom e.d. moet gaan. Nou, dat klopt wel ongeveer.
Na de traktatie onderweg naar Enkhuizen. Het is heel druk op de hoge IJsselmeerdijk. Ik rem regelmatig voor voetgangers, fietsers en honden. In Andijk gaat het evenwel fout. Ik rij 35 km/u en een echtpaar van rond de 60 jaar blijft naast elkaar rijden. Ze zien me toch wel? Dat blijkt inderdaad het geval. Ze gaan evenwel niet aan de kant en gebaren wild naar me. Dit is toch te gek? Ik ga vol in de remmen en sta in de berm stil naast het stel. De vrouw schreeuwt:'Je mag met dit ding helemaal niet hier rijden'. Ik wordt kwaad en schreeuw terug dat dit een fiets is en ik er wel degelijk mag rijden. De man doet ook een duit in het zakje en roept:' Je gaat ook zo idioot snel'. Ik sta op het punt uit de fiets te stappen en het stel een duw te geven. Niet doen Wim, blijven zitten. Ik roep nog even dat ik niet harder ga dan een racefiets en dat zij gewoon tegenliggend verkeer de ruimte moeten geven. Ze nemen nu zonder verder commentaar de benen. Even later weer een oudere man die me gebiedt langzamer te rijden, zijn ze nu helemaal gek geworden? Ze moeten gewoon tegenliggers de ruimte geven. Het moet me van het hart dat als dit gebeurt, het steeds oudere heren zijn die dit flikken. Jonge mensen reageren veel prettiger en vooral sneller.
Het weer is te mooi om er lang bij stil te staan. Ik doe het voor mijn plezier en dan is het prettig om dit soort incidenten niet te zeer op te blazen. Op de dijk bij de vuurtoren van De Ven loopt een jonge amazone met een schimmel. Links een hek, rechts het steile talud van de hoge dijk. Dat is link en ik besluit om de dijk te verlaten. Er zijn een aantal paden omlaag en ik neem een wel erg onregelmatig onverhard pad. De Quest schuift met zijn buik over het gras en ik hobbel voorzichtig omlaag. Vlak voor ik bij de weg ben helt de Quest vervaarlijk naar rechts over. Het gaat goed en ik ben op de snelle weg aan de voet van de dijk. Via Enkhuizen bereik ik de mooie dijkweg naar Hoorn. Even uit de fiets voor een broodje en wat drinken. Er zijn verschillende kitesurfers die met hun kleurige vliegers en hun plank over het water planeren, een mooi gezicht. Op de dijk is het heel druk, er zijn vooral veel motorrijders. Ik rij er rond de 40 km/u. De hele weg rijdt er een open MG achter me aan. Ze hebben geen haast en blijven netjes de hele weg achter me. Ik stop even bij het grote kitesurfstrand. Terwijl de MG me passeert gaan er 2 duimen omhoog.
Ik parkeer de Quest tussen de auto's van de kitesurfers en maak een paar foto's. Aan de ene kant van de dijk vermaken zich honderden kitesurfers, aan de andere kant is de natuur nog alleen de baas. Vele vogels eten en rusten er. Ganzen hebben de gele Quest al op honderden meters afstand in de gaten en wandelen toch weg van het gevaar. Enkele kitesurfers komen de Quest bekijken, ze vinden het maar een duur ding. Ik vraag hoeveel een complete kite kost. 1.400 euro is het antwoord. Hoe lang gaat een kite mee? Eén jaar zeggen de jongens in koor. De vraag is dan, wat is duurder? Ik schrijf op mijn Quest geen 1.400 euro per jaar af :).
Het is nog een heel gedoe om van het kitegebied weg te komen. Vele auto's, motorrijders en fietsers komen maar moeizaam langs de honderden geparkeerde auto's. Ik moet veelvuldig de berm in.
Nadat de drukte van het kitestrand achter de rug is kan ik weer voluit fietsen. Naar Hoorn slingert de dijk heerlijk en alle bochten kan ik met volle snelheid nemen. In Hoorn stop ik niet en rij door naar de dijk die me naar Edam zal brengen. Ik passeer een ligfietser met behoorlijk grote snelheid. Ik groet de man en hij groet terug. Een kilometer of vijf voor Edam wil het niet meer. De snelheid komt niet boven de 32 km/u, de energie is op. Ik herken het nu direct, het is niet de eerste keer. Bij een wegrestaurant neem ik een cola en ik eet een tweetal energierepen op die als 'ijzeren voorraad' altijd in de fiets liggen. Het duurt tot voorbij Edam-Volendam voor ik de kracht weer terug voel komen. Niet dat dat erg is, ook als ik helemaal 'leeg' ben kan ik toch nog wel 30, 32 km/u rijden.
Ik fiets vlot door de Beemster en ben via het pontje in Akersloot om even na 17.00 uur weer thuis.
Al met al een superieure fietsdag.
De foto's die ik vandaag maakte, en niet alleen deze, wil ik makkelijker op het web kunnen zetten. Nu exporteer ik de foto's als webpagina uit iPhoto, het fotobewerk- en archiveerprogramma van Apple. iPhoto maakt een mapje dat ik in de map van mijn site op mijn harddisk zet. Dan bewerk ik de pagina's in Dreamweaver en tenslotte sleep ik de pagina's naar de provider. Dit is tamelijk omslachtig.
Apple heeft een internetdienst, .Mac geheten. Ik heb een proefabonnement genomen. Nu kan ik met precies 3 muisklikken de geselecteerde foto's op het internet zetten. Voor 99 euro per jaar heb je 1 Gb aan webruimte, email en back-upfaciliteiten. Als je wilt zien wat ik vandaag gefotografeerd hebt, klik dan op http://homepage.mac.com/wschermer/PhotoAlbum7.html
Vergeet de rest, dat zijn experimenten.
185 km

28 oktober 2005. Banden plakken en Volendam
De hele week ben ik verkouden en heb last van een hese stem. Drie keer bezweet uit de fiets tijdens LEL is natuurlijk niet prettig. Vandaag heb ik er nog steeds flink last van.
Vanmorgen eerst de lekke banden van de LEL plakken. Je wilt het niet geloven, maar de enige band die nog heel was blijkt nu ook leeg. Dat brengt het aantal lekke banden tijdens de LEL op 5. Ik begin eerst aan de Tioga's. Als je er voor zorgt dat je het ventiel uitlijnt op de plaats van het logo van de buitenband, dan weet je bij een lekke band nauwkeurig waar je moet zoeken naar het steentje, stukje glas o.i.d. Ik peuter zo enkele steentjes uit de Tioga's. Uit de ene lekke Primo Comet haal ik een heel dun RVS draadje, de andere lekke Primo is waarschijnlijk veroorzaakt door een verkeerde montage. Het ventiel zat er scheef in en aan de voet van het ventiel vind ik een lek dat ik nog net kan plakken.
Eén Tioga heeft enkele grote insnijdingen in de zijkant, vrijwel zeker veroorzaakt door het groene glas dat onverlaten op het fietspad hebben gegooid. Deze band is total-loss en gaat de vuilnisbak in. Ik monteer de drie Tioga's met hun geplakte binnenbanden weer om de velgen.
Ik schroef de spiegels weer op de Quest en zet de opgeladen accu weer terug. De Quest is nu weer een toerfiets geworden. De Camelbag gaat er gevuld weer in, de tas met camera, bril, portemonnee, oplaadsnoeren e.d. krijgt zijn vaste plekje weer aan mijn rechterkant. Daar leg ik ook de doorzichtige zak met brood, banaan en allerlei krachtvoer en druivensuiker. Ik schuif twee reserve Primo Comets met licht opgepompte binnenband achterin de Quest. Ik weet nu dat de Tioga's gevoelig voor lekken zijn.
Om 14.00 uur stap ik in de Quest voor een ritje naar Volendam. De wind is zuidoost kracht 4. Met de Tioga's zoef ik er weer heerlijk overheen. Tegen wind naar Akersloot 45 km/u, geen enkel probleem. Na de pont rij ik continu tussen 40 en 50 km/u naar Graft-De Rijp. Ondanks de verkoudheid en de 'volle kop' is het met de conditie kennelijk wel goed gesteld. In De Rijp rij ik niet hard. Een viertal oudere wielrenners willen al in het dorp aanpikken, dat mag natuurlijk. Ze blijven het hele dorp vlak achter me en we rijden samen de brug aan het eind van het dorp op. De mannen nemen keurig het fietspad, ik de grote weg naar Midden-Beemster. Een beetje aanzetten en ik rij al gauw de polder in met een snelheid van ruim in de 40 km/u. De mannen doen maar geen moeite meer en ze verdwijnen heel snel uit mijn spiegels.
Via Midden-Beemster en Kwadijk bereik ik Volendam. Arend-Jan Verhagen is op zijn twee zeilboten volop aan het werk. Hij heeft altijd tijd voor een praatje. Ik eet een broodje Appelstroop en een banaan.
De weg terug gaat het makkelijk en snel. De wind heb ik nu iets achterlijker dan dwars en op de rechte stukken haal ik vrij gemakkelijk 50 km/u. Mijn hartslag blijft dan rond de 142 en dat is heel lang vol te houden. Jammer dat ik tijdens LEL zo vaak lek reed. De nr. 3 had een gemiddelde van iets boven de 43 km/u. Dat had ik graag verbeterd. In de bebouwde kom van Kwadijk is het dwarsprofiel van de weg soms erg verzakt. Als je netjes rechts houdt helt de Quest gevaarlijk over naar rechts. Ik kies er voor om midden op de weg te rijden. Een automobilist vindt dat maar niks en komt vlak achter me rijden. Ik bedien de man met een snelheid van ruim 40 km/u, zo hard ben ik Kwadijk nog nooit door gescheurd.
Om 16.30 uur ben ik tot verrassing van mijn vrouw al weer thuis.
78 km. Totaal met de Quest vanaf eind februari 7600 km.

23 oktober 2005 LEL, Lelystad-Enkhuizen-Lelystad, 4 lekke banden
Vandaag staat de wedstrijd Lelystad-Enkhuizen-Lelystad op het programma. Ik prepareer de Quest door de Tioga banden op te pompen tot 6.3 bar. De beide spiegels schroef ik eraf. Ik hang een tweede Camelbag zonder isolatie aan de binnenkant op. Deze vul ik gedeeltelijk met een energiedrank. De geïsoleerde Camelbag gaat halfvol water. In de stromende regen rij ik met de Quest in de bus richting Amsterdam en vervolgens naar Lelystad. Daar aangekomen is de Velomobiel bus al gearriveerd. Ik zie veel bekende gezichten, het clubje wedstrijdliefhebbers is aardig compleet. Eerst een aantal boterhammmen naar binnen werken en dan ga ik kijken wat mijn starttijd is. Ik kan kiezen, dus ik prik 14.00 uur. Was het aanvankelijk droog, de regen begint nu gestaag uit de grauwe wolken te vallen. Ik zie weinig Tioga banden, ook Harry Lieben heeft ze verwisseld voor brede Primo Comets. De twijfel of ik er wel goed aan heb gedaan om met de Tioga's te rijden slaat toe. Ik kan er niks meer aan veranderen, ik heb niet genoeg andere banden bij me.
Om 14.00 uur wordt ik weggeteld en na de sluis en de passage van de kruising kan er voluit worden gereden. Ik heb de snelheid snel op 48 km/u en dat voelt goed. De hartslag zit net boven de 160, prima. Ik haal met groot snelheidsverschil Ben van de Boogaard in. Na een kilometer of acht zie ik voor me een hele partij groene glasscherven op de weg liggen. Er is geen ontkomen aan, rechts bevindt zich het IJsselmeer, links het steile dijklichaam. Ik bid een weesgegroetje dat ik er ongeschonden door mag komen. Even later zakt de snelheid via 46 km/u naar 43 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en lees een waarde van 163 af. Het zal toch niet..... Het zal dus wel, want ik kan nu zelfs geen 40 km/u meer rijden. Ik voel de achterkant van de Quest heen en weer dweilen, lekke achterband. Uit de fiets en snel vervang ik de lekke band voor een reserve binnen- en buitenband. Ben van de Boogaard passeert nu mij. Na een minuut of zes zit ik weer in de Quest en zet stevig aan. Ik ben al snel weer bij Ben en haal hem weer in. Echt lekker op gang kom ik niet, met 44 km/u is het wel op. Dan wordt het snel nog minder en ook het sturen gaat bepaald niet strak. Bij een kleine stuurbeweging naar rechts glijdt de fiets vreemd weg. Weer een lekke band, nu van het linkervoorwiel. Ik ben nog maar een paar kilometer voorbij de parkeerplaats. Ook deze band verwissel ik voor een nieuwe set. Ik twijfel even of ik nog wel door moet gaan. Ik geef de pijp aan Maarten en ga terug. Halverwege is opnieuw mijn achterband lek, nummer 3 dus. Nu is het einde oefening en ik zet de Quest aan de kant. Ik bel collega Hans Snijder die ik uit voorzorg de sleutel van de bus heb gegeven. Hans gaat onderweg om mij op te pikken. Ik heb even tijd voor een praatje met Anton Luijtink die 30 meter achter mij een lekke band van zijn Mango aan het vervangen is.
Hans arriveert en we slepen de Quest het dijklichaam over en zetten de fiets in de bus. Wel moeten we helemaal doorrijden tot aan de parkeerplaats waar we keren en terug naar de start rijden. Daar hoor ik dat er maar enkele fietsen zonder lekke band binnen zijn gekomen. Ymte heeft geluk en is als eerste weg en - uiteraard - als eerste terug. Op sommige stukken heeft ie 59 km/u gereden met de snelle nieuwe 26" Quest. Gemiddeld rijdt ie 52,3 km/u, 5 km harder dan nr. 2 Hans Wessels. Marcel van Eijk wordt derde met ruim 43 km/u.
Na afloop gaan we naar Allert's woning in Lelystad en genieten van een biertje en een lekker bord chinees.
Toni moet naar het westen en wij rijden samen naar Amsterdam station Duivendrecht.
Thuisgekomen blijkt ook de vierde band, rechtsvoor lek, dat maakt totaal 4 lekke banden tijdens één wedstrijd, ik denk dat dit een record is. Harry Lieben zal me enkele Primo Comets sturen, hiermee moet het lek rijden minder frequent voorkomen.
Thuisgekomen blijkt Hans Wessels een mooie foto van mij te hebben genomen. Hierop is mooi te zien dat de nieuwe MET tijdrithelm uitstekend aansluit bij de roll-bar van de Quest.

22 oktober 2005 Confrontatie met de paarden ( fotoserie klik hier)
Vanmiddag om vier uur stuur ik de Quest het terrein van Manege De Hoef in Egmond aan de Hoef op. Nu moet het gaan gebeuren. Een tikkie nerveus ben ik wel. Er hoeft maar één paard iets ongelukkigs te doen en de schade is niet te overzien. Maar goed, wie A zegt moet ook B zeggen. Ik meld me bij de dienstdoende trainster en bespreek met haar een programmaatje door. We zijn het snel eens, eerst wat verkennende oefeningen in de buitenbak, daarna eventueel de binnenbak in. Aanvankelijk blijft er een hek tussen de Quest en de paarden. De paarden hebben het gele gevaar evenwel direct in de gaten. Sommige dieren reageren vrij rustig en lopen kalm langs het hek vlak naast de Quest. Enkele jongere paarden vertikken het en blijven schichtig op afstand. Ze zijn niet, ook niet aan de leidsels van de trainster, te bewegen ook maar in de buurt van de Quest te komen.
De volgende oefening is op de trainster aflopen en halt houden naast de Quest. Dat is voor verschillende dieren te eng. De helft van de paarden blijft rustig naast de Quest staan al wordt er wel wat schichtig gekeken. Ook nu durven enkele jonge paarden waaronder een heel fraaie schimmel de Quest niet te benaderen.
Het wordt nu erg onrustig in de buitenbak. Enkele paarden die zijn aangezet om naar de Quest te komen nemen de wijk naar de andere kant van de bak en maken de andere dieren ook zenuwachtig. We moeten het programma onderbreken om de rust te laten terugkeren.
We spreken af dat ik de fiets een kwartiertje wegzet en dat we daarna in de binnenbak verder zullen gaan. Ik fiets even rustig naar Heiloo op en neer en om tien voor vijf rij ik de Quest de binnenbak in. Nu wordt het echt spannend, niet alleen voor de paarden, ook voor mij. De paarden en de amazones zijn gespannen. De oortjes staan allemaal rechtop, soms iets achterover. De ingewijden weten wel wat dit betekent.
De Quest staat nu minder dan 2 meter van de buitenring van de bak. De paarden moeten er nu allemaal vlak langs lopen. Binnen zijn de paarden rustiger dan buiten en de passage gaat goed. Ook nu zijn er nog twee paarden, waaronder de schimmel, die de Quest nog ernstig wantrouwen. Ze gaan er niet langs.
De tweede oefening in de binnenbak is stoppen naast de Quest en de rijdsters dwingen hun dier naar de Quest te kijken. Dat is al flink lastiger. Verschillende paarden willen wel stoppen naast de Quest, maar ze doen net alsof het ding niet bestaat en kijken er niet naar. Na een aantal rondjes wordt het gewoner, de paarden worden rustiger en de gele Quest is niet meer het angstaanjagende gele gevaar.
Nu wordt het tijd om het realiteitsgehalte te verhogen. De paarden worden allemaal midden in de bak naast elkaar opgelijnd. Ik stap in de Quest en rijd voor de groep paarden langs. 'Da's nou wel weer eng, want nou komt ie wel op ons af' voel ik de paarden denken. Ze reageren wel verschillend, maar de meesten deinzen een paar meter achteruit. Achterin de bak rij ik rond en wil achter de paarden langs rijden. Ik zie dat de paarden me in ieder geval in de gaten willen houden, ze draaien zich om, of de amazone dat nou wil of niet. Als ik de groep rond ben gereden stappen de paarden gewoon achter me aan, dat is iets wat mij en de amazones verrast.
De laatste oefening is de paarden tot vlakbij de Quest te laten komen. Dat gaat uitstekend, sommige paarden snuffelen aan de Quest en laten de fiets zelfs bewegen. De trainster moet op een gegeven moment de rijdsters zelfs waarschuwen de paarden bij de Velomobiel weg te halen, na het snuffelen willen ze er graag ook hun tanden inzetten, ze willen wel weten of het misschien toch eetbaar is.
Het gaat allemaal uitstekend en tenslotte wordt er in steeds kleinere kringen rond de Quest gelopen.
De leiding is zo enthousiast dat een tweede groep kleinere paarden en pony's uit een andere bak ook de Quest mag komen besnuffelen. Pony's zijn gemiddeld rustiger en vinden de gele Quest prima. Ook hier 'zoent' een pony de neus van de Quest, heel leuk om te zien. Een eigenaar van een paard, haalt zijn op pension staande dier op en wil ook graag dat zijn paard aan de Quest went. De man is zelf heel rustig en zijn paard vindt het dan ook prima.
Om half zes is het tijd om de bak weer te verlaten. Ik laat de Quest een beetje stuiteren om de donkere aarde van de wielen te verwijderen. Iedereen is tevreden over het verloop van de oefeningen. We zijn het erover eens dat het voor zowel mij als de paarden en hun berijdsters een heel zinvolle gebeurtenis is geworden. Ik drink een biertje aan de bar en praat nog wat na met de leiding van de manege. Tevreden fiets ik naar huis.
Morgen LEL, Lelystad - Enkhuizen - Lelystad, ik ben benieuwd.

18 oktober 2005. Afspraak met de paarden
Vanmiddag een trainingstochtje gemaakt. Het is heel mooi zonnig weer maar de temperatuur is maar 13 gr. C. Daarbij waait het vrij hard, zeker Bft 5 met uitschieters naar 6. Ik rij via Egmond aan de Hoef naar Bergen aan Zee. De wind komt gemiddeld dwars in en plukt behoorlijk aan de Quest. Vooral als er in het open veld een huis of een bosje de windstroom verstoort, moet ik goed opletten en af en toe de koers corrigeren. Ik hou de snelheid tussen 42 en 47 km/u op de rechte stukken. Ik moet daar al flink voor trappen. Ik heb geen idee welke hartslag ik nu heb, mijn Cyclo CP23 is kapot en is terug naar de hartslagmetershop.
In Bergen aan Zee maneuvreer ik langs vele afgevallen takken en dennenappels. Soms hoor ik een harde klap onder de Quest als ik een tak niet kan ontwijken en deze al brekend tegen de onderkant van de carrosserie aan slaat. Gelukkig is de fiets daar gewelfd en daarom enorm sterk. Tot mijn verrassing zorgt de harde wind er voor dat er ook uit de eiken langs het fietspad regelmatig eikels omlaag komen. Eén komt er op de bovenkant van de Quest terecht en dat geeft een mooie hol klinkende 'ploink'.
Ik vind het fietsen met deze harde wind niet echt prettig en ik besluit de lengte van de rit te beperken. Ik rij via Bergen Binnen en Alkmaar naar Heiloo waar ik even bij mijn schoonouders aanga.
Weer op weg naar Egmond aan Zee kom ik langs het mooie fietspad langs de Zeeweg. Er liggen al veel bladeren die vaak alleen in het midden een schoon stukje weg overlaten. Daar rijden de fietsers natuurlijk en ik moet flink toeteren om er vlot langs te kunnen. De elektrische claxon doet het als vanouds perfect en fietsers begeven zich tijdelijk in de bladeren. Gelukkig is het droog en dus niet glad. Daarvoor ben ik met mijn drie wielen uiteraard niet bang meer.
In Egmond aan de Hoef ga ik naar Manege De Hoef. Diverse incidenten met paarden herinneren mij weer aan mijn voornemen om te proberen bij maneges de paarden te laten wennen aan de knalgele Quest. Ik stap naar binnen en wordt ontvangen door de bedrijfsleidster en haar assistente. Nadat ik me heb voorgesteld vertel ik waarvoor ik kom. De beide dames reageren heel enthousiast en dankbaar. Ook zij zijn zelf al diverse keren door ligfietsen in hachelijke omstandigheden gekomen. Nadat ik over enkele near-misses heb verteld worden zijn steeds enthousiaster. We spreken af dat ik zaterdagmiddag om 16.00 uur langs zal komen. Dan zijn er twee flinke groepen rijdsters en zal de les worden aangepast en aangevuld met..... wennen aan het gele gevaar. Zaterdag horen jullie hier meer.
Met een goed gevoel rij ik met een snelheid van 40 tot 47 km/u via Bakkum-Noord, mijn geboorteplaats, weer naar huis.
48 km

16 oktober 2005. Rit met ALF, de Amsterdamse liggers
Vanmorgen om 8.05 uur ben ik buiten, temperatuur 9 gr. C en er staat een pittige Oostenwind. De zon is nog niet op en het is tamelijk guur. Ik heb mijn jasje met lange mouwen aan en trap stevig door om warm te worden. Bij Uitgeest komt de zon prachtig rood op. Ik sta al om 8.50 uur voor de pont in Zaandam bij het Noordzeekanaal. Om 9.00 uur vaar ik over. In Amsterdam staat plotseling Fred van den Hauten met zijn Alleweder naast me. Hij heeft vannacht gewerkt en fietst vandaag mee. Om even na half tien staan we als eerste op het Museumplein. Het is nog steeds koud en ik trek ook mijn hesje maar aan. In de Brasserie drinken we koffie en warmen we een beetje door. Ik weet uit ervaring dat de snelheid niet hoger zal liggen dan rond 24 km/u, niet genoeg om me warm te fietsen. Ik hou alle kleding aan en doe de schuimkap op de Quest. Nu zit ik vrijwel uit de wind en dat gaat prima.
Om 10.25 uur vertrekt de karavaan van ongeveer 13 fietsers in zuidelijke richting. We rijden langs de Amstel waar alle voorbereidingen voor de Amsterdam Marathon in volle gang zijn. Er zijn veel hardlopers en fietsers op weg. We rijden tot aan De Hoef en genieten daar van een heerlijke pannenkoek. Buiten De Hoef komen we op een prachtig vers geasfalteerd fietspad richting Breukelen. Dat mooie fietspad houdt evenwel plotseling op en gaat over in een grof puinlandschap, de basis voor een toekomstige asfaltlaag. De Quest hobbelt er makkelijk overheen, de tweewielers moeten soms van de fiets om veilig vooruit te komen. We wachten aan het eind op elkaar en vervolgen onze weg naar Breukelen. Daar volgen we de prachtige Vecht in noordelijke richting, dat doen er overigens nog velen met ons. Veel remmen en weer optrekken dus. Via Nieuwersluis, Loenen aan de Vecht en Baambrugge bereiken we Abcoude.
Samen met Fred nemen we afscheid van de groep en wij rijden eerst langs de A2 en vervolgens vlak langs de A9 naar Ouderkerk aan de Amstel. Daar rijden we weer langs de Amstel. Fred heeft vleugels gekregen, hij rijdt regelmatig 40 km/u. Hij denkt dat ie 35 km/u rijdt, maar hij heeft zijn computer nog niet voor de veel grotere Big Apple banden gecorrigeerd. Zijn Alleweder is afgelopen week door Velomobiel.nl onder handen genomen en besturing en sporing zijn geoptimaliseerd. Dat is heel goed te merken. Via de RAI gaan we naar Amsterdam West. Hoewel mijn TomTom veelvuldig een andere route adviseert, scheurt Fred over hem goed bekende wegen. Ik volg in zijn kielzog en zie regelmatig snelheden van 35 tot 40 km/u op de snelheidsmeter verschijnen. Fred geeft goed aan wanneer ie gaat afslaan en ik kan makkelijk volgen. Om 16.20 uur staan we voor de pont over het Noordzeekanaal en we kunnen direct mee. In Wormerveer zwaai ik Fred gedag en ik geef nog even wat extra gas. Om 17.15 uur ben ik thuis na een prachtige dag fietsen. Of ik de komende ALF tochten meefiets hangt sterk van de temperatuur af. Bij 24 km/u is mijn hartslag rond de 85 en dan fiets ik mezelf niet warm.
145 km

15 oktober 2005 Trainingsrondje met enig gevaar
Volgende week Lelystad - Enkhuizen - Lelystad. Daarom nu een trainingsrondje met een aantal langer durende sprints naar topsnelheid en vervolgens weer langzaam uitrijden naar 40+. Dat is goed voor de grote spier die hart heet. Het begint al goed als in Castricum een tweetal wielrenners me op de rotonde voorrang moet verlenen. Ik zet iets harder aan dan gewoonlijk en de renners haasten zich om in mijn wiel te komen. In het dorp is een wedstrijdje uit den boze, maar de mannen zitten er overduidelijk voor klaar. Bij 37 km/u houdt de eerste het al voor gezien. Met 42 km/u, hiermee passeer ik het laatste kruispunt in het dorp....haakt ook de tweede af. Ik trek door tot 45 km/u en moet direct flink remmen om de kruising met de Provinciale weg te halen.
Ik ga richting Uitgeest, de zon schijnt volop maar er staat een pittige oostenwind. Die komt nu schuin linksvoor in en het kost flink moeite om de 50 km/u te halen. Niet gek natuurlijk met deze wind, twee spiegels, geen schuimkap, de banden niet hard, toerbagage en geen tijdrithelm op. Voorbij Uitgeest is het schitterend geasfalteerde fietspad een nieuwe uitdaging. Hier gaat het makkelijker en tot Krommenie blijf ik boven de 50 km/u. Door Krommenie en het industriegebied bij Wormerveer gaat het even rustig. Na de brug over de Knollendammervaart gaat het gas er weer op. Nog niet maximaal, de weg laat dat niet toe, maar 46 km/u gaat goed. Voorbij Marken-Binnen is continu 51.5 km/u prima te doen. De wind is nu iets achterlijker dan dwars en dat is beter dan schuin voor. Van de brug bij West-Graftdijk gaat het meteen op het grote blad en met flinke gang omlaag. De snelheid zit zo op 60 km/u en zie een heel peloton wielrenners verbaasd omkijken als ik ze zo snel voorbij rij. Op het vlakke is 60 km/u wel even vol te houden, maar het is geen wedstrijd en tot het pontje in Akersloot hou ik de snelheid op 56 km/u. Ik schrijf dit wel gewoon op, maar eigenlijk is het fenomenaal dat dit met een fiets, OK een Quest en met de wind in rug, mogelijk is. De leeftijd, ik ben nu 58, lijkt er niet zoveel toe te doen. Een goede conditie en zeer regelmatig fietsen, lange ritten, afgewisseld met intervaltraining, werpen hun vruchten af.
Ik fiets nu langs het Noord-Hollands kanaal en sla linksaf naar Heiloo. Helaas is het fietspad zo slecht dat bij snelheden boven 45 km/u de wielophanging enorme klappen te verwerken krijgt. Iets kalmer aan maar. Buiten Heiloo rijdt een bestuurder van een oude Volvo 960 zonder op of om te kijken het fietspad op en ..... moet stoppen voor kruisend verkeer. Ik rij daar al weer hard en moet vol in de ankers om een botsing te voorkomen. Vlak voor ik stil sta rijdt de man door. Ik scheld hem verrot, niet zo nobel, maar dat is hij ook niet.
Eerlijk is eerlijk, vrijwel alle fietspaden zijn niet geschikt om met snelheden van 40 tot boven 50 km/u te rijden. Het snelheidsverschil met de andere fietsers is zo extreem groot. Ook andere weggebruikers houden er totaal geen rekening mee dat er iemand zo hard over een fietspad racet. Daarom rij ik zo graag een rondje Noord-Holland. Ik heb daar altijd het rijk alleen en ik kan zo hard als ik wil.
Ik rij nog even naar het strand in Bakkum aan Zee. Hoewel ook hier een mooi fietspad ligt, zijn er 3 kruisingen naar parkeerterreinen, Johannes Hof en de atletiekbaan. Boven de 50 km/u is ook hier bloedlink. Ik heb er evenwel nog zin in. Ik besluit de helling op maximaal te gaan. Ik kom met 46 km/u aan en zet maximaal aan. Ik hou de snelheid gedurende de hele klim op 46 km/u. Bovenop, dit geeft een uitstekend gevoel, laat ik de fiets uitlopen en ik kijk een tijdje naar de zee. Een belangstellend echtpaar vraagt honderduit en vindt de Quest een prachtige machine.
Morgen naar Amsterdam om een tochtje met ALF te rijden.
50 km

12 oktober 2005. Foto's Herfsttreffen nu online.
Klik hier voor de foto's.

11 oktober 2005. Tioga's zijn echt super
Vandaag een vrije dag. Eerst wat administratieve zaken afhandelen en dan klussen aan de Quest. De voor Giessen gemonteerde Primo Comets zijn lekbestendig, maar verder ben ik er niet enthousiast over. Het comfort is matig, het lijkt of de Primo's de straatklinkers er nog dieper willen inhameren, met veel herrie tot gevolg. Op schuin en slecht wegdek dribbelt de Quest er lustig op los. Ook de snelheid is niet je dat. Kortom, de Tioga Comp Pools gaan er weer op. Eerst plak ik de lekke band die ik al in Almere opliep. Dat is zo gebeurd. Ik verwissel alle Primo's voor Tioga's, ziet er ook wat robuuster uit.
De klittenband die de Camelbag drinkzak op zijn plaats houdt is losgeraakt. Vervangen is niet zo makkelijk, de lijmlaag is losgelaten en die zit op de binnenzijde van de Quest. Thinner doet weinig, stickeroplosser gaat beter. Als de lijmlaag zacht is, kun je deze met een spatel eraf schrapen. Tenslotte met wat thinner de oude lijmresten geheel verwijderen en een nieuwe klittenband kan erop. Als ik klaar ben blijkt de achterband weer vrijwel leeg. Ik vervang deze door een reservesetje.
Ik ga pas om 14.30 uur op weg naar Volendam. Ik wil in de Beemster boerenkaas kopen en zoek de boerderij waar dit verkocht wordt. Net ten oosten van Midden-Beemster vind ik de boerderij. Ze zijn vandaag echter alleen open tussen 17.00 en 18.00 uur. Geen probleem, het is prachtig weer en ik rij door naar Volendam. Nog in de Beemster rijden twee meisjes op twee paarden voor me uit. De ene loopt in de berm, de andere op het fietspad. Ik rij er met flinke snelheid langs. In mijn spiegels zie ik dat één van de paarden enorm schrikt en 360 graden rondgaat. De berijdster blijft er wel opzitten.
Op de terugweg lopen de beide meisjes nog steeds op het fietspad. Ik stop even om een praatje te maken. Ook nu weer zijn de paarden erg schichtig. Het ene meisje zegt dat ze heel erg geschrokken is toen haar paard een 360 graden draai maakte. De paarden worden evenwel heel rustig en komen zelfs dicht bij de Quest. Ik blijf met de meisjes praten en dat heeft een heilzame uitwerking op de paarden. In Volendam is het vrij rustig, toeristen zijn er vrijwel niet. Ik praat een tijdje met Arend-Jan Verhagen. Hij chartert met twee Taiwan clippers en is nu bezig om de teakhouten railing in de Coulan te zetten.
Ik rij terug naar Midden-Beemster, nu met wind in de rug en heel gemakkelijk met snelheden rond de 45 km/u. Even zet ik stevig aan en zit zo op 54 km/u. De Tioga's zijn werkelijk heel wat sneller dan de Primo's. Ik denk dat het op goede wegen 3 km/u scheelt, op klinkerwegen zeker 5 km/u. Daarbij is het comfort zeer veel beter, de Quest is veel minder lawaaiig en het dribbelen is bijna verleden tijd.
Ik vlieg de Beemster door op zoek naar de kaasboerderij. Ik vind deze nu echter niet. Als ik al in De Rijp ben weet ik zeker dat ik terug moet. De opdracht was duidelijk, 1,5 kg extra belegen kaas en 400 gr. schapenkaas. Ik wil niet met lege handen thuis komen en draai om. Ik rij helemaal terug naar Midden-Beemster en heb nog steeds de kaasboerderij niet gezien. Even oostelijk van Midden-Beemster zie ik de verlossende vlag van de kaasboerderij en sla de gewenste spullen in. Voor de liefhebbers, een kilo extra belegen boerenkaas kost 8 euro, kom daar bij je eigen kaaswinkel maar om. De belegen schapenkaas kost 10 euro per kilo, het leven is tenslotte al duur genoeg :).
Terug rij ik flink door, het is inmiddels 17.30 uur. De temperatuur is nog steeds 21 gr. C, onvoorstelbaar. Vanaf de brug bij West-Graftdijk gaat het met 55 km/u omlaag. Tot vlak bij de pont in Akersloot hou ik de snelheid boven de 50 km/u. Wat ben ik blij met de Tioga's, het gaat fantastisch zo.
Even na zessen ben ik thuis na een heerlijke rit.
84 km. 7155 km met de Quest sinds eind februari.

9 oktober 2005. Thuisreis
Na een comfortabele nacht zou ik met Fred de Blok richting huis rijden. Fred wilde echter vroeg vertrekken om op tijd bij zijn dochters te zijn. Ik rij met een groep van 10 fietsers noordwaarts. Onder Muiden gaat de grootste groep rechtdoor waar Michel Hoogzaad en een van de ALF-ers rechtsaf slaan. Ik wil nu niet door Amsterdam rijden, maar via de Maxis en de Diemerzeedijk door IJburg rijden. Michel heeft een aanhanger achter de ICE. Ik til deze op en stel vast dat ie loodzwaar is, zeker 20 kilo. Dat maakt samen met de ICE een heel fors totaalgewicht. Geen wonder dat Michel niet makkelijk vooruit komt. Michel gaat rechtdoor naar Muiden, wij rijden om via de mooie IJsselmeerdijkweg. We zien Michel niet meer.
In Muiden is het terras bij Ome Ko zojuist in gebruik. Een dubbele espresso, een koffie en een appelgebakje is de bestelling. Af te rekenen € 5,75 vooraf. Zo de waard is vertrouwt ie zijn gasten. Ik krijg een 'hergebruikt' suikerstaafje, een eerdere gast heeft kennelijk een gebruikt suikerstaafzakje volgeprompt met oud papier. Niet erg netjes. We rijden door naar de Maxis en op een volledig onbewegwijzerde route rijden we over de mooi geasfalteerde gifbelt die Diemerzeedijk heet naar IJburg. Via de Schellingwouderbrug rijden we over een prachtig fietspad naar 't Schouw. Ik neem daar de pont over het Noord-Hollands kanaal en mijn medefietser gaat rechtdoor naar Purmerend. Ik fiets naar het Twiske en geniet intens van het rijden door dit mooie natuurgebied. Recent hebben ze een schitterende asfaltlaag aangebracht. Ik wil niet door bebouwde kommen rijden en volg het fietspad tot ik .... uiteindelijk weer in Purmerend uitkom. Door de nieuwbouwwijk kom ik tenslotte op een rotonde uit. Ik neem de rotonde en beland op de A7. Veel getoeter van automobilisten, één van hen, een bestuurder van een VW-busje vindt het zelfs nodig om me te snijden, bijzonder gevaarlijk. Veel Nederlandse automobilisten gedragen zich onbeschoft, de Duitsers zijn wat dat betreft een verademing. Ik keer bij een benzinestation en draai de rotonde weer af. Dan zie ik een fietstunnel die mij onder de weg door brengt. Ik kom aan de westkant van Purmerend de bebouwde kom binnen en ga linksaf naar Spijkerboor.
Het rijden over de hoge dijk is fantastisch. Snelheid tussen de 37 en 42 km/u zonder dat ik me zwaar moet inspannen. Bij Spijkerboor stop ik even bij het Heerenhuijs. Een dubbele espresso kost daar 3.40 euro, dat is 7,50 oude guldens, een record. Laat de horeca zich eens afvragen of dit nu wel in verhouding is. Ik denk van niet. Nu kan ik het makkelijk betalen, maar 3,40 euro voor een matige espresso, zonder koekje en zonder glas water, zonder goed doseerbare suiker (grote klonten) is toch echt buiten proporties.
De pontbaas die mij overzet is een en al interesse voor de Quest. Hij vaart ook in Ilpendam en zegt al vele Quests te hebben overgezet. Hij wil alles weten en kijkt me nog lang na als ik de weg naar Oost-Graftdijk oprij. Ook deze dijkweg is prachtig en ik ben snel in Oost-Graftdijk. Vervolgens naar West-Graftdijk. Daar kan ik rechtsaf of rechtdoor langs het water, alleen toegestaan voor fietsers. Ik blijf langs het water fietsen. Dat kan ik beter niet meer doen. Ik krijg een vreselijk steil ophaalbruggetje te nemen. Ik ga er stapvoets op en ..... loop vast op de bult onder de fiets. Nog een trapje en ik ben bovenop de brug. De andere kant is verrassenderwijs vlakker en ik loop niet meer vast. Dan volgt een nieuwe uitdaging. Ik moet een lange loopbrug over die precies 90 cm breed is. Ik kan niet naast de Quest lopen en moet er dus fietsend over. Dit gaat net en ik passeer een fraai oud sluisje.
De weg naar huis is bekend, pontje Akersloot, Limmen en om 16.50 uur ben ik thuis. Een werkelijk heerlijke fietsdag en weekend is voorbij.
89 km

8 oktober 2005. Herfsttreffen toertocht
Bert Gazendam had aangekondigd dat hij ie niet wilde koken. Dat levert voor Marcel natuurlijk een probleem op. Bij Bert begint de wroeging te knagen en hij gaat naar Marcel om hem te informeren hoe er toch een gezamenlijke maaltijd kan worden geregeld. Bert helpt met het maken van een boodschappenlijst en om 10.00 uur scheurt Marcel naar AH om voor 50 man/vrouw eten in te kopen.
Om 11.00 vertrekt een grote karavaan van allerlei pluimage voor de traditionele toertocht. We rijden ongeveer dezelfde route die ik gisteren op de heenreis heb gemaakt. De snelheid is zo'n 23 km/u, heel relaxt voor een Questrijder. Het weer is aanvankelijk heiig, later komt de zon door en stijgt de temperatuur prettig naar zo'n 18 gr. C. Al snel hebben we de eerste lekke band. Wendy Schipper, nu eens niet met haar Quest maar met de Hurricane, ze heeft een lekke achterband. Anton Luitink wast dat varkentje snel, nieuw binnenbandje en pompen maar. Anton krijgt er niet meer dan 2 bar druk in..... het nieuwe binnenbandje blijkt ook lek te zijn. Herhaling van zetten en even later komt de karavaan weer op gang.
In Weesp steken we op en bestel ik een dubbele espresso met appelgebak. Het eerste lukt, het tweede niet. De waardin roept dat ik achteraan moet sluiten en dat ze zeker geen 50 appelgebakjes heeft. Ik haal mijn krentenbollen uit de fiets en smikkel ze op het mooie terras aan het water op. Het appelgebak komt inderdaad niet meer. Door de grote groep is het tempo vrij laag en het is al vrij laat als we weer onderweg zijn. Marcel Vriezekolk vraagt of ik aan de staart wil blijven hangen. We maken enkele doorsteken en rijden over de schitterende heide bij Craailo. Ik maak wat foto's van de slingerende karavaan, heel leuk.
Om 17.00 uur zijn we terug op de camping. Er zijn weer nieuwe mensen aangekomen. Ik zie Mark-Jan Bastian, Bert Hoge, Henk Zijlmans en Rembrandt Bakker met zijn vriendin. De laatste twee zijn ook in onze blokhut ingetrokken.
Terwijl ik met een stel mensen bij de Versatile van Robert Blacqiere sta te praten, komt Leonie aangelopen. Ze neemt me bij de arm en onder gelach van de groep wordt ik meegenomen om ..... kipkledder aan stokjes te rijgen. Handen wassen en aan de slag is het parool. Niet helemaal 'des directeurs', maar Wim doet mee, dus ook hiermee. Lachen natuurlijk, maar veel handen maken licht werk.
De saté met rijst en groente is uitstekend. Bier en wijn zijn er in overvloed en de avond komt comfortabel om. Ook nu weer is het kampvuur een mooie afsluiting van een prettige dag.
55 km.

7 oktober 2005. Naar Herfsttreffen in Huizen
Vandaag ga ik naar het Herfstreffen in Huizen, volgens TomTom in Blaricum. Ik laad nu minder kleding in en heb nu veel meer ruimte in de fiets over. Teveel ruimte zou even later blijken. Ik vertrek om 13.15 uur en rij vlot Castricum uit. Dan realiseer ik me waarom ik veel ruimte in de Quest overhou, ik hem mijn slaapzak en kussentje nog thuis liggen. Een kwartier later ben ik weer thuis en mijn vrouw haalt de ontbrekende spullen van boven.
Ik fiets traditiegetrouw via Amsterdam-centrum naar het Gooi. Het is er nu wel gruwelijk druk, steeds heb ik tientallen fietsers voor me en achter me. Via Diemen bereik ik het fietspad dat onder de snelweg doorgaat en kan ik richting Muiden rijden. Ik passeer de fietssluis waar Fred de Blok zijn Mango heeft geteisterd. Gelukkig is Fred handig en werkt ie op een technische school. Hij heeft de reparatie helemaal zelf uitgevoerd, wel met telefonisch advies van Ymte van Velomobiel.
Voorbij Muiden zoek ik het fietspad langs het IJsselmeer op, mooie rit, zeker met dit heerlijke weer. Vervolgens rij ik door Naarden en om 17.00 uur ben ik op de camping in Blaricum. Vele bekende gezichten zijn al aanwezig. Ik neem mijn intrek weer in blokhut 1. Fred de Blok, één van mijn 'slapies', heeft een paar blikjes bier mee en we nemen er alvast maar een. Het zal zeker niet de laatste zijn dit weekend. Lekker even onder de douche en om half zeven wordt de barbecue opgestookt. Mijn vrouw heeft vanmorgen een biefstukje en een varkenshaasje vacuüm laten verpakken. Ik haal een fles port, wat bier en wat stokbrood en kruidenboter bij AH, ik haal de volgende dag wel. Het barbecuen is gezellig. Leonie Berkhout vertelt me over het zouten van het vlees - dit moet achteraf en niet vooraf - en dat het varkenshaasje langer op het vuur moet liggen dan het biefstukje. Nogmaals dank Leonie, het smaakt voortreffelijk.
De verdere avond klets ik wat buiten onder de veranda, later binnen en tenslotte bij het kampvuur. Wim van 't Veer heeft verschillende eigengemaakte dranken mee, waaronder een 46% appellikeur. Als drankomnivoor moet ik dat natuurlijk proeven. Wow.... dat spul kun je letterlijk de slokdarm voelen passeren om vervolgens in je maag voor onrust te zorgen. Mooie vent trouwens die Willem. Hij vraagt luid de aandacht om een korte speech te houden. Hij kondigt aan dat ie dit jaar waarschijnlijk voor het laatst meedoet. Hij 'wil niet meer omhoog geduwd worden'. De volgende dag fietst ie evenwel gewoon mee en zeker niet als staartrijder. We zien Willem later op de ICE van Michel Hoogzaad rondscheuren als een jonge hond. De inmiddels 70-jarige Willem is op slag verliefd op de ICE. Wie weet wat we nog eens meemaken?.
64 km

6 oktober 2005. Rondje Noord-Holland
Vandaag een rondje Noord-Holland op het programma. Ik heb een nieuwe batterij in mijn hartslagmeterband geplaatst, maar het wil niet gaan werken. Ik stuur de combinatie maar even terug naar de leverancier.
Eerst langs Kroone Liefting om het 24-tands bergtandwiel te laten verwisselen voor het normale 28-tands kransje. De ketting wordt weer met één schakel verlengd. Dat is snel gebeurd. Ook moeten de beide remkabels korter worden. De linkerrem kan ik bijna niet meer verstellen. Bas doet dit handig en trekt kruiselings 2 tiewraps over het potje en klauwtje. Nu moet de remkabel niet meer uit de ankerplaat kunnen schieten.
Terwijl de Quest bij Kroone op zijn kant ligt, komen er twee heren binnen die door John, één van de eigenaren, worden ontvangen. Ze kijken even bij de Quest en Bas zegt dat de Quest wel 100 km/u kan. Ze geloven er niks van. Ze richten zich tot mij en vragen waarom ik in 'zo'n geval' rij. Ik zeg dat ik graag met dingen bezig ben waarover is nagedacht. 'Over een gewone fiets is niet nagedacht, je gaat toch niet rechtop tegen de wind in rijden'. Dat komt niet helemaal aan bij de mannen. Ze lopen door waarop Bas zegt dat de heren de directie vormen van..... Giant Europa. Oops!.
Om 11.00 uur fiets ik richting Alkmaar. Het is mistig en met 12 gr. C nogal koud. Mijn bril beslaat continu, zonder bril zie ik veel beter. Ik heb -1.75 en dat is niet zoveel dat ik beslist een bril moet dragen.
Ik heb de Primo Comet banden nog onder de fiets. Deze zijn duidelijk minder comfortabel dan de Tioga Comp Pool banden. Morgen rij ik naar het Herfsttreffen en in een groep wil ik liever geen lekke banden. Als de fiets wat zwaarder beladen is, is het comfort van de Primo's beter.
Ik haal onderweg een aantal wielrenners in, geen van hen toont aandrang om achter mij aan te gaan.
Het blijft vochtig en koud, al is de temperatuur nu 14 gr. C. Bij het benzinestation bij de Kooy stop ik even voor een broodje en een banaan. Ik doe mij jasje met lange mouwen aan, buiten de fiets koel ik te snel af. Ik krijg nu de oostenwind op de kop en ik hou het jasje maar aan. Ik voel een licht zeurende pijn in mijn linkerknie. Ik hou dat de volgende 100 km, maar het wordt niet zo hinderlijk dat het fietsen onmogelijk wordt. Wel beperk ik de snelheid tot 32 km/u.
Voor Den Oever scharrelen er een aantal kippen en pauwen op de weg. Algehele paniek als ik ze nader. Het spul stuift alle kanten op. Ik mis een grote haan op een haar na.
Het is heel rustig op de jachthaven Den Oever, het seizoen is duidelijk voorbij. Het havenkantoor is niet bezet en ik eet nog een broodje. Dan door naar Medemblik. Onderweg wordt ik regelmatig voorbijgereden door enorme trekkers met aanhangwagen. Ze rijden zeker 50 km/u maar ze passeren me op ruime afstand. Ik moet er ook niet aan denken om onder de banden van zo'n zware aanhangwagen te komen. Die banden zijn zeker 50 cm breed, echt enorm. Bij Kwikkel in Medemblik geniet ik van een dubbele Espresso. Gezien de tijd, het mistige weer en mijn knie kies ik er voor om niet via Enkhuizen en Hoorn te rijden. Ik ga nu eens echt binnendoor en rij door Twisk, Abbekerk, De Weere, Opmeer, Obdam, Hensbroek naar Heerhugowaard. TomTom weet prima de weg en ik zie weer eens wat anders. Bij Opmeer is het fietspad gestremd en ik moet een stuk omrijden. Ook hier is TomTom een goede hulp.
Bij Heerhugowaard is de weg weer bekend en via Alkmaar ga ik nog even bij mijn schoonouders in Heiloo langs. Ik krijg een boodschappenlijst mee, ze zijn beiden niet meer zo ambulant.
Om 17.00 uur ben ik weer thuis. Morgen naar het Herfststreffen in Blaricum.
142 km.

1 oktober 2005. Volendam en Giro Atmos helm alweer verkocht
Vandaag voor het eerst sinds de rit naar Giessen van afgelopen maandag weer in de fiets. Drukke week op de zaak en 's avonds is het al vroeg donker. Nu een ritje naar Volendam. Ik heb de bergversnelling en de Primo Comets er nog op. Dit betekent vrijwel steeds op het grootste voorblad rijden. Dat gaat goed tot 46 km/u, daarboven wordt de trapcadans hoger dan ik prettig vind. Ik wil namelijk altijd wat druk op de pedalen hebben, een Lance Armstrong cadans is aan mij niet besteed.
Met een flinke wind achter vlieg ik naar het pontje in Akersloot. Ook daarna is het makkelijk om de hoge snelheid, ergens tussen 43 en 48 km/u vast te houden. Mijn hartslagmeter doet het niet meer, waarschijnlijk is de batterij in de borstband leeg. Na de inspanningen in de heuvels heb ik het nu makkelijk.
Ik draag nu mijn mouwloze jasje weer, voor ademend kunststof, achter gaas. Dat kledingstuk had ik vergeten mee te nemen naar Giessen. Daar was het echt nodig. Omhoog rits je het open, omlaag dicht. Een colletje houdt de hals warm. Dat zal ik de volgende keer niet vergeten.
De verdere rit naar Volendam verloopt snel. Op de dijk staan opvallend veel mensen me te fotograferen. Ik wordt niet aangesproken en kan rustig mijn broodje pindakaas weghappen.
Er lopen tegelijkertijd 2 bruidsparen op de dijk waar ze worden gefotografeerd en gefilmd.
De terugtocht via Kwadijk, Beemster en De Rijp gaan minder snel, de wind komt vrijwel recht voorin. De Quest kan dat wel aan, maar de snelheid lijdt er wel onder. Ik fiets steeds tussen 36 en 40 km/u. In de Beemster rijden twee jongens, één op een brommer, één op een fiets achter mij aan. De fietser laat zich voortrekken door de brommer. Ze proberen me in te halen maar dat laat ik maar even niet gebeuren. Ik versnel tot 44 km/u en zie de jongens in mijn spiegels kleiner worden. Even later slaat de brommer af en de fietser moet nu alleen verder.
Voor het weekend Giessen had ik een Giro Atmos helm gekocht bij Jan Smit ligfietsen in Kamerik. Hoewel eenzelfde maat me bij Kroone Liefting goed paste, blijkt de Atmos US Postal toch iets te klein. Een helm moet goed passen, maar mag niet knellen. Dat deed deze Atmos wel. Collega Hans Snijder zocht een goede helm voor zijn Wilma. De Atmos blijkt haar uitstekend te passen en heeft dus nu een nieuwe eigenares.
Vanavond barst een enorme regen- en hagelbui los boven Castricum. Te laat realiseer ik me dat de Quest nog in de tuin staat. Ik doe een paraplu op en zet de Quest met mijn ene vrije hand in zijn schuurtje. In de schuur blijkt de Quest al flink wat vocht te hebben gevangen, er komt een straaltje uit beide loosgaatjes.
78 km.

27 september 2005. Foto's Giessen
Tijdens de rit naar Giessen heb ik wat foto's gemaakt. Kijk hier voor de foto's.

26 september 2005. Overwegingen Giessen achteraf
Wat kan er beter en wat leer ik van zo'n reis.
Uitrusting en kleding
Ik heb ingepakt vier wielrenshirts, 4 onderhemden, 4 onderbroeken, 3 wielrenbroeken waaronder 1 lange, 2 T-shirts, 4 handdoeken met washanden, 4 paar sokken, sportschoenen, wielrenschoenen, een lange broek, een overhemd met lange mouwen, een warm fleece-jack enz. Dat maakt samen 5 kilogram aan kleding en schoenen. Dat blijkt meer dan 2x te veel te zijn. Eigenlijk heb je maximaal 2 setjes van alles nodig. De ervaren fietsers hebben vrijwel niet meer mee dan ze aan hebben. Ymte heeft van alles niks mee, behalve wat ie aan heeft. Wel trekt ie elke dag een schoon T-shirt aan. Dat is inderdaad voldoende. Een handdoek die al eens is gebruikt, droogt namelijk nog steeds prima af. Daar moet ik als hotelkampeerder wel aan wennen, maar tijdens het klimmen went dat snel :)
Communicatie
In de reisdocumentatie van Velomobiel zou de volgende keer de GSM nummers van de deelnemers kunnen worden opgenomen. Marcel Vriezekolk was de tweede dag heel laat binnen. Het was een hele toer om hem te bereiken. Dat lukte uiteindelijk via vriendin Wendy Schipper. Toen ik de voorlaatste dag de camping niet kon vinden, kon ik niet terugvallen op een GSM nummer.
Navigatie
Fouten in de route zijn niet gecorrigeerd. De omweg bij Maria Veen is vorig jaar precies ook zo gereden. Dat kan toch eenvoudig worden gecorrigeerd. De route naar Winterswijk over toeristische routes zou een stuk korter kunnen zijn als je de kortste route neemt. Vooral als het laat wordt of slecht weer is wil je wel wat toeristische schoonheid inleveren voor een vlottere thuisreis.
Vanaf deze plaats wil ik Allert, Ymte en Theo van Velomobiel bedanken voor de prima organisatie. Behalve de mannen van Velomobiel.nl bedank ik de andere deelnemers voor hun kameraadschap en bereidheid om te helpen waar ik als anti-techneut tekort schiet.
Volgend jaar weer?
Volmondig ja.

26 september 2005 Maandag. Rustige thuisreis met wat navigatie-gedoe
Om 8.00 uur sta ik gereed om te vertrekken voor de laatste lange tocht naar Winterwijk. Ik heb niet in de gaten dat de groepsindeling is veranderd. De eerste groep bestaat nu niet uit de snelste rijders, maar de rijders die na aankomst in Nederland nog door zullen rijden naar hun woonplaatsen. Ik zal in Winterswijk, samen met Jan Limburg, weer worden opgehaald door mijn vriend Jan Veenis. Ik kan daarom beter met de tweede groep mee. Die groep vertrekt om 8.30 uur. Het klimmen is op een paar korte steile hellingen na beperkt en de snelheid van de groep varieert tussen 30 en 35 km/u. Het weer is aanvankelijk mooi, maar er komen wat regenwolken in beeld. Het valt allemaal erg mee en de paar buitjes die er vallen rechtvaardigen het gebruik van de kap niet.
Ik hoor regelmatig geluid van wilde zwijnen, maar zie ze nooit. De tweede groep zag gisteren een hele familie wilde zwijnen vijf meter voor de fiets langslopen. We fietsen langs de mooie Möhnesee, bekend uit de Tweede Wereldoorlog. De RAF onder leiding van Guy Gibson slaagde er toen in de dam bij de Möhnesee te vernielen met de 'stuiterbom'. Op de heenweg hebben we precies langs de andere oever gereden.
Tussen de middag houden we weer de traditionele stop bij LIDL en slaan de bekende spullen in. We schaften weer onder het afdak en veel Duitsers die hun winkelwagens komen halen of brengen wensen ons 'guten apetit'.
Paulus den Boer is voorrijder. We rijden enkele keren verkeerd, het gaat steeds maar om een enkele honderden meters. Bij Maria Veen is de GPS van Paulus geheel in de war. We rijden noordwestwaarts en slaan plotseling rechtsaf, richting Oost. Mijn TomTom roept dat ik moet omdraaien. Paulus rijdt verkeerd en de meute gaat er achteraan. Ik twijfel even of ik mee zal rijden, ze zullen in ieder geval hier weer langs komen. Ik besluit toch maar mee te rijden en wij rijden een compleet vierkant om uiteindelijk inderdaad weer op dezelfde plaats in Maria Veen uit te komen. Even later gaat het weer verkeerd en ik besluit dit keer niet achter Paulus aan te rijden. De groep is wat aan het muiten en doet dit ook niet. Even later voegt Paulus zich weer bij ons. Paulus maakt duidelijk dat hij de voorrijder is en dat ik me daar niet mee dien te bemoeien. Paulus heeft natuurlijk gelijk, twee kapiteins op een schip gaat niet, ondanks dat kapitein Wim een zeer ervaren navigator is. Ik heb 25 jaar gevlogen bij de Rijkspolitie en 40 jaar op zee gezeild. Doet er niet toe, Wim blijft nu op de achtergrond en rijdt naar Velen via ..... een royale omweg. De hyrarchie is hersteld. De kortere route die ik met de groep nam wordt door Paulus GPS gewoon weer ongedaan gemaakt, die brengt ons namelijk weer naar de originele route. Ik kan de omweg mooi op de Treo met TomTom volgen. We komen uiteindelijk in Velen en vanaf daar loopt het weer gesmeerd. Vlak voor Winterswijk beginnen Jan Limburg en Michel Terwisscha een sprint. Ik ga achter de mannen aan en haal ze met een snelheid van 55 km/u makkelijk in.
Om 19.00 uur zijn we bij ACE ligfietsen van Mark Burgers. Ik maak excuses aan Paulus voor mijn recalcitrante gedrag. Paulus kan daar wel mee leven. Vriend Jan staat al te wachten en de Quests van Jan en mij worden ingeladen. Mark Burgers is bijzonder gastvrij. Er blijven een zestal fietsers bij hem slapen. De Velomobielen worden de winkel ingesleept en de douche wordt intensief gebruikt. Na een kop koffie nemen we afscheid van de deelnemers en we rijden de donkere nacht in. We stoppen voor wat eten bij een AC restaurant. Daarna brengen we Jan naar huis in Amsterdam Zuid-Oost en gaan door naar Castricum. Om 22.30 uur zijn we weer thuis.

25 september 2005 Zondag. Het klimmen wordt zwaar
Om 9.00 uur gaat de eerste groep waaronder ik op weg naar de camping in Kallenhardt. Het is nog steeds prachtig weer, fris en vrijwel geen wind. De eerste klimmetjes gaan goed. Bij de serieuze klim naar Winterberg, op 600 meter wil het niet lekker gaan. De zon brandt fel, de wind is licht in de rug en fiets ik 'dood'. Ik hang voortdurend met de beide onderarmen over de rand van de Quest voor enige verkoeling. Ging ik aanvankelijk goed mee omhoog, nu gaat het veel moeilijker. Kon ik eerder Jan Limburg tijdens het klimmen makkelijk achter me laten, nu klimt Jan beter. Ik heb moeite om mijn hartslag boven de 150 te krijgen. Ik klim nu met 9 tot 10 km/u en vraag me af of dit nou leuk is. Ik krijg natuurlijk geen antwoord en stamp gewoon door. Boven op de top wachten de andere fietsers en samen racen we met tegen de 90 km/u naar beneden. Dan rem ik af maar mijn Quest trekt sterk naar rechts en remt slecht. Ik laat de rem weer los en de fiets vliegt met een ruk naar links. Dit is heel gevaarlijk, ik heb alleen mijn rechterrem nog. Gelukkig wordt het vlakker en ik slaag er in om de snelheid op 50 km/u te houden. Ik hoop dat de ene rem het overleeft, dan doe ik het ook. De rem blijft het doen en beneden staat iedereen op me te wachten. De rechterrem is gloeiend heet geworden en stinkt stevig. Het potje aan het eind van de linkerremkabel is uit zijn klauwtje geschoten op een slechte spoorwegovergang. Marcel van Eijk haakt het potje weer in de klauw en stelt de remmen strakker af. Nu kan dit niet meer gebeuren.
Op een kilometer of 15 voor de camping is de laatste klim van de dag. Het gaat nu wat makkelijker, maar ook nu is Jan weer eerder boven. Boven wacht een beloning, een kaarsrechte afdaling waar enorme snelheden mogelijk zijn. Iedereen doet zijn kap op het instapgat en suist omlaag. Ik vertrek als laatste en merk dat de acceleratie gigantisch is. 70...80...89 km per uur verschijnen direct na elkaar op de snelheidsmeter. De meter gaat niet verder dan 89 km/u en springt weer op nul. De Quest blijft heel stabiel en reageert vertrouwenwekkend op stuurbewegingen. Uiteraard hou ik deze klein, maar een flauwe bocht gaat uitstekend. De teller loopt nu weer van 0 naar uiteindelijk 11 km/u. Dit betekent 100 km/u. Dit is pure sensatie, de adrenaline jaagt door mijn aderen. De hoge snelheid hou ik zeker een minuut aan. Dan gaat de teller naar 10 km/u en blijft ook weer vrij lang daarop staan. De fiets blijft stabiel doordenderen. Uiteraard weet ik dat als ik een klapband krijg de fiets vrijwel zeker niet in de hand te houden zal zijn. Het gaat goed en de euforie blijft nog lang doorgaan. Dan vlakt de helling af en gaat de teller weer naar 0, altijd nog 90 km/u. Ik ben zo in beslag genomen door de afdaling dat ik de camping aan de voet van de berg domweg voorbij race. Ik zie wel dat Bastiaan Welmers niet meer achter me rijdt, maar ik denk er nog niet te zijn. Ik begin weer aan een klim en denk een achterman te zullen zien. Achtermannen zijn de fietsers die op een kruising wachten tot de laatste fietsers daar zijn gepasseerd. In een plaats met veel afslagen kunnen er meerdere achtermannen het stokje van elkaar overnemen.
Ik fiets 7 kilometer verder en heb het gevoel dat ik nooit bij de camping zal aankomen. Ik stel de Treo in op het adres van de camping. Dit adres klopt echter niet en ik wordt letterlijk het bos in gestuurd. Dan maar gewoon naar de plaats Kallenhardt fietsen en daar de weg vragen. Dat lukt en een Duitse meneer wijst me de weg naar de camping. Op een gegeven moment moet ik een vrij steile grashelling af. Ik aarzel, maar de Duitse meneer schreeuwt 'herunter'. Ik schuifel naar beneden en ik bereik direct de achterzijde van de camping. Ik wordt als een verloren zoon onthaald en ben nog net voor de tweede groep binnen.
's Avonds eten we bij een restaurant in Kallenhardt, erg gezellig. Theo van Goor heeft veel energie verbruikt, hulde overigens Theo, je hebt het met de zware en minder gestroomlijnde Alleweder toch maar mooi geflikt, en hij bestelt een tweede Jägerschnitzel. De waardin belooft gratis eventueel nog een derde schnitzel te zullen serveren. Theo hoeft die uiteindelijk niet.Theo heeft een paar spelletjes in zijn zak. Harry Lieben, Bastiaan Welmers, Theo en ik gaan mens-erger-je-nieten. Theo wint overtuigend en we lopen voldaan terug naar de camping. Meteen de slaapzak in, morgen staat er weer 190 km op het menu.

24 september 2005 Zaterdag. Een moorddadige rustdag?
Vandaag een rustdag. Eerst gezamenlijk ontbijt en met een grote stoet van zo'n 40 Velomobielen, ook de Duitsers rijden mee, rijden we naar Giessen. Het is mistig en het mooie landschap onttrekt zich aan het zicht. Een grote bromsnor fietst op een imposante, glanzend gepoetste Cannondale met trailer voorop. Op iedere kruising zet ie de weg af en de bonte stoet kan de kruisingen zonder oponthoud passeren. Duitse automobilisten wachten geduldig en kijken hun ogen uit. In Giessen worden alle Velomobielen in het hart van het stadje op een groot grasveld geparkeerd en we gaan op uitnodiging van het gemeentebestuur naar het stadhuis. We maken een wel heel kort toespraakje mee en vallen dan aan op de heerlijke broodjes en frisdrank.
Op de leuke markt in Giessen drinken we bij een mobiele koffiebar voor 1 euro, het blijft een low-budget trip, een uitstekende Espresso. Iedereen maakt foto's van de zonderlinge fietsers. Onze bromsnor blijkt een analoge Voigtländer stereocamera te bezitten. Digitale camera's zijn volgens hem ondingen die helemaal geen kwaliteit leveren. De man loopt op dit gebied wat achter, maar ach wat maakt het uit.
In de middag zal er voor de liefhebbers een bergklimwedstrijd worden gehouden. Ik zal daar niet aan meedoen, ik voel de dag van gisteren nog goed in de bovenbenen. Morgen dezelfde zware rit weer terug, ik geef mijn portie maar aan Fikkie. We fietsen terug naar het Forsthaus en plotseling staat de colonne stil op..... het begin van de bergwedstrijd. Iedere aanwezige krijgt een sticker op de neus van zijn fiets geplakt., ik ook. Rondom me begint iedereen zijn fiets leeg te halen. Ik besluit dan ook maar mee te fietsen, ik kan altijd nog stoppen en het is maar 1,5 km. Ik wordt als 24ste weggeteld en het begint meteen met een steil stuk dat nog goed te doen is. De bovenbenen protesteren heftig, niet zeuren, doorrammen. De bocht naar links en de schrik slaat me om het hart. Een gruwelijk steil stuk, ruim boven 20 % helling, doemt op. Ik schakel naar de eerste versnelling en probeer de moordende helling te nemen. Theo van Goor schreeuwt de longen uit zijn lijf om me omhoog te schreeuwen. Ik kijk niet op de snelheidsmeter, maar meer dan 3 km/u zal het niet zijn. Wel zie ik in een flits de hartslagmeter op 168 staan. Dit is bijna een poging tot doodslag op een oudere heer. Na een 20 seconden is het ergste voorbij en komt er een wat minder steil stuk. Ik herstel niet echt meer en de hartslag blijft hoog. Het blijft stijgen tot de finish. Dit laatste stuk lijkt goed te doen. Het venijn zit echter in de staart. Het loopt nu weer steil omhoog en de weg is nu geen asfalt meer maar ruwe steenslag. Mijn smalle Primo achterband slipt bij iedere trap door en de snelheid is er bijna uit. Het slippen is nu zo erg dat ik vermoed dat mijn achterband lek is. Doorrijden is zinloos en 15 meter voor de finish stap ik uit en loop met de Quest aan de hand over de meet. Ik ben kletsnat van het zweet en helemaal af. Mijn tijd van 7 min. 20 sec. is de 23ste van 38 deelnemers. Even later komt Ymte met de 26 " Quest met zijn beide kinderen op schoot nogmaals omhoog, wat een sterke beer is die knaap toch. Terug omlaag gaat als een kogel. Ik wordt door Ymte, beide kinderen op schoot, met een duizelingwekkende snelheid voorbijgereden. Hans Wessels er even hard achteraan. Ik doe het verder rustig aan.
Terug op de camping is er een lezing van Rohloff, de producent van de bekende prijzige 14-versnellingsnaaf. Pittige discussies branden los tussen de heer Rohloff, mevrouw Rohloff doet ook een stevige duit in het zakje, en Hans Wessels en Ymte. Rohloff vergelijkt appels met peren en Ymte en Hans leggen hem het vuur aan de schenen. Vervolgens een lezing over batterijen en elektrische voertuigen. Ik vind het mooi zo en ga buiten wat drinken. Na het avondeten vliegt de avond om met discussies over van alles, ook Apple komt langs. Rond 24.00 uur lig ik in bed en slaap direct in.

23 september 2005 Vrijdag. Tocht naar Biebertal Giessen
Het programma vermeldt: 130 km, enig klimmen (Winterberg 600 m). Dit is echt een understatement, Velomobiel.nl waardig. Het begint direct al met een forse klim. De tactiek is om vrij snel op het eerste blad te schakelen, desnoods in de 9e versnelling. Bij het steiler worden schakel je terug op de achterderailleur. Blijf je langer op het middelblad fietsen, dan moet je op een steil stuk voor- en achterblad tegelijk schakelen. Je valt dan zo drie kilometer in snelheid terug. Het weer naar 10 tot 12 km/u trappen kost enorm veel kracht. Natuurlijk geldt dit voor mij, anderen kunnen op het middelste blad omhoog.
De klim naar Winterberg is een hele zware. Het weer is weer schitterend, volle zon en nauwelijks wind. Er is dan ook nauwelijks enige verkoeling en dat maakt het extra zwaar. Je kunt het echter net zo zwaar maken als je wilt. Met hartslag 155 tot 160 kan ik met 12 km/u, met de snelsten mee omhoog. Mijn conditie is kennelijk behoorlijk goed, ik herstel snel als ik boven ben. De afdalingen worden spectaculairder. Ik rijdt nu regelmatig boven de 80 km/u omlaag, dagrecord 86 km/u. Daar doet Allert van Velomobiel.nl nog een schepje bovenop. Hij racet me in de bochten voorbij alsof ik stil sta, doodeng. Het gaat evenwel allemaal goed. Het landschap is schitterend. We zien enorm veel heel grote roofvogels, werkelijk prachtig.
Na een best pittige dag fietsen, ook nu weer een LIDL tussen de middag, bereiken we om 18.00 uur de eindbestemming. Het Forsthaus is een huis van de Protestants-Evangelische kerk. Ik vind een biertje na een lange fietstocht heel lekker. Het bier staat buiten. Ik probeer een biertje te bestellen. Dat gaat niet zomaar. Ik krijg te verstaan dat in 'het huis van God' geen alcohol wordt geschonken. Ik merk op dat ook Jezus wijn dronk en dat het niet consequent is dit nu in de ban te doen. De lieve mevrouw achter het luik is het eigenlijk wel met me eens, ik krijg een flessenopener en verschaf mezelf een biertje. Ik moet het aantal onthouden en dat aan het eind afrekenen. In mijn haast om de dorst te lessen pak ik een fles 'Radler'. Dat is bier met Seven-up en citroen, vreselijke troep. Jan Limburg vind het minder erg en drinkt de fles leeg.
Op het terrein van het Forsthaus zijn al enkele Duitsers gearriveerd, al zijn wij in de meerderheid. Een uur later komt ook onze tweede groep binnen. Steeds meer Duitsers arriveren, al komen er veel met de auto met de fiets op de aanhanger. Er staat nu een bonte mengeling van Velomobielen, Quests, Mango's, Leitra's, Cabbikes - leeeeelijk - C-Alleweders, Alleweders, Greenspeed trikes en nog meer. Iedereen wil alles over zijn fiets vertellen, heel interessant. Grappig om te zien hoe sommige Velomobieleigenaren verschillend aankijken tegen zaken als aero-dynamica. Er is een Cabbike met maar liefst 8 lampen voorop. Niet in de stroomlijn, maar voorop een groot rek gemonteerd. Achterop uiteraard ook weer 4 lampen.
Om 19.30 uur wordt er gezamenlijk gegeten. Niet erg luxe, maar voldoende en gevarieerd.
De avond wordt beëindigd bij een heerlijk warm kampvuur. We slapen nu in stapelbedden, ook nu weer geen hotelluxe, maar veel beter dan op een matje op de grond.

22 september 2005 Donderdag. Tocht naar Kallenhardt
Om 7.00 uur is iedereen op en begint zich op de reis voor te bereiden. Er zijn twee groepen geformeerd, een snelle van 10 man en een wat minder snelle met 12 fietsers. Ik kies er voor om in de snelle groep mee te rijden. Ik ben wel verreweg de oudste deelnemer, maar ik ben gewend om grote afstanden snel te rijden. Plotseling is om 8.00 uur de eerste groep weg..... en ik sta er nog. Ik zet de achtervolging in maar moet op een wegsplitsing vaststellen dat ik de weg kwijt ben. Ik zie een oude man met een hondje die me wijst waar 'al die gekke fietsen' naar toe gereden zijn. Ik volg zijn aanwijzingen en een aantal minuten later zie ik de groep voor me rijden. Gelukkig, een pak van mijn hart. Je zal de eerste groep missen en de tweede mogelijk ook niet meer treffen.
Het tempo is niet zo hoog, ergens tussen de 30 en 35 km/u. Er wordt wel straf doorgereden. De eerste kilometers in Duitsland voeren ons door een mistig landschap waar de zon in mooie stralen door de bomen schijnt. Plotseling duiken er drie reeën op. Ze schrikken van ons en gaan er snel vandoor. De eerste plaspauze is pas na 50 km. Marcel van Eijk kent de route, hij gebruikt een Garmin GPS met de route in GPX. Dit betekent dat er bij iedere afslag een pijltje richting de afslag wijst en dat gaat vrijwel altijd goed. Tussen de middag wordt er gestopt bij een LIDL winkel waar verse broodjes, bananen e.d. worden ingeslagen. We eten samen op de grond voor de winkel onze verse bolletjes, heerlijk. Helaas raakt Kees van de Wetering zijn portemonnee kwijt, gestolen uit zijn doosje met boodschappen. Gelukkig zat er geen groot bedrag in.
Het weer is schitterend, weinig wind en volle zon. Het licht glooiende landschap is een feest om door te fietsen. De wegen zijn vrijwel altijd asfalt in goede conditie. Soms rijden we over fietspaden, soms over vrij grote wegen waar het drukke autoverkeer ook intensief gebruik van maakt. Op een enkel driftige Duitser na, rijden de automobilisten voorbeeldig. Waar iedere Nederlandse automobilist zou inhalen, blijven de Duitsers keurig achter ons. Vaak uit belangstelling, meestal omdat ze geen enkel risico nemen.
De eerste dag zal een vlakke rit worden, althans dat is beloofd. Niets is minder waar. Op een gegeven moment dient zich de eerste klim aan. Als je de rit niet eerder heb gereden weet je niet waar of wanneer een klim eindigt. Het is werkelijk heel zwaar. Ik moet al snel van het middelste voorblad terugschakelen naar het kleinste voorblad. Aanvankelijk kan ik nog in 3 rijden, maar al snel gaat het via 2 naar 1. Met een goede cadans en een snelheid van 12 km/u gaat het vrij steil omhoog. Mijn hartslag zit al snel op 155 en stabiliseert zich daarop. Ik kan de snelsten van onze groep goed bijhouden en samen komen we na een 20 minuten boven. Voor de top passeer ik Kees van de Wetering. Hij roept dat ie misselijk is. Even later moet hij overgeven en komt de LIDL aardappelsalade er weer uit. Ik loop naar Kees toe, maar kan dit niet goed aanzien en krijg ook oprispingen. Een paar keer diep ademhalen en terug naar mijn fiets.
De eerste afdaling is spectaculair. In no-time vliegt de Quest met snelheden boven de 70 km/u naar beneden. Zo gauw ik de remmen loslaat krijg je als het ware een duw in de rug en de snelheidsmeter vliegt omhoog. Het klimmen blijft verder beperkt en om 18.00 uur rijden we in Kallenhardt-Heide de camping op. Verschillende deelnemers hebben een eigen tent mee en zetten die op. Anderhalf uur later arriveert de tweede groep. Ymte heeft letterlijk roetzwarte handen. De ketting van de C-Alleweder van Michel Terwisscha is eraf gelopen. Dan is het natuurlijk handig als één van de bouwers van de fiets erbij is.
Ik slaap in de grote party-tent waar de meesten hun matje al neerleggen. We zouden individueel voor ons avondeten zorgen. Dat hoeft echter niet. Enkele fietsers koken weer een pastamaaltijd. Het gas van het kooktoestel is al gauw op. Geen nood, meerdere fietsers hebben allerlei brandertjes aan boord. Zo heeft Bastiaan Welmers een oud Russisch benzinebrandertje in zijn Alleweder. Voordat dat ding stabiel brandt slaan de vlammen bijna tot aan het plafond. Hans Wessels is specialist pannenkoeken bakken. 'Achtung, achtung' en er is weer een klaar. De saamhorigheid is super, iedereen helpt iedereen. Iedereen eet en drinkt ook van iedereen. De inhoud van onze fles wijn is dan ook verdwenen als sneeuw voor de zon, dat ook. Om 22.30 uur gaat het licht weer uit en ook nu weer slaap ik niet makkelijk in.

21 september 2005 Voorbereidingen voor Giessen
Jaarlijks organiseert Velomobiel.nl een fietstocht voor Velomobielen naar Giessen in Duitsland. 330 km heen en 330 km terug. 2 dagen heen, een rustdag die geen rustdag zal worden, vervolgens in 2 dagen weer terug. Ik heb inmiddels voldoende kilometers in de benen om de rit te volbrengen, tenminste dat hoop ik.
Vandaag ga ik naar Winterswijk om van daaruit morgen te vertrekken voor de eerste etappe van 195 km naar Kallenhardt.
Eerst maar eens aan de fiets werken. De Tioga banden haal ik er allemaal af en vervang deze voor Primo Comets. Deze banden zijn nog nieuw, iets minder comfortabel en iets minder snel, maar met een Kevlar anti-leklaag waarschijnlijk lekbestendiger. In een groep is het niet prettig om allemaal herhaaldelijk te moeten stoppen voor lekke banden.
Om 17.00 uur halen mijn vriend Jan Veenis en ik eerst Jan Limburg in Amsterdam op. De 2 Quests passen moeiteloos in de grote Citroën bus en we rijden met zijn drieën naar Kamerik om een nieuwe Giro helm te kopen bij Jan Smit ligfietsen.
Daarna via de erg drukke autowegen en diverse files naar Winterswijk.
Om 19.45 uur arriveren we op camping de Appelweide. Overal staan Velomobielen, het kan dus niet missen. De ontvangst is hartelijk en ik zie veel bekende gezichten. Ook een paar nieuwe fietsers leer ik kennen. Ymte staat al pasta te koken, we komen precies op tijd. Om 22.30 uur ligt iedereen op zijn matje en gaat het licht uit. Dat is wel wat anders dan een op mijn lichaam berekende latex matras op een geavanceerde lattenbodem. 22.30 uur is ook wat anders dan de 01.30 tot 02.00 uur waarop ik normaliter de zeilen strijk. Ik slaap dan ook niet makkelijk in en ben 's nachts regelmatig wakker.

18-9-2005. Met ALF naar Almere
Vanmorgen om even na 8.00 uur in de fiets om mee te fietsen met ALF vanuit Amsterdam. Het is met 8 gr. C. behoorlijk fris. Ik heb, vandaag voor het eerst, mijn lange wielerbroek aan en een Gore-tex jasje met lange mouwen. Het is schitterend weer en het nodigt uit om lekker door te rijden. Om 8.48 uur sta ik al bij de pont in Zaandam en kan er direct oprijden. Meteen daarna vaart de veerboot over en al om 9.15 uur sta ik, dankzij vele groene verkeerslichten en een bijna autovrije stad, al op het Museumplein. In één uur en 10 minuten van huis in hartje Amsterdam is wel heel vlot.
De groep besluit naar Almere te rijden om daar..... een 40 km fietstocht te maken. De Fietsersbond daar bestaat 25 jaar en Frans en Marjolein van Schoot zullen het leuk vinden ons daar te zien.
Wij rijden via Muiden naar Almere Haven en stoppen daar om wat te eten. Een bijzonder belangstellende man vraagt hoeveel druk ik in mijn banden heb. Ik zeg 6,5 bar. 'Nou, dat zit er lang niet in' zegt ie. Inderdaad, de band is bijna leeg en heb ik dus mijn eerste lekke band in 5500 kilometer. Ik had opgeschept dat een lekke band in 5 minuten verwisseld zou zijn. De commentaren zijn niet van de lucht als het een minuutje langer duurt. Het loopvlak van de Tioga Comp Pool die ik eraf haal is vrij dun. Ik denk dat ik voor Giessen toch maar de drie nieuwe Primo Comets monteer die op de Quest zaten toen de fiets in februari nieuw geleverd werd.
Om 14.00 uur komen we aan op een groot recreatiecomplex waar letterlijk duizenden personenauto's staan geparkeerd. We zoeken de locatie van waar de Fietsersbond zijn jubileumtoertochten organiseert. Frans van Schoot ontvangt ons hartelijk en wil koffie inschenken. Wij willen echter liever eerst de 40 km toertocht maken en daarna koffie drinken. Wij krijgen alvast een mooi koeltasje cadeau en gaan, gewapend met routekaart op basis van knooppunten, op weg. De route is mooi gevarieerd, zo rij je in een donker bos en even later kijk je op een heuvel uit over de schitterende Oostvaardersplassen. Daar staan verschillende vogelaars met telescopen naar de vogels te kijken. We moeten even wennen aan de kleine bordjes en rijden enkele keren verkeerd. De fietspaden zijn mooi en het is een genoegen om er rond te rijden. Er is overduidelijk veel ruimte en hoewel er veel fietsers onderweg zijn, hebben we er nooit hinder van.
Om 16.00 uur zijn we weer terug en Frans en Marjolein ontvangen ons weer. We krijgen een lunchpakket en alle drankjes zijn gratis, het is tenslotte feest. Ook Guus van Schoot, Marcel Vriezekolk en Wendy Schipper zijn aanwezig. We kunnen heerlijk uitrusten op een zonovergoten terras.
Om 17.00 uur gaat de inmiddels flink uitgedunde groep richting Amsterdam. Ik vergeet mijn fietsbril maar Guus van Schoot brengt hem even achterna, hartelijk dank Guus. Ten zuiden van Muiden gaan de meeste deelnemers linksaf en ik rij alleen door naar Muiden, Diemen en Watergraafsmeer richting Centraal Station. Hoewel er nu wel meer auto's rijden, ben ik heel snel de stad door.
De pont ligt ditmaal aan de andere oever en ik moet een kwartier wachten. Een aardige Zaandammer wil alles van de Quest weten en uiteraard wil ik hem dat wel vertellen.
De teller staat al boven de 160 km en met 38 km/u gaat het niet meer zo hard. Dat wordt richting Castricum zelfs maar 33 km/u, maakt niks uit, we zijn er bijna. Om 19.50 uur ben ik weer thuis waar het biertje er goed ingaat.
Al met al een mooie generale voor de tocht naar Giessen in Duitsland komende donderdag.
Ik denk dat ik de komende tochten met ALF niet meer meerijd. Het tempo van de groep is ongeveer 25 tot 27 km/u. Met deze snelheid is mijn hartslag rond de 85 en wordt ik niet warm. Met de Fujin moest ik iets harder werken, maar ook dan was mijn hartslag niet hoger dan 100. Het zijn wel altijd gezellige ritten waar ik volgend voorjaar zeker weer aan zal meedoen.
180 km.

17-9-2005. Bergtandwiel gemonteerd, buzzer voor clignoteurs en meer boordelektronica
Ik ga mee naar Giessen in Duitsland. Daar moet de tweede dag flink worden geklommen. Velomobiel adviseert in plaats van het 28-tands tandwiel op de tussenas een 24-tands exemplaar te monteren. Jack Dekker stuurde mij dit tandwiel kosteloos op, nogmaals dank Jack. Bas van Kroone Liefting heeft het tandwiel verwisseld en ook een schakel uit de ketting gehaald.
In de Quest is een 12 Volt installatie aangebracht. Vandaag de voordelen daarvan weer ervaren. De gemonteerde clignoteurs geven een mooi helder licht. De Quest is geen auto waarvan de clignoteurs automatisch uitgaan na de bocht. Daarom vergeet ik vaak de richtingaanwijzers uit te zetten. Niet geheel ongevaarlijk. Daar moet een geluidssignaal aan worden toegevoegd. Mark Rullens had mij voor CycleVision al aangeboden een minibuzzer in te bouwen. Vanmorgen bel ik Mark tijdens zijn ontbijt en hij wil het karwei wel klaren.
Eerst de buzzer erin. Dit is werkelijk een klein nest, 8 mm hoog en 2 cm diameter. Mark rommelt met de universeelmeter en vindt snel de goede pootjes waar de draadjes van de buzzer tussen worden geschoven. Het kleine nest maakt best veel geluid en het vergeten van de richtingaanwijzers is verleden tijd.
Vervolgens wordt het gloeilampje bij de computer vervangen door een rode LED. Op de schakeling van deze LED wordt ook de gecombineerde Volt, binnen/buitenthermometer en het klokje aangesloten. Dit ziet er heel mooi uit, met minder stroomverbruik als resultaat. De lichtopbrengst is niet groot, misschien moet er toch nog een superbright LED in.
Ik ga vanmiddag naar Smitveld in Bakkum om een matrasje en wat kampeerbestek te kopen.
Morgen fiets ik naar Amsterdam om met ALF mee te rijden.

14 september 2005. LISSEN en Trelock lampen eindelijk vast
Maandagavond een vergadering op de haven en gisteren was mijn vrouw Marian jarig. Daarom, hoewel met name gisteravond een wel heel mooie fietsavond was, geen ritje in de Quest. Ik wil voor Giessen nog wel wat kilometers in de benen hebben. Vanavond weer een rondje Uitgeest-Krommenie-West-Graftdijk-Akersloot-Castricum. De temperatuur is 18 gr. C. Ik fiets met 42 km/u naar Uitgeest, het hoeft niet altijd keihard. Net buiten Uitgeest zie ik plotseling een wielrenner in mijn spiegels. Hij gaat dicht in mijn wiel zitten en wacht af wat ik ga doen. Nou, dat staat wel vast, ik ga gas geven. Na de slinger in de weg bij Rijkswaterstaat rij ik met 46 km/u onder de A9 door. De renner kan het goed volgen, dapper hoor. Bij een duiker onder de weg loopt de weg licht omhoog. Ik rij hier toch al 48 km/u en de eenzame fietser houdt het nog steeds vol. Ik heb mijn handen vol met het versnellen en rij nu 50 km/u. Dat wordt de wielrenner te gek en hij dwarrelt eraf. Ik heb de smaak te pakken en accelereer door tot 54 km/u. Mijn hartslag zit nu op 160 en ik laat de snelheid heel langzaam teruglopen tot onder de 50. Ik ben razendsnel in Krommenie en ga de route om het Alkmaardermeer rijden.
Weer hangen de Trelock lampen die ik vanavond nog teruggedraaid heb, omlaag. Dat begint me echt te vervelen. Ik verwijder de lampen en probeer met stukjes rubber de gladde aluminium buis te bekleden. Dat mislukt na diverse pogingen. Je kunt er heel lastig bij want het kan alleen maar via de voetengaten. Dan krijg ik een ingeving en draai de inbusbout los waarmee de hele ophanging van de lampen los komt. Wel moet ook de claxon worden gedemonteerd. Nu kan ik op de werkbank in de schuur de aluminiumbuis omwikkelen met zelfvulcaniserende rubbertape. Dan kunnen de beide lamphouders erop. In de fiets klik ik de beide lampen op hun houders en schroef ik de inbusbout weer vast. De lampen zitten nu erg stevig vast hoewel ik ze nog wel kan richten. Gelukkig is deze ergernis achter de rug.
35 km

11 september 2005. Volendam, Hong Kong chinezen en Ligfiets.net
Vandaag herdenken wij het feit dat mijn jongere zus een jaar geleden overleed. Met mijn broers en zus heb ik afgesproken dat wij om 15.00 uur in restaurant Johannes Hof in Bakkum aan Zee bij elkaar komen. Daarom een kort ritje naar Volendam.
Om even voor half twaalf zit ik in de fiets. Het is volledig bewolkt en het motregent licht. Mijn bril slaat helemaal dicht, maar zonder is het ook niet prettig. Direct na de pont in Akersloot zie ik een witte Mango langsrijden. Het is nr. 69 en hij gaat dezelfde kant op, interessant. De Mangopiloot gaat 37 km en ik haal hem in. Hij ziet mij in zijn spiegels en mindert vaart. 'Met wie heb ik het genoegen?' vraagt hij en ik antwoord:'Wim Schermer'. Nou die blijkt ie heel goed te kennen van deze weblog. De Mangorijder blijkt Kees van Hattem te zijn. Achteraf heb ik hem al eerder gezien bij de Westfriese Omringdijktocht. Hij reed een tijdje mee op een bukker. We stoppen even bij de brug bij West-Graftdijk en kletsen wat over onze fietsen. Kees is geïnteresseerd in de Tioga Comp Pool banden. Hij had veel geluk dat ie vlot een Mango kreeg dankzij het afhaken van een klant van Velomobiel.nl. Deze klant bleek niet in de Mango te passen. Kees fietst wel 20.000 km per jaar, hij is 'eigen baas', waaruit ik concludeer dat ie gepensioneerd is. Na 10 minuten ga ik richting Graft-De Rijp en Kees slaat rechtsaf richting Krommenie.
In Kwadijk staat het verkeer muurvast. De Zeevangloop is aan de gang en er is veel te veel verkeer in het lintbebouwde dorpje, zowel rijdend als geparkeerd. Dan zit je met de Quest ook niet goed, normale fietsers slalommen wel tussen de auto's door. Gewoon maar afwachten dus. Na een minuut op 6 komt er weer wat schot in en hoef ik niet langer de uitlaatdampen van de langzaam rijdende auto's in te ademen. Om even na half één fiets ik de drukke dijk in Volendam op. Ik rij door naar de parkeerplaats aan het water en begin een broodje te eten. Dat wordt een beetje verstoord doordat een heel grote groep Hong Kong Chinezen de Quest beschouwt als een nieuw wereldwonder. Zeker 20 camera's worden op mij gericht. Nadat ze allemaal eerst de Quest hebben gefotografeerd, moeten de mannen zelf naast de Quest op de foto. Daarna worden er groepen gefotografeerd, drie man aan de ene kant, drie man aan de andere kant. Na 10 minuten is de zwerm Chinezen uitgefotografeerd en kan ik rustig mijn broodje opeten. Ik krijg van één van de mannen zijn emailadres. Ik zal hem mailen en hij belooft mij wat foto's te sturen. Eigenlijk wel leuk.
Door mijn praatje met Kees en het evenement met de Chinezen moet ik vlot doorrijden om op tijd thuis te zijn. Het miezeren is opgehouden en ik rij vlot door de bebouwde kommen. In Kwadijk betrap ik mezelf er op 36 km/u te rijden over het verschrikkelijk slechte wegdek. De Quest maalt er niet om al is het wel lawaaiig. De banden zijn nog steeds flink hard na de tijdrit van twee weken geleden.
Op de pont in Akersloot sluiten een aantal fietsers aan die ik vlak daarvoor met 47 km/u voorbij ben geracet. Altijd leuke gesprekken waarbij 'de motor' steeds ter sprake komt.
Om 14.05 uur ben ik al weer thuis.
Ligfiets.net kan toch niet naar Helder Hosting. De structuur van de site laat het niet toe dat deze op een willekeurige Linux server kan draaien. Het moet onder 'jailed BSD' in een zogenaamde 'virtual server' omgeving draaien. Dit is een mooie technische omgeving, maar je kunt met je site eigenlijk nergens goed terecht. Nu moet de site wederom bij een éénmans bedrijfje onderdak gebracht worden. Voor de korte termijn kan het blijkbaar niet anders. M.i. zal in de toekomst de site naar een normale omgeving moeten worden omgebouwd. De afhankelijkheid van nerds is een crime. M.i. moeten de techneuten maar wat minder mogelijkheden krijgen met als goede resultaat dat we niet af en toe weken uit de lucht zijn. We zullen waarschijnlijk pas komende woensdag weer in de lucht zijn.
72 km

10 september 2005. Boodschappen doen en Ligfiets.net naar nieuwe host
Vandaag zou ik een grote ronde Noord-Holland willen fietsen. Het weerbericht geeft buien, met onweer. Het regent om 8.30 uur, net als de hele nacht, nog steeds hard. Ik draai me nog maar een keer om. Om 9.30 uur wordt het weer snel beter, maar inmiddels heb ik mijn plannen gewijzigd en begin met wat boodschappen.
Eerst op een DVD speler uit, zo'n ding heb ik wel ik mijn Macintosh, maar aan de TV nog niet. De zwarte Sony NS32 is niet in voorraad en ik bestel hem bij Expert.
Na de middag, het is inmiddels drukkend warm, vertrek ik voor een rondje boodschappen. Eerst even langs het graf van mijn ouders waar ik de geraniums opknap.
Het lukt me niet om een paar hardloopbroeken te pakken te krijgen. Nu dan op naar Sporthuis Visser in Egmond aan Zee, een werkelijk piepklein winkeltje, dat Odlo zou verkopen. Na veel gegraai in allerlei dozen komt er één passende broek boven water.
Ik vervolg mijn weg naar Bergen aan Zee en Schoorldam. Mijn lampen rammelen weer tegen het aluminium strooilichtschermpje. In Bergen leg ik de Quest op zijn zij en draai de lampen weer omhoog. Ik ben wel heel hard over een steile rand geragd, maar ik moet de lampen toch eens echt goed vastzetten. Bij Koedijk steek ik het Noord-Hollands kanaal over en .... verdwaal weer eens in Alkmaar Noord. TomTom kent domweg de vrijliggende fietspaden niet, heel jammer. Na flink omrijden kom ik weer op de weg langs het kanaal uit en van daaruit weet ik de weg naar molen het Rode Hert wel.
Ik stop 10 kg Waldkornmeel in de Quest en een paar verse gistvarianten. Verse gist moet eigenlijk in de koeling blijven. De Quest is vandaag bepaald geen koelkast, dus via Heiloo rij ik direct naar huis. Zo lang ik fiets is de rijwind heerlijk verkoelend, bij stoplichten spat het transpiratievocht letterlijk uit mijn poriën. Met tien kilo meel onderin voelt de Quest aan als een gemoedelijke lobbes. Hij wil niet lekker van zijn plaats, is ie op gang dan dendert ie wel mooi door.
Ligfiets.net ligt er al weer vijf dagen uit. Na de vorige crash draait de site nu bij Bill, een vriend van Mark-Jan Bastian. Ook deze server is weer kapot en er is geen uitzicht op een snel herstel. Ik had eerder aangeboden te proberen e.e.a. te helpen coördineren en daar een - financiële - bedrage aan te leveren. Ik zie nu helemaal niks gebeuren en neem het initiatief om via email alle bij de site betrokken vrijwilligers enthousiast te maken voor externe hosting. Ik overleg met Helder Hosting (helderhosting.nl) over mogelijkheden en prijzen. De site is nu 20 Gb groot, genereert 60 Gb dataverkeer per maand en heeft 3 tot 4000 bezoekers per dag. Helder vindt zo'n grote site wel leuk en wil voor maar 11 euro per maand de Plaza hosten. Ik krijg de vrijwilligers hiervoor warm en vanavond is al besloten dat de site verhuist naar Helder Hosting. De verhuizing van het domein duurt 2 tot 3 dagen, maar dan moet het allemaal beter gaan draaien. Helder Hosting heeft niet alleen de kennis in huis, maar is uitstekend bereikbaar. Steeds als ik ze bel wordt letterlijk onmiddellijk de telefoon opgenomen. Ze hebben goede apparatuur, een Linux server met RAID disksysteem. Zou de apparatuur kapot gaan, dan neemt een netwerkmirrorserver binnen 1 à 2 minuten de taak over.
Als alles weer in de lucht is moet er nog wel werk worden gemaakt van organisatie, documentatie en verantwoordelijkheden. In ieder geval is nu de afhankelijkheid van slechte hardware voorbij.
58 km

8 september 2005. Verkochte Fujin afgeleverd
Henk Grothauzen uit Uden is de nieuwe eigenaar van de Fujin. Henk is een echte 'veelvraat' als het op ligfietsen aankomt. Hij heeft een paar exclusieve ligfietsen, maar rijdt meestal op een Flevobike of een Sinner Demon. Ook zijn vrouw heeft er een. Zijn vrouw fietst ook op een opvouwbare M5 ligfiets. De fietsen gaan in of op de camper en zo hebben ze een heel grote actieradius. Henk had tijdens CycleVision heel fijn gefietst op de Fujin en de uitstekende wegligging ervaren. Toen mijn zeldzaam mooi uitgevoerde Fujin te koop kwam bleek hij de hoogste bieder.
Om 20.30 uur arriveren ze en Henk en zijn echtgenote bekijken heel enthousiast de Fujin. Henk is een gezellige verteller en we hebben een prettige avond met z'n vieren. De Fujin moet nog even van zijn pedalen worden ontdaan en past dan overdwars in de 'garage' in de camper. Ze slapen bij ons voor de deur, toch wel handig zo'n camper.

6 september 2005. Rondje midden Noord-Holland en luchtdruk versus luchtweerstand
Vanmiddag een vrije middag, 26 gr. C. en vrijwel geen wind. De luchtvochtigheid is hoog. Ik heb er toch zin in om een stuk te fietsen. Ik ga voor een rondje midden Noord-Holland. Via de pont bij Akersloot naar Graft-De Rijp.
Het valt me bijzonder op dat ik met hartslag 120 zelfs royaal boven de 40 km/u kan rijden. Het gaat heel gemakkelijk. De temperatuur werkt natuurlijk mee, alle mechanische componenten draaien soepel en het lichaam wil kennelijk ook graag. Met snelheden van rond de 40 km/u is er voldoende rijwindkoeling zonder dat de inspanning zwaar is. De luchtdruk is nu 1011 Hectopascal, vroeger millibar genoemd. Dat is vrij laag in vergelijking met de tijdrit op Texel toen er 1033 Hectopascal druk was. 22 Hpl. minder luchtdruk is ongeveer 2% minder luchtweerstand. Luchtweerstand is de grootste weerstand die wij moeten overwinnen, terwijl de luchtweerstand kwadratisch toeneemt met de snelheid. Als je dus 2x zo hard fietst, moet je 4x zoveel luchtweerstand overwinnen.
In De Rijp is de doorgaande weg geheel en al geblokkeerd door een grote tankwagen van een rioolreinigingsbedrijf. Ik kan er niet langs en ik vraag het personeel van de rioolzuigers hoe lang het kan duren. Ze zijn niet geïnteresseerd in een fatsoenlijk antwoord. 'We beginnen net' is het maximum wat er uit komt. Rechtsomkeert en ik probeer een andere uitgang van De Rijp te vinden. Ik loop weer vast en de postbode vertelt me dat ik uitsluitend via Spijkerboor aan de oostkant van De Rijp kom. Het is al met al een omweg van een kleine 10 km, niet erg, ik rij voor mijn plezier.
In Kwadijk stop ik even op de ringdijk van de Beemster voor een banaan. Van de andere kant komt een oude baas heel moeizaam lopend met de fiets aan de hand omhoog. Hij hijgt zwaar en stopt bij mij, hij kan nauwelijks verder. Hij is 79 jaar en heeft na een zware longontsteking 'niet veel lucht meer'.
Ik volg de mooie dijkweg richting Oosthuizen en geniet volop van het prettige lichte fietsen en het mooie landschap. Bij Oosthuizen sla ik linksaf de Beemster weer in. Ook door de Beemster rijdt het heerlijk licht. Ik zie met een hartslag van 112 toch nog 38 km/u op de snelheidsmeter verschijnen. Bij de 3 Schermermolens bij Schermerhorn ga ik linksaf de Noorddijk op en stop bij een picknickplek. Ik bespeur dat de calorieën ongeveer op zijn en ik doezel zelfs een beetje weg. Een banaan en wat Ice-tea geven nieuwe energie en na een kwartiertje ga ik weer door.
Via Graft en de pont bij Akersloot ben ik vlot weer thuis.
70 km.

4 september 2005. Rustdag en vervoer Quest Marcel van Eijk naar Dronten
Gisteren bleek dat het achterwiellager van de Quest van Marcel problemen gaf. Een achterwiellager gaat gemiddeld 32.000 km mee en dat is ongeveer de kilometerstand van Marcel. Normaal rijdt Marcel een stuk harder dan ik, maar een uitgelopen lager loopt niet lekker en zorgt voor meer weerstand. Marcel trapte zich wel rot, maar de gang kwam er niet echt in. Ik bood hem aan zijn Quest in mijn bus mee te nemen. Marcel dacht dat hij er nog wel mee naar Wageningen, zijn woonplaats, kon rijden. Tot...... Marjolein van Schoot vanmorgen belt met de mededeling dat Marcel met manlief Frans en zoon Guus in Medemblik zijn gestrand. Het wiel loopt nu aan in de wielkast en het lager kraakt onheilspellend. Ik kom net van de haven en zou met mijn vrouw een eindje op de bukker gaan fietsen. De plannen wordt onmiddellijk bijgesteld en Ik haal de zojuist weggebrachte bus weer op en vertrek naar Medemblik. Om 13.30 uur ontmoet ik Marcel, Frans en Guus bij de Ligfietswinkel van Ted de Lange. De Quest wordt ingeladen en we gaan over de dijk van Enkhuizen naar Lelystad op Dronten aan. Guus en Frans gaan nu met zijn tweeën door naar Almere.
Mijn tijdschema is krap, ik moet om 16.00 uur weer op de haven zijn om de resultaten van de handicapzeilwedstrijden uit te rekenen. Even voor drieën zijn we bij Velomobiel en zien de toegangsdeur openstaan. Er is echter niemand te zien. Even later zien we Allert Jacobs, hij was met de Thijs 280 lange en lage roeifiets aan het trainen. De loodzware Quest wordt uitgeladen, Marcel heeft er letterlijk een complete kampeeruitrusting in zitten.
Ik kijk nog even in de nieuwe 26" Quest, tjonge wat een fraaie oplossingen hebben de mannen bedacht om o.m. het stoeltje makkelijk verstelbaar te maken. Ook het stoeltje zelf is heel wat beter, bovenin breder en onderin langer. Tegen de tijd dat mijn nieuwe Quest wordt geleverd zal ik kijken of dit stoeltje inderdaad voor mij de goede keuze is.
Terug naar Uitgeest rij ik via Amsterdam en Velsen. Ter hoogte van Schiphol loop ik vast in een lange file. 16.00 uur haal ik niet meer. Vijf voor half vijf ben ik op de haven en reken in recordtempo de uitslag uit. Gelukkig hebben de deelnemers mijn vertraging niet opgemerkt. De wedstrijd van vandaag is de laatste in een serie van zes en de overall-winnaar, medeorganisator Ed Mica, is de koning te rijk. Een biertje op deze overwinning is dus wel op zijn plaats.

3 september 2005. 3e prijs bij NK tijdrijden op Texel met 47 km/u
Vanmorgen eerst de banden op 6.5 bar gepompt en de Quest in de bus gestopt. Voor ik de Quest in de bus zet, probeer ik wat overtollige zelfvulcaniserende rubbertape van de shifters af te snijden. Ik heb de handgrepen van de shifters verdikt met zelfvulcaniserende tape die nu wat uitlubbert. Ik pak een Stanleymes met een tapijtmes erin. Het snijden lukt niet goed en plotseling schiet ik uit.... Het mes dringt diep de muis van mijn linkerduim in. Het bloedt als een rund en ik pak een handdoek om het bloeden te stelpen. Als dit zo doorgaat kan ik mijn tijdrit wel vergeten. Gelukkig stopt het bloeden na enige tijd en een beetje bleekjes vraag ik mijn vrouw een pleister. Doet me denken aan mijn collega Niels die, ook met een Stanleymes, op precies dezelfde plek de pees van zijn duim doorsneed. Ik hoop niet dat ie dit leest, anders zal ie zeker dezelfde grappen maken als ik toen.
Ik doe vandaag mee met de Nederlandse Kampioenschappen tijdrijden. De afstand is 41 km en ik heb de organisatie laten weten dat ik denk daar 54 minuten over te doen. Ik parkeer de bus vlakbij de boot en koop een kaartje voor alleen mij en de Quest. Dat kost 40 euro minder dan als ik de bus mee op de boot zou nemen. Op de ferry ontmoet ik Klaas en Irma Huisman. Hoewel ze beiden een Quest hebben, zijn ze nu met een M5 lowracer en Shockproof. Over de dijkweg rij ik langs honderden schapen en dito uitwerpselen. Het is maar 10 km naar Oudeschild. Daar is het een drukte van belang. Veel ligfietsers zijn er al en de 160 deelnemers worden achter elkaar weggeschoten met een tussenpauze van 1 minuut. Ik ontmoet mijn collega Hans Snijder die met zijn broer Gerben al terug is. Hans heeft 27,61 km/u gereden, hij had veel last van de harde tegenwind direct na de start. Broer Gerben heeft 39,08 km/u gereden. Dat moet toch sneller kunnen Hans? Nog een beetje extra trainen, een paar kilootjes onder het middenrif afschaffen en de werkvrije rookruimte links laten liggen?
Een vriendelijke mevrouw van het organisatiecomité geeft me startnummer 148 en een rol plakband met schaar.
Ik schroef de beide spiegels eraf en plak de gaten af. Ik smeer me royaal in met factor 60 met het nadeel dat ik meteen behoorlijk begin te zweten. Ik hou alleen mijn Brynje onderhemd aan en zet de MET tijdrithelm op.
Eerst rij ik nog even terug naar Oudeschild om de spieren een beetje op te warmen.
Om 15.28 uur is het mijn beurt en wordt ik afgeteld en gestart. Inderdaad is de wind op het eerste stuk vrijwel tegen. Daar heeft de Quest gelukkig niet veel last van en ik zit in korte tijd op 50 km/u. Mijn hartslag is de hele race tussen 163 en 168, behoorlijk hoog voor mijn doen. Het gaat heerlijk, de weg is mooi en ik heb de indruk dat de helm een positieve bijdrage levert. Tijdens de tijdrit op de Afsluitdijk in april haal ik tegen wind een kruissnelheid van 47 tot 48 km/u. Ik kan nu zeker 2 km meer snelheid maken. Als de wind even later iets dwarser inkomt, kan ik 51 km/u vasthouden tot het keerpunt vlak bij De Cocksdorp. Ruim voor het keerpunt haal ik de 2 minuten eerder gestarte Frans van Schoot in. Op het keerpunt gaat het fout, ik kan de bocht niet maken. Ik klik mijn rechtervoet uit de pedaal en step achteruit. Op dat moment voel ik dat ik opgetild wordt en in de goede richting kom te staan. Ik klik weer in, maar dat lukt pas na de derde poging, dit is waardeloos. De adrenaline jaagt nu goed door mijn aderen en ik race weer terug naar Oudeschild. Guus van Schoot haalt me in. Hij is 40 jaar jonger, dus dat mag. Ook heeft hij een racekap op zijn Quest en dat scheelt op hoge snelheid zo'n 8% of 4 km/u. Eerst moet er nog een heel stuk worden omgereden. Is de dijkweg langs de Waddenzee breed en snel, de kleine binnenweggetjes zijn dat zeker niet. De wegen zijn gewoon open voor het normale verkeer. Op een gegeven moment staat er een grote hooiwagen stil op de weg, hoort er gewoon bij. Ik kan er maar net langs en moet weer vanuit stapvoets versnellen, nu met volle tegenwind. Dit stuk gaat niet veel harder dan 44 km/u. Weer terug op de dijkweg en met de wind nu achterlijker dan dwars krijg ik de snelheid weer ruim boven de 50 km/u. Ik krijg het nu erg warm, de zon schijnt recht in mijn gezicht en door de achterlijke wind is er minder rijwindkoeling. Ik trek mijn hemd omhoog en laat wat water uit mijn Camelbag over mijn borst lopen, dit voelt goed aan. Ik haal de rug-aan-rug tandem van Jan Limburg en Richard Blom in en kan het hele stuk naar de finish 54 km/u rijden. Een laatste sprintje en met 55 km/u ga ik over de finish om een tijd te laten noteren van 52,22 minuten. Gauw de kap eraf en even doorfietsen naar Oudeschild.
Terug in het rennerskwartier sta ik 2e van de gestroomlijnde ligfietsen, dat kan toch niet? Harry Lieben, ook met racekap, verdrijft me even later van de 2e plaats en de eindstand is: 1. Guus van Schoot 49,73 km/u, 2. Harry Lieben 49,20 km/u, 3. Wim Schermer 46,98 km/u. Wim is dik tevreden.
De prijsuitreiking is leuk en ik krijg uit handen van de voorzitter van het comité de bronzen medaille omgehangen.
Om 17.40 uur fiets ik terug naar de veerboot. Deze vaart echter net weg en ik moet een uur wachten tot ie weer terugkomt. Tijd voor een biertje en om wat te kletsen met een stel belangstellenden voor de Quest.
Om 19.00 uur vaar ik over en laad de Quest weer in de bus.
Met een tevreden en toch wel een beetje trots gevoel laat ik mijn vrouw de medaille zien. Ook zij is trots.
Ze heeft wel direct door dat er toch maar een racekap op de Quest moet komen.
70 km, waarvan 41 erg hard.

2 september 2005 Nieuwe Quest besteld voor maart 2008
Vanmiddag vrij genomen om wat klusjes aan de Quest te doen. Eerst smeer ik de beide kettingen met Shimano olie. De Trelock lampen zijn om hun aluminium buis voorover gebogen en verlichten de grond slechts een paar meter voor de Quest. Ik weet niet of ik ze met een uitgeschoten schoen hebt geraakt of dat ze spontaan voorover zijn gegaan. Ik haal er een van zijn basis af en draai de schroef aan waarmee de lamp om zijn aluminium buis draait. Met veel moeite, ze zitten ver voorin, probeer ik via de voetengaten de lamp weer te monteren. Uiteindelijk, met de nodige zweetdruppels, lukt het.
Nu de Quest op zijn zij ligt maak ik de onderkant goed schoon. Ondanks het feit dat ik niet vaak met regen fiets, ik doe het uiteindelijk voor mijn plezier, is er toch achter de wielen een flinke laag troep aangekoekt. Met veel water en een oude handdoek wordt de Quest weer mooi schoon. Ook neem ik met een schone vochtige handdoek de hele Quest af, hij moet morgen met de tijdrit op Texel natuurlijk mooi schoon en glad zijn.
De knipperlichten zitten met twee klemmetjes in een gat in de romp van de Quest. Twee lampjes, rechtsvoor en rechtsachter, zitten niet goed vast en komen steeds een beetje naar buiten. Een drupje transparante siliconenkit zet de boel goed vast.
Ik heb nu twee ritjes gereden met de MET tijdrithelm. Deze helm is licht naar achteren uitgebouwd. Ik raak net niet de roll-bar achter mijn hoofd. Wel raak ik soms het Ibiliet hoofdsteunkussentje dat op de voorkant van de roll-bar is gelijmd. Ik besluit deze eraf te halen, ik steun er sowieso niet tegen omdat ik dieper in de Quest zit. Da's makkelijker gezegd dan gedaan. Het Ibiliet zit muurvast. De toplaag scheur ik er in één stuk vanaf. De lijmlaag met een dun laagje Ibiliet blijft zitten. Met een tang pluk ik er nog wat van af. Met stickeroplosser los ik de rest, inclusief de lijmlaag, op. Het wordt een geweldig vette smeerboel, maar na een 20 minuten poetsen is alles eraf en komt de mooie gele gelcoat in zicht. Mogelijk maak ik nog wel eens een ander hoofdsteuntje, misschien maak ik zelfs wel een hoofdsteun van Challenge aan mijn stoeltje vast.
Ik inspecteer het loopvlak van de Tioga Comp Pool banden op steentjes en glas. Ik rij al meer dan 5000 km zonder lekke band, dus morgen moet dat zeker niet gebeuren. Ik vind echter geen ingereden verontreinigingen.
Vanavond heb ik een nieuwe Quest voor levering in maart 2008 besteld. Het is ongelofelijk hoe snel de bestellingen toenemen. Velomobiel.nl heeft na de leveringen in mei 2007 de bouw van de Quest vertraagd van 4 tot 2 per maand. Geen idee waarom, maar op deze wijze zit Velomobiel zo op een levertijd van 5 jaar.
Vandaag verder rust gehouden, vanavond pasta gegeten, morgen weer, doen de professionals ook :).

31 augustus 2005. Eerste test MET tijdrithelm en ultiem kinderleed
Vandaag krijg ik mijn nieuwe MET helm binnen. Nu is ie wel OK. Hij past perfect en is onbeschadigd. Vanavond eens kijken of ie in de Quest goed te gebruiken is. Tijdens de middagpauze haal ik bij Sporthuis Johan Jansen in Heiloo twee ODLO hardloopbroeken. De fietsdealers hebben alleen broeken met zemen, nutteloos voor ligfietsers dus. Als om 20.00 uur de temperatuur is gedaald van 29 gr. C naar 25 gr. C. haal ik de Quest uit zijn schuur. Mijn vrouw vind de MET helm maar een raar geval. Gelukkig past de helm goed en er is net genoeg ruimte om te voorkomen dat de spits toelopende achterzijde van de helm de roll-bar van de Quest raakt. De hoge achterkant van de helm loopt ongeveer gelijk met de bovenkant van de roll-bar. Dat lijkt dus prima. Nu maar eens fietsen.
Ik vertrek voor mijn vaste trainingsrondje richting Uitgeest. Even later merk ik dat ik wel mijn hartslagmeterband om heb, maar het horloge ben vergeten, niet zo slim dus. Ik versnel zoals gebruikelijk tot 50 km/u en kijk of ik dit lang kan volhouden. Dit lukt inderdaad en ik kom zelfs vrij gemakkelijk op 52 km/u. Ik herhaal dit op de route van Uitgeest naar Krommenie. Het lijkt inderdaad iets makkelijker te gaan dan met de MET a-Tomo helm. Wat zeker opvalt is dat het windgeruis een heel stuk minder is. De ventilatie is veel minder dan met een normale helm, maar met de 2 openingen in de voorzijde valt het me zeker mee. Vooral van de winter zal deze helm heel prettig zijn.
Op de Lagendijk slinger ik met ruim 40 km/u door de historische polder. Op de haven is het druk op het terras. Ik zie de Mango van Erik Hetem die aan het wedstrijdzeilen is.
Een klein jongetje is niet weg te slaan bij de Quest. Hij wil overal aankomen en samen drukken we op de claxon. Hij schrikt van het lawaai, maar vindt het prachtig. Ook zet ie de richtingaanwijzers aan en hij kirt van plezier. Tot.... papa en mama nu eindelijk wel eens door willen lopen. Dat wil de kleine baas niet en knokt om uit moeders armen te komen. Hij gilt het uit en wil maar één ding, terug naar de Quest. Mama houdt de kleine goed vast en honderd meter verder hoor ik hem nog steeds huilen.
Na een praatje met Erik, hij is nog steeds laaiend enthousiast over zijn Mango, rij ik in het donker naar huis.

28 augustus 2005. Rondje zuidelijk Noord-Holland
Gisteren een schitterende zeildag meegemaakt aan boord van een 41 voet Hanse zeiljacht van een oude zeilvriend Piet en Annemarie Grapendaal. Daarna een uitstekende barbeque en minder uitstekende live muziek. Zowel vrijdagnacht als vannacht geslapen aan boord van de Ellis, een Deher Duetta 940 van zeilmaat Jan Veenis.
Vanmorgen met de auto naar huis om nog een trainingsrondje te maken. Een grote ronde Noord-Holland zit er niet meer in, daarom maar eens een rondje zuidelijk Noord-Holland. Ik fiets via Uitgeest naar de pont in Zaandam. Het wordt vandaag een rondje voorlichting Velomobiel. Bij de pont komen een aantal mensen bij de Quest kijken. Een oudere man verbaast zich erover dat ie zo hard door mij werd voorbijgereden. Ook enkele wielrenners zijn heel belangstellend. Ik ga even langs Apple Centre Centraal Station en zet de Quest in de winkel, je weet maar nooit in Amsterdam. Eerlijk gezegd weet ik het wel, alles wat niet vastligt wordt direct gestolen.
Ik wil richting Durgerdam en neem de razend drukke veerpont over het IJ. Het is Uitmarkt vandaag en heel veel mensen parkeren hun auto in Amsterdam-Noord en nemen de pont om te voet naar de stad te gaan. Tijdens de pontvaart zet ik als bestemming Durgerdam in de Treo. Amsterdam-Noord is heel groot en voor mij niet zo bekend. Ik wordt door TomTom linea recta de goede kant opgestuurd. Ik laat Durgerdam rechts liggen en ga via Ransdorp en Holysloot naar de IJsselmeerdijk. Mooi fietsgebied trouwens. In Holysloot stop ik even voor een broodje. Er staat een meneer met een auto vol met flesjes drank. Hij komt naar me toe en we hebben een geanimeerd gesprek. Hij is baancommissaris van een skeelertocht. Hij biedt me een flesje energiedrank en een aardig rugzakje aan. Heel leuk. Ik zoek de IJsselmeerdijk op en rij aanvankelijk onderaan de dijk. Even later kan ik de dijk zelf op. Natuurlijk niet handig met de vele recreatiefietsers, maar een mooi uitzicht over het IJsselmeer is veel waard.
In Monnickendam doe ik weer evangelisatiewerk voor Velomobiel.nl. Niet hard nodig met een levertijd die inmiddels de 2 jaar is gepasseerd. Via Katwoude neem ik de mooie weg onderaan de dijk naar Volendam. Ik versnel fors en rij in no-time ruim boven de 50. Maximaal 54 km/u maak ik er van. Ik race veel fietsers voorbij, ze lijken wel stil te staan. Niet zo gek natuurlijk met een Quest met een harde rugwind.
In Volendam eet ik op de dijk een ijsje. Ook hier weer belangstelling voor de Quest. Een jonge man zit nu 25 km enkele reis in de auto naar zijn werk. Duurt gemiddeld 45 minuten door files. Of dat met 'zo'n fiets niet te doen is?'. Dat is natuurlijk prima te doen. Enkele fietsers die ik een kwartier eerder voorbij scheurde was melden zich en vinden het prachtig dat het zo hard ging. Ik worstel wat met mijn Camelbag, er komt geen water meer uit. Vanavond blijkt dat ik het kraantje in het slangetje per ongeluk heb dichtgedraaid, dom natuurlijk, het is niet de eerste keer. Door de Beemster ben ik vlot weer bij het pontje in Akersloot en vervolgens voor 18.00 uur weer thuis.
98 km, totaal 5320 km met de Quest vanaf eind februari.

26 augustus 2005. Nieuwe helm en toch weer niet
3 september doe ik mee met de tijdritwedstrijden op Texel. Tijdens CycleVision heb ik geen plezier gehad van mijn helm. Bij hoge snelheden gaat ie achterover hangen en geeft dan enorm veel weerstand. Zoveel zelfs dat ik tijdens de snelle afdalingen tijdens Cyclevision mijn hoofd niet goed meer overeind kon houden. Mijn nekspieren deden veel pijn. De oplossing is een compleet gesloten kap over de Quest. Alle snelle mannen in de Quest rijden er inmiddels mee. Hoewel ik niet uitsluit dat ik dit ook nog wel een keer ga doen, doe ik het voorlopig nog even niet. Wel heb ik een tijdrithelm van MET bij Bike2Build besteld. Deze helm is een normale Stradivarius helm, maar dan bovenop dicht. Deze arriveert vrijdag en.... past niet. Op hun site staat dat de M maat tot 58 cm gaat, die zou net moeten passen. Op de doos staat echter dat ie maximaal voor 57 cm hoofdomtrek geschikt is. Ik kan mijn hoofd niet meer verkleinen en dus past ie niet. Mijn collega Hans, de bukracefanaat, ziet veel stof op de helm en oordeelt dat de helm niet nieuw is. De helm is ook verpakt in een doos voor een grotere helm. Tenslotte zie ik enkele kleine scheurtjes in de voorkant van de helm. Slechte levering dus. Ik bel Bike2Build en ik leg de zaak voor. Ze bellen even later terug en trekken het boetekleed aan. Ze wisten inderdaad dat de helm niet helemaal nieuw was en hadden me een 'aangepast voorstel' moeten doen. Ik mag de helm terugsturen en zal per omgaande een nieuwe krijgen in de maat L. De retourzendkosten zullen ze vergoeden.

25 augustus 2005. Protesterende ganzen
Vanmiddag vrij genomen en een pittig rondje midden Noord-Holland gepland. Het is onverwacht mooi weer geworden. Wel staat er windkracht 4 tot 5 Bft met stoten tot 60 km/u, geen probleem, al merk ik wel dat de wind aan de Quest 'plukt'. Voor de wind fiets ik om 14.00 uur naar het pontje in Akersloot om richting Volendam te rijden. Het pontje is echter gestremd. Dan maar langs het Noord-Hollands kanaal naar Alkmaar. Ik zondig nu niet en ga op reglementaire wijze naar het fietspad langs de A9. Wel een stuk omrijden langs De Boer Tenten en onder de snelweg door.
Het mooie fietspad naar Schermerhorn is iedere keer weer een feest. Met een minimale inspanning rij ik 42 km/u, heerlijk. In Schermerhorn ga ik voor de kerk linksaf en door de polder via de Oost-mijzenweg naar Avenhorn.
Daarna door naar Oudendijk. Opvallend zijn de zeer grote aantallen ganzen die hier fourageren. Ze zijn geen Quest gewend en gaan massaal en onder hoorbaar protest, voor het gele gevaar op de wieken. Spectaculair om te zien.
Van Oudendijk kom ik uit in Schardam en rij ik weer op de bekende route langs de IJsselmeerdijk. Vanaf Schardam rijdt er een Toyota vlak achter me. Ik ga uiterst rechts rijden om de bestuurder er langs te laten. Er gebeurt echter niks, hij blijft achter me. Met de wind precies dwars fietst het makkelijk en ik hou tot Edam tussen de 47 en 49 km/u aan. Vanaf Edam is het recht tegen wind. Ik stop even voor een plaspauze en om een banaan en een honingkoek op te peuzelen. De energie om tegen de wind in te trappen is weer snel voorhanden. Ik fiets nu met hartslag 120 en rij 35,5 km/u. Dat is 2 km langzamer dan zonder wind, een bewijs voor de uitstekende aero-dynamische kwaliteit van de Quest. Ik ga er van uit dat de pont nog steeds niet vaart, dus moet ik de omweg rond het Alkmaardermeer via Krommenie voor lief nemen.
In Krommenie rij ik een rotonde op. Er nadert een automobiliste van rechts en .... rijdt gewoon door. Ik moet vol in de remmen om een aanrijding te voorkomen en scheldt het stomme wijf stijf. Niet zo netjes, maar mij van de sokken rijden is helemaal niet netjes.
Om even na vijven ben ik weer thuis. Ik heb bewust de hele weg vrijwel aan één stuk doorgereden om te kijken of mijn knieën hier een probleem mee hebben. De vorige keer was dit inderdaad het geval, nu gelukkig in het geheel niet. Ik heb me opgegeven om mee te rijden naar Giessen in Duitsland. Ik wil op de langere ritten in Duitsland liever geen gedoe aan mijn knieën hebben.
90 km

23 augustus 2005. Brynje ondergoed
Vanavond maak ik een trainingsrondje met een onderhemd van Brynje. Mijn collega Hans Snijder, hij doet het op een bukracefiets, maakt mij attent op deze onderkleding. Hij neemt twee hemden voor me mee, één met en één zonder korte mouwtjes. Hans is bevriend met Willem Kool van Bike Sportive in Haarlem (http://www.bikesportive.nl). Bike Sportive heeft een flinke collectie van Brynje op voorraad.
En werkt het? Nou, reken maar. Ik werk me lekker in het zweet met ruim 50 km/u richting Uitgeest en daarna nog een keer van Uitgeest naar Krommenie. Ik merk al direct dat het beter ventileert dan enig ander type onderhemd. Het voelt zelfs fris aan met mijn wielershirt deels open geritst. Dat komt door de netvormige structuur van de stof. Het materiaal heet Meraklon, een gesponnen en gebreid Polypropylene. Thuisgekomen trek ik mijn wielershirt uit, behoorlijk zwaar van het transpiratievocht. Het Brynjehemd is helemaal droog, echt helemaal droog. Mijn huid is ook vrijwel droog en ik heb geen last van de kenmerkende 'plakkerigheid' van opgedroogd zweet.
De hemden zijn vrij lang, je kunt ze dus een heel eind over je achterwerk trekken en dezelfde werking ook daar ervaren. Kijk even op http://www.brynje.no/produkter_eng.asp voor meer informatie. Scroll voor het onderhemd helemaal naar beneden. Ten onrechte staat op de site dat de hemden zijn gemaakt van 'cotton'. Niks is minder waar. Katoen is als ondergoed in de (lig)fietswereld geheel en al onbruikbaar. Een hemd met korte mouwtjes kost € 34,95, een mouwloos hemd € 28,95. Niet helemaal te geef, maar voor zomerse condities superieur. In koelere omstandigheden is het mogelijk te koud, de dichter geweven producten zijn dan waarschijnlijk beter.
33 km

21 augustus 2005 Met ALF naar Kopje van Bloemendaal, Cyclo CP 23 helemaal OK
Vanmorgen om even na 8.00 uur ben ik op weg naar het Museumplein om met ALF, de Amsterdamse Liggers, een tocht te fietsen. Ik start eerst de hartslagmeter, ben benieuwd of ie de hele dag blijft functioneren. De eerste meevaller is dat ie in elk geval blijft werken terwijl ik langs de spoorlijn rij. Analoge hartslagmeters worden door het elektrische strooiveld van de bovenleiding van de trein volledig onbruikbaar, ze geven in het geheel niets meer aan. In Wormerveer zie ik een Alleweder voor me rijden, het is Fred van den Hauten, ook onderweg naar ALF. Fred is een geroutineerde grotestadrijder, rood licht is prima zegt Fred, maar als er niemand komt, dan ga ik... ook door rood. Ik doe, een beetje tegen mijn principes, maar gewoon mee. We vliegen door de vuiler wordende stad en al om 9.30 uur zijn we als eersten op het Museumplein.
Totaal zo'n 16 ligfietsers komen opdagen, heel leuk. Vooral erg leuk is dat Leonie, de vriendin van Bert Gazendam er weer bij is. Na een operatie waarbij zij een nieuwe knie kreeg leek het vrij lang niet erg te vlotten. Ze is er weer bij en kan het tempo prima bijbenen.
Na een duur kop koffie bij de Brasserie naast de verzamelplaats gaan we op weg naar Haarlem. Zoals gebruikelijk gaat het in een rustig tempo, ergens tussen 23 en 28 km/u. Naast het Spaarne ligt een paadje van nog geen halve meter breed. De Quest schuift constant met de bodem over de begroeiing en wordt zo weer een keer geborsteld.
Ik hoef me verder niet erg in te spannen, mijn hartslag pendelt ergens tussen 85 en 100. Dat verandert rigoureus op de helling naar het kopje van Bloemendaal. Ik geef vol gas en ga het eerste stuk met 23 km/u omhoog. Mijn hartslag giert omhoog tot 158 en ik stel vast dat ik dat niet de hele klim volhou. Het laatste deel van de klim ga ik nog maar 12 km/u en hijg als een renpaard. Eén van de andere rijders op een Hurricane komt naast me rijden en zegt dat 'zo'n zwaar bakkie niet makkelijk omhoog rijdt'. Hij heeft groot gelijk.
Op het Kopje worden er veel heerlijke pannenkoeken verorberd, wij nemen er royaal de tijd voor.
De afdaling van het Kopje brengt 60 km/u op de snelheidsmeter. Ik ben hier voor de tweede keer en ik vind het mooi zo. De terugreis gaat via Halfweg. Fred gaat linksaf om via Spaarnwoude naar pont Buitenhuis te rijden. Ik besluit met hem mee te rijden en met 32 km/u rijden we zij aan zij over de mooie brede weg door het recreatiegebied. Fred is aardig 'versleten'. Hij heeft de afgelopen nacht gewerkt en is zonder te hebben geslapen gaan fietsen. Hij fietst met een heel hoge trapcadans om niet te verzuren. Zijn hartslag is, begrijpelijk, veel hoger. We hebben tegenwind en de Quest heeft daar natuurlijk minder last van. De Alleweder heeft een minder goede aerodynamische vorm en een iets minder efficiënte aandrijving.
Op de pont ontmoeten wij twee wielrensters, één wat oudere dame en één wel heel aantrekkelijke jonge. Klopt toch Fred? We zijn er beiden wel van gecharmeerd. Klopt nog steeds hé Fred? Het mooie jonge renstertje informeert naar onze snelheden en ze besluit bij Fred in het wiel te gaan zitten. Fred vindt nog wat restjes energie en weet er de hele weg naar de watertoren bij Assendelft 38 km/u uit te persen. Dat kan Aafke, zo heet ze, goed bijbenen. Ze heeft op dat moment hartslag 155, maar zo jong mag dat rustig ook een tijdje 190 worden. Ze komt uit Haarlem en traint op de baan en aanvullend schaatst ze. Het laatste stuk naar de Linoleumfabriek fietsen we naast elkaar. Fred rechts, Aafke in het midden en ik links. We hebben meer oog voor Aafke dan voor het autoverkeer. Auto's hebben goed hoorbare claxons, dus worden we af en toe tot de orde geroepen.
In Wormerveer scheiden onze wegen. Fred gaat naar zijn bed, Aafke gaat via Zaandam weer richting Haarlem en ik ga via Krommenie even langs de haven. Ik rag nu tegen wind de bochtige Lagendijk af met 40 km/u, best even lekker. In Uitgeest bekijk ik het nieuwe onderkomen van Arjan en Susanne, onze boekhoudster.
Om 17.00 uur ben ik thuis. Bijzonder prettig dagje fietsen.
Tenslotte bekijk ik nu de resultaten van de Cyclo CP23. De hartslagmeter heeft uitstekend gefunctioneerd. Geen enkel moment is ie gestopt. Dat is na het gedoe met de analoge Polar hartslagmeters een opluchting. Overigens werken de Polars wel op mijn Fujin en ook in de Mango. Langs de spoorlijn doen ze het zeker niet. De Cyclo CP23 digitale en gecodeerde hartslagmeter is een aanrader. Voor de liefhebbers van computerinput is de CP23 niet geschikt. Er zit geen data-uitgang op. Daarvoor moet je bij Ciclo dieper in de portemonnee graven.
Oja, de uitslagen. Gemiddelde hartslag door de hele dag is 86, calorieënverbruik 1.600. Op het stukje bij het Kopje na bepaald een relaxt dagje dus.
110 km

20 augustus 2005. Ligfietservice Alkmaar en test hartslagmeter Cyclo CP23
Vandaag een rustige fietsdag. Ik doe wat boodschappen met de Quest, ga nog even langs Mac Support en besluit dan even naar het nieuwe ligfietsbedrijf van collega Michel Hoogzaad te fietsen. Ik rij in Alkmaar weer illegaal naar de zuidelijke rondweg en ga op zoek naar Ligfietsservice Alkmaar. Ik rij de Edisonweg op en ook weer af zonder het bedrijf te vinden. Terwijl ik het adres opzoek in de Treo stopt naast me een Hurricane rijder, David Bak. Hij was nog niet op de hoogte van het bestaan van een nieuw ligfietsbedrijf in Alkmaar. Ik keer om en samen vinden we nr. 22 onmiddellijk. Kleine maar leuke winkel die heel wat serieuzer oogt dan een ligfietsbedrijf in Bergen. Dit bedrijf is een goed deel van de zomer gesloten. Tijdens ons bezoek komt ook collega ligfietsdealer Ted de Lange uit Medemblik even langs. Ik rij nog even op de ICE trike, echt heel leuk. Wel schiet mijn linkervoet steeds uit de pedaal.
Om half 4 ga ik weer richting Castricum. Ik rij met 45 km/u aan de oostkant van het Noordhollands kanaal en ben zo in een paar minuten bij de pont in Akersloot
Ik heb een lang gevecht geleverd met mijn Polar A5 hartslagmeter. Steeds stopte dit apparaat er tijdens het rijden mee. Op advies van Roy Siep van de hartslagmetershop.nl probeer ik nu een Ciclo CP23. Dit is een digitale hartslagmeter, d.w.z. dat de signalen niet meer analoog zoals bij de Polar van de borstband naar het horloge worden verzonden, maar digitaal. Dit gaat dan ook nog eens op 900 Mhz in plaats van 5.3 Khz. Vanmorgen de gebruiksaanwijzing doorgenomen. Het eerste wat opvalt is dat het allemaal minder simpel is dan bij de Polar. Er kan ook veel meer mee, veelal dingen die ik niet gebruik zoals tussentijden e.d.
De borstband zit redelijk comfortabel, zij het iets minder dan de Wearlink T31 band van Polar.
Eerste wapenfeit: hij blijft het de hele rit uitstekend doen. Het eerste doel, een continue werking tijdens een hele rit, is bereikt. Morgen ga ik met ALF naar Amsterdam, dan kan ik zien of ie het een hele dag blijft doen.
Opvallend is wel dat de hartslag meer varieert dan bij de Polar. Dit komt omdat de digitale overdracht iedere puls gewoon als waarde naar het horloge stuurt. De Polar doet een aantal metingen en stuurt steeds een gemiddelde waarde naar het horloge. Dat is in principe onnauwkeuriger maar wel wat rustiger.
Onderweg naar huis hoor ik een vreemd klikgeluid uit mijn linkerpedaal komen. Ik kan thuis niet naar links uitklikken en dat doe ik uiteindelijk naar rechts. Ik inspecteer de Sidi schoen en zie dat de kunststof plaat waarop het plaatje is geschroefd, helemaal los zit. Met een inbussleutel zit het zo weer vast. Achteraf is dit ook de reden waarom ik deze week op mijn rondje NH onverwachts uit de pedaal schoot. Ik belandde met mijn enkel tegen de binnenrand van het linkervoetengat en liep een kleine snijwond op.

18 augustus 2005. Rondje Noord-Holland, bijna botsing
Vandaag een vrije dag en er staat een rondje Noord-Holland op het programma. Om 9.30 uur ben ik onderweg. Vandaag wil ik me niet al te zeer inspannen. Vorige week speelde de oude kwaal van de knie weer op. Toen had ik maar 100 km gereden, zij het wel aan één stuk. Het belooft vandaag 26 gr. C. te worden, dat is voor de knieën wel goed. Naar Alkmaar hou ik de fietspaden aan, minder mooi dan de hoofdrijbaan, maar ik hoef minder hard te fietsen. Ik heb wel mijn borstband om, maar mijn hartslaghorloge ben ik vergeten. Na de proefjes van vorige week weet ik nu vrij nauwkeurig hoe hoog mijn hartslag is bij een gegeven snelheid. Naar Den Helder rij ik met een kleine 40 km/u. De wind is oost-zuid-oost en 3 Bft. De zon schijnt volop en er is een vrij hoge luchtvochtigheid, het is daarom nogal heiig.
In Sint Maartensvlotbrug rij ik door het groene verkeerslicht en denk onbekommerd de kruising over te kunnen steken. Tot .... ik in mijn rechter ooghoek een linksaf slaande personenauto mij van achter zie naderen. Ik verwacht dat ie wel voor de haaientanden zal stoppen, maar de man rijdt gewoon door. Ik weet met veel moeite tot stilstand te komen en zie de chauffeur mij vol schrik aankijken. Op minder dan 30 centimeter rijdt hij voor mij langs.
Bij Texaco bij vliegveld De Kooi stop ik even om wat te drinken en een banaan op te peuzelen. Ik las bewust enkele pauzes in om zo de knieën te ontzien. Op die manier kan ik zonder bezwaar tot 240 km per dag afleggen. Ook in Den Oever eet ik wat op het bankje bij de havenmeester. Uiteraard laat ik mij de dubbele Espresso in Medemblik goed smaken. Ondanks dat het een doordeweekse dag is, is het op de dijk naar Enkhuizen heel druk. Veel vakantiefietsers met volle bepakking kachelen met een 15 km/u vooruit. De elektrische claxon bewijst goede diensten en de fietsers gaan meestal op tijd aan de kant.
Op kilometerstand 110 draaien de knieën nog steeds zonder klachten. Ik rij nu ook al harder en ga meestal 40 km/u of meer. Voorbij Andijk ga ik even bij een rustpunt aan het water zitten. Een Engels stel vindt de Quest 'lovely'. Ik moet met mevrouw op de foto. Ik moet terug in de Quest en zij slaat de arm om me heen terwijl Pa een foto maakt, really lovely. Na Enkhuizen voor de wind naar Hoorn over de IJsselmeerdijk. Op veel plaatsen moet de snelheid flink omlaag. Overal zijn zwemmers op de strandjes en die komen niet met de fiets, maar met de auto. Die auto's staan op de smalle dijk in de berm en als er dan een fietser tegemoet komt is er voor mij bijna geen ruimte. Ik moet zelfs helemaal de berm in als een TPG bestelauto de rij auto's voorbij rijdt. In Hoorn loop ik vast in een file, geen idee waarom die daar staat. Geen nood, uit de fiets en rechtsomkeert. Langs de schouwburg is de weg flink breed en met wind achter rij ik zo maar 45 km/u, heerlijk. Ook nu weer veel vakantiefietsers die vaak verbaasd omkijken naar de snelle Quest.
Via Edam rij ik naar Warder, De Rijp en de pont bij Akersloot. Het stuk tussen West-Graftdijk en de pont geef ik wat extra gas en hou de snelheid op ruim 50 km/u. Met de knieën zit het dus wel goed. Bij de pont wachten veel fietsers, de pont is even uit de vaart geweest omdat een schip over de kabel is gevaren. De pontbaas kon de kabel weer oplappen en ik kon direct mee.
Vandaag heb ik veel gedronken. Ik had ruim een liter water in de Camelbag, in de bidon een blikje Ice-tea. Onderweg heb ik nog een keer water geladen en direct na de pont in Akersloot is ook dit al weer op.
Vanavond de eerste kijker voor de Fujin gehad. Morgen weer werken en zondag rij ik mee met de Amsterdamse liggers.
186 km

17 augustus 2005. Fujin versus Quest
Vanavond is het vrijwel windstil. Ik kan nu nog de vergelijking maken tussen de Fujin en de Quest. Er hebben zich al enkele adspirant-kopers gemeldt en ik verwacht dat de Fujin snel verkocht zal zijn.
Eerst de banden oppompen, de Stelvio voor op 8,5 bar, de Big Apple achter op 5,5 bar. Ik neem alleen de Camelbag met een liter water mee. Gereedschap e.d. blijft in de Quest. De eerste meters zijn wat onwennig maar het is al snel weer als vanouds. Opvallend zo makkelijk het versnellen gaat.
Ik neem precies dezelfde route als tijdens het meten met de Quest. Ik neem alle waarden minimaal 2x op, zowel op de heen- als terugweg van Castricum naar Krommenie.
De conclusie is duidelijk. De Quest is tussen de 15 en 33% sneller bij identieke hartslagwaarden. Naarmate de snelheid hoger wordt worden de verschillen groter. Uiteraard een voordeel van de stroomlijn. Wel spectaculair is het verschil bij 37.5 km/u. Met de Fujin moet ik dan hard werken met een hartslag van 150, terwijl in de Quest de benodigde inspanning beperkt blijft tot een hartslag van 120, een niveau dat ik moeiteloos een hele dag kan volhouden.

16 augustus 2005. Sail IJmuiden en hartslagmeterproblemen
Vanavond even gekeken of ik de hartslagvergelijking tussen de Quest en de Fujin kan maken. De wind is niet sterk, maar met windkracht 2 uit het noorden zijn de gegevens niet te vergelijken, het moet echt vrijwel windstil zijn. Daarom even een ritje naar IJmuiden waar een deel van de Sail vloot al ligt afgemeerd. Dat blijkt toch geen goed idee. Voor ik bij de schepen ben sta ik in een lange file auto's. Bij het passeren van de bruggen over de kleine of Zuidersluis is het echte anarchie. Terwijl het licht voor ons op groen staat komen de auto's van de andere kant van de brug gewoon oprijden. Midden op de brug, het is er enkelbaans, staan de auto's dan ook muurvast tegenover elkaar.
Uiteindelijk beland ik op de zuidoever van het Noordzeekanaal. Letterlijk duizenden mensen met auto's, motoren, brommers, fietsen en te voet, zijn op weg naar de schepen of komen er van terug. Ik rij een rondje en zie dat ik nogal opval. Ik heb het al gauw gezien en ga terug. Bij de Zuidersluis is de brug inmiddels open om scheepvaart naar binnen te laten schutten. Dit duurt ruim een half uur. Ik vraag enkele brommerbestuurders of ze hun motor willen uitzetten, het stinkt enorm. Met tegenzin doen enkele jongelui dit, de rest heeft schijt aan alles en blijft gassen.
Als de brug open is kan ik lekker wegrijden van de massa en blijf tot Beverwijk op de rijbaan fietsen.
Ik heb al een tijdje ruzie met mijn hartslagmeter(s). Ik gebruik een Polar A5 en een Polar Tempo en Polar Wearlink T31 borstbanden. Heeft altijd prima gewerkt. Sinds ik de Quest heb is het kommer en kwel. Als ik vertrek komt het systeem moeizaam op gang. Ik moet de voeler erg nat maken om aan de gang te gaan. Doet ie het eenmaal, dan blijft ie een uur tot soms een paar uur goed werken. Steeds vaker echter is na een uur het leven eruit en geeft de meter 00 aan. Dat blijft zo tot ik thuis ben. Thuis aangekomen, uit de fiets, doet het systeem het weer prima. Ook thuis in de stoel werkt het urenlang feilloos, zelfs zonder vochtige voeler.
Met de deskundige mensen van de hartslagmetershop.nl ben ik tot de conclusie gekomen dat de Quest, goeddeels carbon, de signalen van de borstband reflecteert en de ontvanger mogelijk meerdere keren de signalen ontvangt. Dit beeld wordt versterkt doordat ik nogal eens hartslagfrequenties meet tot ver in de 200. Dit terwijl ik op dat moment verwacht de helft van die waarde op de display te zien. Het vernieuwen van de batterijen heeft niks uitgehaald.
Ik ga nu een Ciclosport CP29 proberen. Dit is een volledig digitaal systeem dat niet op 5.3 KHz analoog zoals de Polar, maar op 900 MHz werkt. Ook is dit een gecodeerd systeem, in tegenstelling tot de Polar A5 die dit niet is.
Ik ben benieuwd.
33 km.

14 augustus 2005. Challenge Fujin te koop
De kogel is door de kerk. Na lang wikken en wegen, wel houden, niet houden, en dat talloze malen, wordt de Fujin te koop gezet. Ik had me begin van dit seizoen voorgenomen te bezien of ik nog wel met de Fujin zou gaan rijden, in ieder geval met warm weer. De praktijk is dat ik dat niet heb gedaan. Ook met 29 gr. C heb ik tijdens de Fortentocht, uit en thuis 244 km, heerlijk met de Quest gefietst. Ik zet de fiets nu dus te koop en vraag een bod op de Fujin. Geïnteresseerden kunnen een complete beschrijving vinden door hier te klikken.

14 augustus 2005. Trainingsritje op hoge snelheid
Vandaag op jacht naar ODLO kleding. De slips en zweethemden zijn m.i. superieur aan die van Helly Hansen, Craft, Decca en wat al niet meer. Smitveld in Castricum heeft weinig en is niet bereid te bestellen. Op naar Sporthuis Visser in Egmond aan Zee. Helaas zijn ze gesloten. Op Weeronline zie ik dat er veel regen aankomt, dus maar even sport kijken bij mijn schoonouders in Heiloo. De damesmarathon wordt een overtuigende zege voor Paula Radcliffe. In de stromende regen rijden we naar huis.
Vanavond lijkt het droog te blijven. Om 19.30 uur toch nog even uitwaaien. Ik vertrek richting Uitgeest en heb de harde wind achter. Ik versnel continue en schakel voor het grootste tandwiel. De wind helpt nu echt. Met hartslag 140 rij ik al 52 km/u, dat lukt normaal pas boven de 150. Is wel kicken zo.
Direct buiten Uitgeest rijdt een Duitse auto naast me op de Provinciale weg. Ze vinden het kennelijk leuk. Ik ook, dus maar wat kolen op het vuur en even later rij ik 55 km/u. Het portierraampje gaat open en ik wordt uitvoerig gefotografeerd. Ik rij nu 58 km/u en ben in no-time in Krommenie. Al die tijd rijden de Duitsers naast me.
Ik sla linksaf naar de Lagendijk en moet nu tegen de harde wind terug naar Uitgeest rijden. Ik krijg, ondanks de belofte van de buienradar, toch de eerste regendruppels in mijn gezicht. Het valt mee en ik kan tot Castricum vrijwel droog doorrijden. Ik besluit nog even naar het strand te rijden. Geen goed idee. Bovenop het treinviaduct tussen Limmen en Bakkum barst een flinke bui los. Ik kan al rijdend de kap te voorschijn halen. Ik stop even om de kap goed te bevestigen, ik zit weer droog. Het regent zo hard dat mijn bril weinig zicht overlaat. Dan maar zonder. Dat bevalt ook niet echt, de regen striemt in mijn ogen, links geen probleem, rechts des te meer. Mijn plan om naar het strand te rijden vergeet ik maar en sla in Bakkum linksaf en rij naar huis.
30 km. Met de Quest nu 4.750 km afgelegd sinds eind februari.

14 augustus 2005. Microsoft en Apple Macintosh
Op het ligfietsforum heb ik me uitgelaten over Microsoft. Ik schreef:
Apple maakt goede computers, een goed besturingssysteem en goede programma's, m.u.v. Safari.
Microsoft maakt geen computers, geen goed besturingssysteem en geen goede programma's. Dat is natuurlijk gechargeerd en vraagt daarom om enige uitleg.
Microsoft heeft in het begin Excel en Word voor de Macintosh gemaakt, later zijn ze dit ook voor DOS en Windows gaan maken. In de beginjaren liepen die programma's, zelfs met relatief langzame hardware, voortreffelijk op de Mac. Op dit moment werken diezelfde programma's wel op de Mac, maar traag. Dit wordt veroorzaakt doordat de programma's voor Windows worden gemaakt en op een laat moment ook nog geport worden voor de Mac. Per saldo werkt het wel, maar zou veel beter kunnen.
Over Windows zelf kunnen we kort zijn. Dit besturingsprogramma hangt inmiddels van patches aan elkaar. Het blijkt steeds weer gevoelig voor hackers die iedere keer weer lekken vinden. Ook de stabiliteit is niet zo goed als de Apple besturing die op Unix is gebaseerd. Microsoft worstelt al jaren met het maken van een opvolger van Windows XP. Eerst zou dit Longhorn worden, door critici verbasterd tot longrun, nu wordt het Vista. Zelfs in Vista zit geen mooie en snelle zoekengine zoals Apple die nu al in OSX 10.4 (Spotlight) heeft ingebouwd.
Al het bovenstaande is nog tot daar aan toe. Waar ik grote problemen met heb zijn de handelspraktijken van Microsoft. Veel - delen van - software van Microsoft waar we nu mee werken is oorspronkelijk gewoon gejat van vaak kleine software-ontwikkelaars. Als die er achter komen dat hun software gestolen is, beginnen ze een proces tegen Microsoft. Microsoft heeft de middelen om een leger advocaten in te zetten tegen de kleine software-ontwikkelaar. Tegen de tijd dat zo'n klein bedrijfje financieel in ademnood komt, doet Microsoft een 'schikkingsvoorstel'. De kleine ontwikkelaar heeft geen andere keus dan dit 'voorstel' aanvaarden. De rechtzaak wordt afgeblazen en Microsoft heeft voor een luttel bedrag de software, nu wel 'legaal', in handen.
Alleen al de afgelopen maand zijn er op deze manier door Microsoft voor vele honderden miljoenen dollars schikkingen getroffen. De nieuwe Vista besturingssoftware is in betaversie nu uit. Eerste conclusie van veel critici is dat het wel erg veel van de 'look and feel' van het nieuwe Macintosh besturingssysteem heeft.
Tenslotte moet wel worden opgemerkt dat Bill Gates veel geld aan goede doelen uitgeeft. Het is niet alleen de 'grootste dief' van dit tijdgewricht, het is ook de grootste filantroop van deze tijd.

14 augustus 2005. Over schoenen en hakken
Ruim een jaar geleden kocht ik Sidi schoenen. In het begin reed ik met Adidas, later Shimano schoenen. De Adidas schoenen zijn veterschoenen, naar mijn huidige begrippen zwaar en oncomfortabel. De Shimano's hadden al deels een klittenbandsluiting. Iets comfortabeler, maar ook vrij zwaar. Ik heb een soort eendenvoeten met een heel lage wreef. In het zwembad is dat prettig, ik zwem met alleen de benen iedereen van de sokken.
De pasvorm van wielrenschoenen is heel belangrijk. Na een paar jaar fietsen ga je steeds 'ronder' trappen, d.w.z. dat je steeds meer gaat trekken aan de pedalen. Zo kun je de krachten beter verdelen, minder verzuren dan bij alleen duwen en dus harder fietsen.
Bij Kroone Liefting werd mij Sidi als schoenmerk aangeraden. Sidi heeft een serie schoenen die speciaal voor een 'lage leest', dus voor mensen met een lage wreef, is ontworpen. Ze bestelden een paar in de goede maat. De kleur is even wennen, een soort parelmoer blauw. De schoenen passen mij voor het eerst als gegoten. Over de wreef zit een comfortabel klik- en ratelsysteem. Voorop de schoen twee goede klittenbandsluitingen. Helemaal perfect. Voor een plaatje: http://winkelen.futurumshop.nl/frameset.php?url=ice.cgi?cart_id=334587_23989&a_ssrp=1&d_vend=&d_catg=Sidi_1&d_word=
Scroll naar beneden naar SIDI : Genius 4 Slim Steel/Celeste/Blue SISHR0027
Alle onderdelen van de Sidi schoenen kun je vervangen. Omdat ik nogal intensief fiets loop ik ook vaak op de Sidi schoenen. Het rubber hakje slijt dan snel en krijgt ook nog wel eens een opdonder als ik een steilere verkeersdrempel dan verwacht tegenkom. Ik wil dan wel eens met de hakken over de straat schuren. Ik koop een setje nieuwe hakken en met een kruiskopschroevendraaier heb ik de oude er snel af en de nieuwe er even gemakkelijk weer op.

13 augustus 2005 Trainingsrondje. 67 km/u
Vanmiddag een trainingsrondje gemaakt via Uitgeest, Krommenie, achter het Alkmaardermeer langs, het pontje bij Akersloot, Heiloo, Egmond aan Zee en strand Bakkum aan Zee. Ik kijk nog even of de snelheden die ik eergisteren optekende met de verschillende hartslagen, overeen komen. Het klopt inderdaad binnen de kilometer nauwkeurig. Bij het controleren van de hartslag bij 150, ik rij dan boven de 50 km/u met wind in de rug, zie ik een groepje wielrenners in de verte. Ik nader ze met heel hoge snelheid en ik moet zelfs afremmen als ik aansluit. Ze gaan 32 km/u, relaxtempo dus. Ik blijf er achteraan hangen tot de brug bij West-Graftdijk. Ze rijden traditioneel door het rode licht. Ik haal ze even later in met 42 km/u, tegen de wind in. Er komt niemand achter me aan. Ik weet inmiddels dat ik tegen wind zo'n 47 km/u ongeveer een uur kan volhouden, er zullen maar weinig wielrenners zijn die dat kunnen. Eerlijk gezegd staat vast dat geen wielrenner dat kan. De Tsjechische baanwielrenner Ondrej Sosenka heeft dinsdag 19 juli 2005 op de piste van Moskou het werelduurrecord verbeterd. Hij kwam tot een afstand van 49,700 kilometer. Hij reed daarmee het record van Chris Boardman uit 2000 uit de boeken. Dankzij de Quest zou ik, even uitgaande van gelijke condities, dus makkelijk winnen.
Op de pont weer de bekende gesprekken met fietsers, hoe hard, hoe duur enz.
Vanaf het strand bij Bakkum fiets ik uit het duin de helling af. Ik durf op de helling niet maximaal te gaan, onderaan is er een kruising waar vooral vaak fietsers niet opletten. Een auto horen ze nog, een snel aanstormende Quest horen en zien ze niet. Ik zie evenwel niemand en ga onderaan de helling voluit. De snelheid is nu 63 km/u. Op het vlakke gedeelte tussen de bomen trap ik maximaal en komt er 67 km/u op de teller. Zo hard heb ik nog nooit gefietst.
49 km

11 augustus 2005. Hartslagexperimenten
Ik fiets altijd met een hartslagmeter. Zo weet ik precies hoe lang ik met welke hartslag kan rijden.
Vanavond een rustig trainingsrondje gepland. De licht pijnlijke knie voel ik helemaal niet meer, maar voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast. Het is vrijwel windstil en fris met 17 gr. C. Ik neem me voor om bij ronde hartslagfrequenties de snelheid op te nemen. Ik doe dit met de voicerecorder in de Treo, hoef ik niet te stoppen om te schrijven. De rit gaat langs de mooie fietspaden van Castricum naar Uitgeest, vervolgens van Uitgeest naar Krommenie. Door Krommenie naar Wormerveer en dan richting West-Graftdijk. Langs de Knollendammervaart ligt een mooi betonnen fietspad, volkomen vlak en glad als een aal.
Onderstaand lijstje geeft de hartslag en de daarbij gereden snelheden weer. Ik heb geen deksel op de Quest, de snelheden zouden dan fractioneel hoger liggen.
090 26,5 km/u
100 30,0 km/u
110 33,0 km/u
120 37,5 km/u
130 42,5 km/u
140 46,5 km/u
150 50,0 km/u
Vervolgens kijk ik hoe snel ik herstel na een inspanning. Op het moment dat mijn secondenwijzer op 0 staat is mijn hartslag 148. Precies een minuut later is deze 117. Na weer een minuut is de hartslag 90. Binnen 2 minuten daalt de hartslag dus van 148 naar 90, dus 58 slagen lager. Ik heb er geen idee van hoe dit te beoordelen valt, maar het is leuk voor de statistiek.
Ook voor de statistiek, rusthartslag 44 's morgens in bed, maximum hartslag 168.
Het is natuurlijk geheel op het conto van de Quest te schrijven dat ik als 'oudere jongere' van 58 jaar nog zo hard met de Quest kan fietsen. Vorig jaar reed ik op CycleVision 35,3 km tijdens de uurs tijdrit. Ik kon daar continu 37 km/u rijden. Nu is mijn conditie wat beter, maar het is toch spectaculair dat ik nu met hartslag 120 even hard rij als vorig jaar met de Fujin bij hartslag 155. Ik zal, nu ik de Fujin nog heb, dezelfde metingen ook een keer doen met de Challenge.
Via de pont bij Akersloot rij ik met invallende duisternis door de weilanden. De schapen en de koeien lijken als het ware boven de laaghangende mist te zweven.
35 km.

9 augustus 2005. Rondje midden-Noord-Holland
Vanmiddag een vrije middag. Even lekker uitwaaien met mooi fris weer, geen zon en zo'n 18 gr. C. Eerst even langs Kroone Liefting om een fietsbroek met zeem terug te brengen. Dat is geen fietsen met een ligfiets. Ook koop ik een paar nieuwe hakken voor mijn Sidi schoenen. Deze zijn helemaal afgesleten en kunnen makkelijk vernieuwd worden. Heerlijke schoenen overigens. Via Heiloo rij ik naar Alkmaar. Nog steeds is het fietstunneltje afgesloten onder de A9. Ik neem maar de voor fietsers verboden grote weg om aan de andere kant van de A9 op het fietspad te komen. Dan naar Schermerhorn over mijn favoriete gladde betonnen fietspad. Met de wind in de rug en met een relaxte hartslag van 120 fiets ik continu 41 km/u.
Op het ligfietsforum is een discussie aan de gang over snelheid van Velomobielen. Er is een groep enthousiaste Versatile eigenaren die graag harder trappen dan in bijv. een Mango of een Quest nodig is. In een Versatile moet je 25% harder trappen om dezelfde snelheid te bereiken als een Mango. In de Quest hoef je zelfs 55% minder trapenergie te leveren dan in een Versatile. Nou is een Versatile een mooie fiets om te zien en zeker ook met een praktische instap en prettig schakelmechanisme, maar dan houdt het voor mij ook helemaal op. Hij is zwaar, minder goed geveerd, extreem duur en met veel minder bagageruimte dan de Quest. De aerodynamica is kennelijk matig, want een verschil van 55% in trapenergie met de Quest is heel groot.
Op de dijk van Ursem naar Hoorn ga ik zelfs 43 km/u met dezelfde 120 hartslagen. Dit geeft een ongelofelijk fijn gevoel. Het is net of je vliegt, terwijl ik nog gewoon door mijn neus kan ademhalen. Kennelijk is mijn conditie goed in orde. Mijn rusthartslag is 44 en mijn maximum ligt op net onder de 170. Ik zal de hersteltijd na een flinke inspanning eens opnemen, dit is eigenlijk een nog betere parameter voor de conditie.
Via Hoorn ga ik richting Edam langs de IJsselmeerdijk. Ondanks dat de wind dwars inkomt hou ik ruim 40 km/u aan met de vertrouwde en comfortabele hartslag 120. Veel fietsers met volle bepakking komen me tegemoet of rij ik achterop. Ze werken allemaal hard om met de pittige zijwind vooruit te komen. Vooruit komen komt in hun geval neer op rond de 15 km/u. Ik passeer ze met groot snelheidsverschil. Sommige kijken verbaasd achterom.
In Edam voel ik plotseling mijn linkerknie. Het lijkt een beetje op het oude kwaaltje, rustig aan maar even. De wind is nu pal tegen en harder dan 32 km/u is niet prettig. Gek dat dat nu de kop opsteekt. Het hele seizoen rij ik al lange afstanden tot 240 km zonder problemen. Het wordt gelukkig niet erger en voor Akersloot kan ik tegen wind al weer 36 km/u halen. Ik haal een flink aantal fietsers in die de pontjesroute rijden. Bij de pont zie ik een aantal van hen weer aansluiten. Enkele dames vonden het een 'mooi gezicht' toen ik voorbij reed.
100 km

7 augustus 2005 Onderhoud aan de Quest, 60 km/u en aanpassen weblog
Gisteren mijn 58ste verjaardag gevierd, rustige dag zonder fietsen, vindt mijn vrouw op zo'n dag niet leuk. Vanmorgen lekker uitgeslapen en daarna wat onderhoud aan de Quest gedaan. Eerst de GPS muis beter bevestigd. Met alleen klittenband blijft ie op heel slecht wegdek niet goed zitten. Ik plak twee stukjes extra klittenband in de rollbar en ook twee kleine stukjes op de GPS muis. Een extra los stukje klittenband houdt de muis nu heel goed vast. Vanmiddag zou blijken dat dit inderdaad werkt. Het bevestigen van de muis, je kunt niet makkelijk zien wat je doet, is niet makkelijk, maar hij hoeft er niet uit om hem aan- of uit te zetten.
Volgende karwei is het smeren met teflonvet van de TDP pedalen. Voor de niet-ingewijden, dit zijn pedalen die tijdens het rondtrappen heen en weer bewegen over de pedaalas. Dit heeft mijn knieproblemen definitief opgelost. De fabrikant adviseert elke 1000 tot 1500 km de assen te smeren. In een agressieve omgeving met veel stof, zand en water, zal dit verstandig zijn. In de Quest blijven de pedalen helemaal schoon en daarom ververs ik nu, met ruim 4500 km op de teller, het vet voor de eerste keer. Nadat ik de pedalen eraf heb, ik blijf het lastig vinden om linkse en rechtse draad van elkaar te onderscheiden, blijkt dat het vet in de pedalen nog prima functioneert. Ik stop er uiteraard nieuw vet in en monteer de pedalen weer. In een Velomobiel is de afstelling lastig omdat je niet goed kunt zien of de pedalen wel helemaal naar buiten schuiven als ze vooraan staan. Het lukt na wat heen en weer geschuif en ik zet de zaak weer vast met de 19 mm steeksleutel en inbussleutel.
Ik zie dat de ketting behoorlijk droog is. Ik wordt er niet eens smerig van als ik de ketting beetpak. Met de door Velomobiel.nl meegeleverde Shimano olie smeer ik de primaire en secundaire ketting. Om er zeker van te zijn dat ik de hele ketting behandel, knip ik een reepje stof van een lap af en steek die tussen de schakels. Zo kun je uitstekend begin en eind van de smeeroperatie controleren.
Tijdens het werk aan de Quest barst er een enorme bui los en ik gooi snel een vel landbouwplastic over de op zijn zij liggende Quest. Na een paar minuten is de bui over. Ik sta onder een grote berk en die druppelt lang na. Daarom maar even de Quest voor op straat omgekiept en daar verder onder de luifel van ons huis het onderhoud voortgezet.
De banden pomp ik tegenwoordig wat slimmer op. Deed ik het vroeger altijd door de wieldoekjes los te halen, nu kantel ik de Quest 45 graden en kan zo eenvoudig het ventiel aan de binnenzijde bereiken. Alleen achter gaat dit niet, er zitten 2 doekjes op.
Vanmiddag een stukje gefietst om te kijken of de muis goed blijft zitten. Dat blijkt nu inderdaad goed te gaan. Het waait hard en als de wind dwars op de fiets staat merk ik het goed. Richting Uitgeest, ik heb de wind royaal achterlijker dan dwars, haal ik vrij makkelijk 53 km/u met hartslag 142. Voorbij Uitgeest kan ik even voluit gaan richting Krommenie. Ik heb de wind nu achter en schakel voor naar het grote blad. Het wegdek is niet helemaal vlak en normaal ga ik daar minder hard dan op het stuk van Castricum naar Uitgeest. Toch kijk ik hoe hard ik kan. Ik zet geleidelijk aan en bereik vrij snel 50 km/u. Ik trek verder door en zie 55 km/u ook snel op de teller verschijnen. Ik ga voluit nu en tip uiteindelijk 60 km/u aan met hartslag 163. Ik zie verschillende automobilisten op de Provinciale weg hun snelheid aanpassen aan mijn snelheid. Ik ben zo wel heel snel in Krommenie.
Terug naar huis krijg ik natuurlijk een bui op mijn kop. Niet erg met de kap op. Ik heb te doen met de andere fietsers die letterlijk drijfnat regenen.
Vanavond een nieuwe pagina gemaakt in mijn site, met dank aan zoon Bart. De weblog is inmiddels zo groot dat Dreamweaver, het programma waarmee ik de site maak en onderhoud, niet alle data meer in één pagina kan opslaan. Ik heb al een tijdje steeds oude informatie weggehaald om de nieuwe te kunnen plaatsen. Nu is er dus een nieuwe pagina en de oude data is onder 'Weblog oud' te vinden.
35 km.

4 augustus 2005 Eerste test Adapt Blue Tooth GPS muis
Vanavond een trainingsrondje gemaakt en de BT muis meegenomen. De Adapt muis is een Zwitsers product dat gebruik maakt van een Nemerix chipset. De muis kan maximaal 16 satellieten tegelijk aan. Zoals waarschijnlijk bekend gebruik ik als navigatieontvanger een PalmOne Treo 650. Dit is een zogenaamde SmartPhone. Met zijn royale 320 x 320 pixel scherm een plaatje om te zien. Als navigatiesoftware gebruik ik de recent uitgebrachte TomTom Navigator 5. Deze software zou speciaal geschikt zijn voor fietsers en wandelaars.
Ik leg de Adapt BT muis voorlopig even naast me neer in de Quest. Ik verwacht eigenlijk niet dat ie daar een goede ontvangst zal hebben. Toch geeft de Treo de hele weg naar de jachthaven in Uitgeest waar ik wat testjes doe, feilloos de juiste positie aan. Op de haven kijk ik op de Treo en zie dat ik 7 satellieten ontvang met ongeveer 75% signaalsterkte. Dat is bijzonder goed gezien het feit dat ikzelf de signalen goeddeels afscherm. Ook de carbon verstijving in de zijkant van de Quest is natuurlijk niet goed. Als ik de muis op de Quest leg vliegen alle blauwe balken naar 100% signaalsterkte en zie ik nu zelfs 9 satellieten. Vervolgens hou ik de muis met de hand onder de tunnel die achter het hoofd zit. Ook dan geeft de muis op 9 satellieten 100% signaal.
Ik hou de muis ook op verschillende plaatsen onder de kap aan de voorzijde van de Quest. Overal zie ik 7 tot 8 satellieten met een signaalsterkte rond de 75%. Met alle carbon verstijvingsmatten in de bovenkant van de kap is dit ronduit uitstekend. De meeste GPS ontvangers ontvangen daar meestal niks en moet er met een externe GPS antenne of relaiszender worden gewerkt.
De conclusie is duidelijk. De BT muis krijgt thuis een klittenbandje op zijn rug en zal dan onder de tunnel worden bevestigd. De gebruiksduur van één acculading is 18 uur, met afstand de langste gebruiksduur van alle BT GPS muizen. De prijs van de muis is 95 euro, incl. btw en porto. Voor slechts 10 euro meer koop ik er een reserve accu bij. Dit zijn overigens dezelfde accu's als die in verschillende Nokia GSM telefoons worden gebruikt. Aangeschaft bij de PDAshop.nl. Tot zover zijn mijn ervaringen met de Adapt BT muis uitstekend.
Hoe gedraagt de Treo zich met de TomTom software? Dat is helaas wat minder. Dat ligt niet aan de Treo, maar aan de TomTom software in combinatie met het kaartmateriaal. TomTom maakt reclame dat zijn versie Navigator 5 nu geschikt is voor fietsers en wandelaars. Inderdaad stuurt TomTom je niet meer direct de autosnelweg op zoals versie 4.4 zonder meer wel deed. Er is helaas geen nieuw of aangepast kaartmateriaal gebruikt. Brede vrijliggende fietspaden bestaan nog steeds niet bij TomTom. Rij je op een vrijliggend fietspad links van een brede dubbelsbaans weg, bijv. als je van Limmen naar Castricum rijdt, dan roept TomTom steeds dat je moet omkeren. TomTom denkt dat je op de rijbaan voor het tegemoetkomend autoverkeer rijdt. Dat is wat teleurstellend. Nu weet ik dat dat met andere GPS apparatuur niet anders is, maar TomTom had hierover wel wat eerlijker mogen zijn.
De TomTom software is heel prettig om mee te werken. Een handleiding is overbodig terwijl er toch voldoende mogelijkheden worden geboden. Vooral het simuleren van een gemaakte route is prachtig. Je vliegt in vogelvlucht en met instelbare snelheid langs je route. De freaks die een track willen opnemen en later hergebruiken, komen met de TomTom niet aan hun trekken. Je kunt een route wel opslaan, maar een track met later te wijzigen waypoints behoort niet tot de mogelijkheden. Nou heb ik nog een Garmin GPS III dus als ik dat zou willen kan ik het wel.
De Treo werkt met stemgeleiding. Het is prettig dat zelfs met snelheden boven 40 km/u de gesproken aanwijzingen van de Treo goed te horen zijn.
Als je de beperkingen van de combinatie weet in te schatten is het heel prettig rijden. Vooral het vinden van niet eerder bezochte plekken is comfortabel. Was versie 4.4 van TomTom voor fietsen volstrekt onbruikbaar, versie 5.0 is een flinke verbetering. Wel hoop ik dat in de toekomst de kartering gedetailleerder zal zijn en fietspaden ook echt worden aangegeven.
35 km.

2 augustus 2005. Trainingsrondje en aanmelding NK Tijdrijden Texel
Vanavond om 20.00 uur met schitterend weer vertrokken voor een trainingsrondje. Met hoge snelheid naar Uitgeest en Krommenie. Om de rit wat langer te maken toch maar door de bebouwde kom van Krommenie naar Wormerveer gereden. Daar het mooie fietspad richting West-Graftdijk op en vervolgens naar de pont in Akersloot. Via Heiloo en Egmond aan Zee nog even naar het strand gereden. Een mooie zonsondergang is mijn deel. Tientallen belangstellenden vragen honderduit over de Quest en alles wat ze er in zien. De vragen zijn altijd: hoe hard kan ie, wat kost ie en heb je hem zelf gebouwd. Op de terugweg flink aangezet op de helling naar beneden. Ik krijg 60 km/u op de teller en ik hou 53 km/u vast tot aan de camping Bakkum. Bij Johannes Hof ga ik weer op het fietspad rijden. Het wordt al donker en op de Zeeweg wordt vaak erg hard gereden.
Om 22.00 uur ben ik weer thuis. Gemiddelde snelheid 32.4 km/u. Ik bereik dit vrij gemakkelijk, ik doe er niet eens mijn best voor. Ik herinner me de snelste rit op dezelfde route met de Hurricane. Dit was 31.7 km/u gemiddeld. Ik weet nog goed dat ik me daarvoor vreselijk moest uitsloven om dit te halen. Ik hoefde toen ook niet door de bebouwde kom van Krommenie, maar kon op het snelle fietspad langs de spoorlijn blijven.
Mijn collega Hans Snijder laat me weten dat ie zijn website heeft aangepast t.b.v. het NK Tijdrijden op Texel. Hij gaat er van uit dat ik en mijn andere collega Michel Hoogzaad zich zullen inschrijven voor deze 41 km lange tijdrit. Hij krijgt natuurlijk zijn zin, ik doe heel graag mee en heb me inderdaad vanavond ingeschreven. Ik heb een tijd opgegeven van 54 minuten, gemiddeld 46 km/u. Datum van de wedstrijd is 3 september.
48,5 km.

30 juli 2005. Volendam en proef memorecorder
Door de weeks fiets ik meerdere keren, meestal na het avondeten, een rondje van zo'n 35 km. Tijdens die ritten gebeurt meestal niet veel lezenswaardigs, reden waarom ik dit niet hier neerschrijf.
Vanmorgen probeer ik enkele korte fietsbroeken te kopen. Kroone Liefting kan ze niet leveren, zij hebben nog uitsluitend broeken met zemen. Ik heb er een geprobeerd, maar dat is waardeloos. Het is net of je je broek hebt volgepoept. Daarom maar op naar de gewone sportwinkel en daar enkele Nike loopbroeken besteld.
Vorige week heb ik een slip en hemd gekocht van Odlo. Wat is dat een prachtig product, hartstikke duur maar heerlijk om te dragen.
Vanmiddag staat een ritje naar Volendam op het programma. Het waait windkracht 5 tot 6 uit het zuidwesten. De koers naar Volendam is pal oost dus dat betekent op sommige stukken hoge snelheden. Ik pak daarom mijn helm uit de schuur en zet die op, je weet maar nooit.
Inderdaad gaat het al heel hard van Limmen naar Akersloot. Op verkeersdrempels vliegt de Quest met 3 wielen door de lucht. Dat gaat, in dit geval met 47 km/u, alleen goed als je recht voor de drempel komt. In een bocht, ook als deze heel flauw is, gaat dit geheid fout, hierover later meer.
Met de pont in Akersloot ga ik het Noord-Hollands kanaal over en daarna rij ik het snelle fietspad op richting West-Graftdijk. De wind komt nu schuin van achter in en plukt merkbaar aan de Quest, niet verontrustend. Even flink aanzetten en de 50 km/u komt heel makkelijk op de teller. De 2 wielrenners die ik inhaal lijken bijna stil te staan. Het RISsen is de laatste tijd niet zo leuk meer, de wielrenners proberen het bijna nooit meer. Sinds ik met de Quest fiets rij ik zo hard dat geen racefietser het nog leuk vindt om achter me aan te gaan.
Van West-Graftdijk naar De Rijp fiets ik 54 km/u, met hartslag 140 wel te verstaan. Dit is schitterend om te doen. Jammer dat ik er op deze manier in een paar minuten al ben. Door De Rijp gaat het vrij vlot, het is nogal rustig. In Midden-Beemster is de kermis nog steeds aan de gang, ik moet dus een omweggetje maken. Buiten het dorp kan ik weer snelheid maken. In de verte zie ik evenwel veel mensen op het fietspad lopen. Dichterbij gekomen zie ik dat het bezoekers zijn die over het fietspad lopend op weg zijn naar een concours hippique in een weiland rechts van het fietspad. Ik toeter dat het een lieve lust is. Veel mensen kijken om, maar lopen als een kip zonder kop door. Ik moet gewoon afremmen tot wandeltempo. Dat bevalt me niet, het is en blijft een fietspad. Ik blijf toeteren en wil dat het volk aan de kant gaat. Met veel protest doen ze dat uiteindelijk, maar ze mopperen flink op me. Ik roep dat het wel een fietspad is, maar dat is olie op het vuur. Het gemopper is niet van de lucht, ik ben blij dat ik er door ben.
Vlak voordat ik onder de snelweg Purmerend/Hoorn rij ligt een bruggetje. Precies bij het bruggetje moet ik een slinger naar links en weer naar rechts maken. Ik rij tegen de 50 en het zeer oneffen weggedeelte voor en na de brug doen de Quest opspringen en niet helemaal recht weer neerkomen. De Quest maakt een flinke slinger en ik schrik behoorlijk. De Quest kwispelstaart nog wat en herneemt een rechte koers. Over grote oneffenheden kun je uitstekend keihard doorrijden. Zit er evenwel een bocht in, ook al is het maar een heel flauwe, dan moet je de snelheid wat temperen.
In Kwadijk doe ik wat testjes met de nieuwe memorecordersoftware in de Treo. Deze software maakt van de Treo ook een memorecorder. Makkelijk als je iets niet wil vergeten of bijv. een kenteken wil vastleggen. Het blijkt dat met normale fietssnelheden de wind zoveel ruis veroorzaakt dat je niet veel terughoort van wat ik zeg. Is de weg goed en ik trap tijdens het opnemen niet, dan kan ik met 20 km/u goed verstaanbare opnamen maken. Letterlijk met één druk op de knop begint de Treo op te nemen, zelfs als ie slaapt. Nuttige investering (16,95 €) dus.
In Volendam is het heel druk met toeristen, ik moet slalommen tussen de wandelaars op de dijk.
De terugrit is een stuk moeilijker, de wind is nog steeds een dikke 5 Bft, nu tegen dus. De snelheid krijg ik niet makkelijk boven de 32 km/u, ook al is de hartslag al 125. Het is nu 4 uur geleden dat ik wat gegeten heb en ik heb geen brood of bananen mee. De vrije calorieën zijn nu wel op. Gelukkig heb ik altijd een tasje met extra energie mee. Ik eet 2 muesli-banaan repen en drink wat Ice-tea. Na 10 minuten is de energie weer terug en kan ik tegen wind toch weer 40 km/u met 130 hartslagen halen.
Om 17.30 uur ben ik weer thuis. Heerlijk ritje.
75 km.

24 juli 2005. Snel rondje Noord-Holland en vogelringer
Vandaag geeft de weersverwachting overdag weinig wind en 's namiddags regen. Ik vertrek om 9.30 uur. Er is inderdaad bijna geen wind en de temperatuur is 16 gr. C. Prima om een comfortabel rondje te fietsen. Een half uur later ben ik noordelijk van Alkmaar en fiets langs het Noord-Hollands kanaal. Er zijn veel fietsers op de weg, maar langs het kanaal zijn er maar een paar.
Ik ben vlot bij het Texaco station bij De Kooij. Daar komt het idee bij me op om eens wat sneller te rijden dan normaal. Op dat moment is mijn gemiddelde 32,2 km/u, ik wil proberen dat naar 34 km/u gemiddeld over de hele dag op te krikken. Dit betekent dat mijn rijsnelheid op de rechte stukken zeker 40 km/u zal moeten bedragen. Dat lukt redelijk makkelijk zonder dat ik me hoef uit te sloven. Hartslag tussen 120 en 130. Ik stop in Den Oever niet op de jachthaven, maar eet een broodje op de plek waar de snelweg ondergraven is met een fietstunnel. Daar rij ik heel langzaam, het spiegelbord is eraf en stapvoets neem ik de fietstunnel. Aan de andere kant is een rustplaats met een bankje en een tafel. Het uitzicht over de haven is mooi.
In een auto zit een man te frunniken aan iets wat ik niet goed kan zien. Wel zie ik steeds een vogeltje bij zijn voorruit wegvliegen. Ik loop naar de man toe en het blijkt een vogelringer te zijn. Hij heeft veel vogeltjes gevangen in netten die in het Robbenoordbos en in het riet bij het water staan. De vogels zitten allemaal in zakjes en worden één voor één 'behandeld'. De vleugellengte wordt genoteerd alsmede de lengte van de slagpen. Met een schuifmaat meet hij de onderbeenlengte. Tenslotte wordt het diertje in een zakje gestopt en met een 'unster' gewogen. Daarna wordt er een ringetje om het pootje geknepen en krijgt het diertje de vrijheid. Alles wordt minutieus opgeschreven. De variatie in soorten is overweldigend en varieert van Tjiftjaf en Fitis tot Zwartkopje. Opvallend is het gemak waarmee de man de gemiddeld 15 gram lichte beestjes vasthoudt. Hij kan zelfs met dezelfde hand waarmee hij het vogeltje vasthoudt ook nog schrijven. Uiterst geroutineerd en heel leuk om te zien.
De fietscomputer geeft nu met grote letters de gemiddelde snelheid aan en de rijsnelheid in kleine cijfers eronder. Gemiddeld ga ik nu 32,5 km. De lange weg naar Medemblik ga ik iets boven de 42 km/u, dat schiet dus op. In Medemblik, uiteraard ga ik voor de Espresso naar Kwikkel bij de brug, staat het gemiddelde op 33,7 km/u. Even bedenk ik me dat de weg bovenop de dijk mijn gemiddelde waarschijnlijk zal aantasten. Nou dat klopt. Ik moet enkele tientallen malen inhouden tot 15 km/u, de snelheid van de recreatiefietsers. Veel fietsers met gelijktijdig tegenliggers halen het gemiddelde omlaag. Het laatste stukje dijk voor Enkhuizen laat ik links liggen en neem de weg onderaan de dijk. Daar kan ik weer constant 40 km/u rijden en ik rij met een pittige snelheid Enkhuizen binnen. Ik vervolg mijn weg richting de dijk Enkhuizen - Hoorn. Direct nadat ik de dijk oprij stop ik even voor een broodje en een banaan. Het gemiddelde is door de bebouwde kom en verschillende stoplichten gezakt naar 33,5 km/u. Er moet nu dus echt gas gegeven worden. Dat lukt uitstekend op de dijk tot .... de dijk is afgezet voor een wielerwedstrijd bij Venhuizen. Ik mag er nog door, maar niet op de dijk. Uit de fiets dus en rechtsaf naar Venhuizen. Een suppoost wijst me de weg naar het fietspad langs de Provinciale weg 506. Daar gaat het weer ruim 40 al zijn er ook hier veel fietsers en tegenliggers. Ik betrap me erop dat ik me nu wel erg door het gemiddelde laat opjagen. Zo nu en dan rij ik 45 km/u en de hartslag is soms boven de 140. Ik rij Hoorn binnen met 33,7 km/u gemiddeld. Ik stop niet en rij harder door de stad dan ik gewend ben. Met maar 0,2 km/u 'verlies' bereik ik ter hoogte van de schouwburg de dijk langs het IJsselmeer. De snelheid op dit stuk is hoog, 47 km/u, en het gemiddelde brengt nu de gewenste 34 km/u op de klok. Via Edam gaat het richting Kwadijk en de Beemster. Het gemiddelde lijdt nu echt onder de dorpen, paarden, fietsers en tegenliggers. In Midden-Beemster is het Kermis en ik moet een omweg zoeken. Ik ga linksaf en even later weer rechtsaf, verboden in te rijden voor fietsers. Ik negeer het verbodsbord en via het industrieterrein kom ik weer op de weg naar West-Beemster en De Rijp. De Rijp is berucht om de vertraging, ook nu weer. Toeristen lopen met z'n allen midden op de weg en het barst hier letterlijk van de fietsers. Ondanks dat ik in de Beemster met 42 km/u het gemiddelde op 33,8 heb weten te houden ben ik buiten De Rijp daarvan toch weer 0,3 km/u kwijt. Naar Akersloot dus nog even flink het gas erop. Van de brug bij West-Graftdijk gaat het omlaag met 55 km/u. Tot halverwege de pont bij Akersloot blijf ik boven de 50 km/u.
Het langzaam rijden naar de pont en het stapvoets de pont op- en afrijden brengt mijn gemiddelde, dit staat inmiddels weer op 33,7 weer terug naar 33,5. Het laatste stuk naar Castricum maak ik dit weer goed. Het laatste stuk door de bebouwde kom moet helaas langzamer en thuis lees ik 33,5 km/u gemiddeld af.
Totale fietstijd 5 uur 30 minuten voor 186 km. Als ik de rijtijd deel door de kilometerstand, dan is het gemiddelde 33,8 km/u. De Cat Eye computer kan dus niet zo goed rekenen. Mogelijk wordt dit veroorzaakt door de stroomvoorziening aan boord. Iedere keer als ik toeter reageert de fietscomputer daarop met het verspringen van de waarde. Even later is die wel weer op de verwachte waarde, maar totaal klopt het niet precies.
Mijn vrouw verbaast zich erover dat ik al om 16.10 uur thuis ben. Nu kan ik nog een stukje van de Tour de France zien. Een biertje gaat er wel in.
Ik voel de vermoeidheid in de benen meer dan normaal. Volgende keer maar wat rustiger.
186 km

17 juli 2005. Met ALF naar Rondje Haarlem, Vitiligo en kijken met één oog
Om 7.45 uur uit de veren om met ALF, voor de niet-kenners dit zijn de Amsterdamse Liggers, vanuit Amsterdam een ronde te fietsen. Ik ben blij dat de zon nog even wegblijft. Met Vitiligo, een pigmentstoornis, ben ik altijd blij dat de zon niet te fel schijnt. Ik smeer wel met factor 60, maar er is altijd wel een stukje huid dat net niet goed is ingesmeerd. Daar kom ik meestal pas 's avonds achter. Vooral als de luchtvochtigheid hoog is, dat is vandaag het geval, wordt het al gauw klef. Dat is in de Quest natuurlijk erger dan op een open ligfiets. Toch ga ik liever met de Quest dan met de Fujin. Ik vind het gewoon veiliger, vooral de kans op vallen is geringer met de Quest. Naast Vitiligo heb ik nog een hinderpaal, ik kijk met slechts één oog. Met het werken aan mijn zeilboot sloeg ik een staalsplinter door mijn oog. Van een door zoons van mijn toenmalige kostjuffrouw tot beitel geslepen vijl spatte de kop bij de eerste klap uiteen. Na drie oogoperaties resteert een prothese. Hoewel ik er al 40 jaar mee leef, blijft het lastig om diepte te zien, dat zie ik met namelijk niet. Met één oog is ook het evenwichtsgevoel wat minder. Met de tweewieler stuur ik vaker naast de weg en val dan van de fiets af. Ook een gat in de weg zie ik minder goed. Met de Quest hindert dat allemaal niet, als ik van de weg raak, stuur ik gewoon weer terug. Met de Quest kan ik veel strakker sturen, evenwicht speelt hier geen rol.
Klokslag 8.30 uur zit ik in de Quest en in precies 3 kwartier heb ik de 22 km van Castricum naar de pont in Zaandam afgelegd. Natuurlijk ligt de pont aan de andere oever, tijd om even naar de iPod te luisteren. Ruim voor 10.00 uur arriveer ik op het Museumplein. Veel bekende gezichten, waaronder Maikel Zonneveld met zijn Limit. Björn heeft wat kaarten voor een vandaag in het Haarlemse te rijden toertocht. We zijn met een natte vinger te lijmen en vertrekken naar Haarlem. Ter hoogte van Spaarnwoude pikken we de route op. Die is mij inmiddels goed bekend. Bij Santpoort is één van de vier ravitailleringsposten die langs de route zijn geposteerd. Voor de luttele som van 3 euro krijgen we een complete lunch uitgereikt. Op de latere posten krijgen we een heerlijke mueslibol en een Muffle. De laatste post zouden we niet passeren, die hadden we op de heenweg bewust links laten liggen omdat deze aan een slecht boerenpaadje ligt. Geen ligfietspad dus.
De route is 50 km lang en aan het eind gaan we weer richting Amsterdam. Ter hoogte van de Westergasfabriek sla ik linksaf om de weg naar de pont op te pakken. Best wel lekker om het gas er weer op te zetten. Met ruim 40 km/u naar de pont die ook nu weer aan de verkeerde kant ligt. Het is nog maar 16.00 uur, dus alle tijd. Ook de verdere rit hou ik de snelheid op rond de 40 km/u. Door Wormerveer rij ik op de rijbaan, dat is veel prettiger dan het beroerde fietspad.
Tegen vijven ben ik weer thuis. Jammer dat Peter van den Hooff te laat bij het vertrekpunt was. Hij dacht dat we om 10.30 uur zouden vertrekken. Daar is wel sprake van geweest, maar op de agenda stond nog steeds 10.00 uur. Volgende keer beter Peter.
135 km

16 juli 2005. Toertochtje midden-Noord-Holland en DVD's voor Ligiets.net en Ligfiets&
Vanmiddag een heerlijk tochtje gemaakt via Akersloot naar De Rijp en Midden-Beemster. Het is op het fietspad druk met fietsers en paarden. Ik rij de hele weg door de Beemster daarom maar op de hoofdrijbaan. Voor Kwadijk ga ik linksaf de dijk om de Beemster op. Een smalle, maar mooie weg. Een drietal wielrenners zijn vlak voor mij gepasseerd en ik haal ze vrij snel in. Ze pikken niet aan, ik ga al tegen de 40 en zij rijden een 33 km/u. Ik rij door tot een kilometer of 6 van Hoorn en sla linksaf om via Schermerhorn naar Alkmaar te rijden. Met de wind in de rug fiets ik rond de 42 km/u, tegen wind meestal 37 km/u. Ik ga even langs mijn schoonouders in Heiloo om een elektrische heggenschaar op te halen. Ik kijk daar even naar het eind van de touretappe en zie de uitzinnige Oostenrijker Totschnig winnen. Na iets meer dan 2 fietsuren ben ik om 17.00 uur weer thuis.
Ik brand vanavond 2 DVD's met meer dan 2 GB aan foto's van een aantal evenementen. Ligfiets& en Ligfiets.net kunnen dit materiaal gebruiken voor hun publicaties.
Morgen fiets ik met ALF de traditionele rit mee.
65 km

15 juli 2005. Ligfiets.net en Raid harddisk. Meer financiële toezeggingen
Het is nu duidelijk dat niet de harddisk heeft gefaald, maar een oververhitte processor heeft het filesystem in het honderd geholpen. Dat is nog erger. Een gecrashte harddisk heeft meestal een beperkt aantal kapotte sectoren. De meeste bestanden zijn dan nog te redden. Een niet goed werkend filesystem gooit echt alles door elkaar, overschrijft zelfs goede data. Een goede back-up zou nog in staat zijn de data terug te halen van een eerdere back-up. Nu er van een deel van de bestanden niet eens een back-up is, zijn feitelijk die bestanden verloren. Heel jammer.
Vandaag kreeg ik van een andere ligfietser een aanbod van 500 euro om ook bij te dragen in het eventueel aanschaffen van goede hardware.
Ik wacht nog op een initiatief van de NVHPV om de betrokken mensen bij elkaar te halen om snel spijkers met koppen te slaan. Het is niet van belang of wij gaan co-locaten met eigen spullen of de site onderbrengen bij een professionele provider. Als dit maar snel en goed gebeurt. In ieder geval werkt Ligfiets.net op mijn Mac voor geen meter. Ik zal Toni en Bastiaan van mijn bevindingen op de hoogte stellen.

13 juli 2005. Ligfiets.net en Raid harddisk
Nog steeds functioneert de site niet goed. Ik stel vast dat er geen goede back-up is, anders zou het binnen een paar uur weer moeten draaien. Bastiaan Welmers worstelt nog steeds met het terughalen van data van de gecrashte schijf. Dat is geen leuk werk en duurt eeuwig. Daarom zal ik de vereniging een handje helpen met de schenking van een fatsoenlijke Raid harddisk. Als het aan mij ligt dan wordt het een LaCie F800 1 Terabyte. De schijven zijn hotswoppable en de machine schakelt zichzelf bij 55 gr. C. uit. Belangrijk is dat het een echt hardwarematig Raidsysteem is. Alle belangrijke varianten zijn in te stellen zonder dat er software voor nodig is. Ik ga er van uit dat ik er met Bastiaan wel uit kom. Voor de specificaties: http://www.lacie.com/nl/products/product.htm?pid=10595

13 juli 2005. Remmen gerepareerd en rustig toertochtje
Vandaag een vrije dag. Kroone Liefting heeft vandaag geen tijd om de remmen van de Quest te maken. Daarom zelf aan de slag. De remkabel zit wel in het klauwtje maar hangt er toch loos bij. Ik bel even met Ymte en die legt uit dat dan de buitenkabel uit de ankerplaat is geschoten. Ik haal de spanning van de kabel en kan het potje vrij gemakkelijk weer in de ankerplaat haken. Remmen iets strakker dan normaal afstellen en klaar is Kees.
Gisteravond nog even mailcontact gehad met Fred de Blok die met zijn Mango zondag tijdens de Fortentocht door een bussluis is gereden en de wielophanging vernielde. Fred heeft 36 km van Naarden met de kapotte Mango naar zijn huis in Purmerend gelopen.... Hij schrijft dat ie kapot was, nou dat begrijp ik wel. Volgens Fred en ook Ymte is de reparatie goed te doen en niet eens heel duur. Zolang het mechanische componenten betreft en niet de kunststof carrosserie, blijven de kosten beperkt.
Na de remmen loop ik de Quest even na. Van de Fortentocht blijkt de fiets heel smerig te zijn geworden. Dat komt omdat jongelui tijdens de overtocht met de pont over de Knollendammervaart, van de leuning van de pont afspringen en een waterfontein veroorzaken. Al die druppels op de Quest zijn tijdens de verdere tocht allemaal opgedroogde modderpoeltjes geworden. Een vochtige handdoek lost dit snel op. Tijdens een TV-uitzending over restauratie van klassieke auto's werd met de zeemleren lap de vloer aangeveegd. Het droogmaken van een auto of fiets gaat daar prima mee, maar in een zeemleren lap nestelen zich scherpe deeltjes die krassen veroorzaken op de lak. Gewoon oude handdoeken gebruiken, liefst met een geluste structuur. Na iedere droogbeurt in de was en krassen krijgen geen kans.
Voor ik vanmiddag aan mijn toertochtje begin even langs Kroone Liefting voor een shirt, wat witte sokken en een extra koersbroek. De eerste twee lukt zonder meer, de koersbroek hebben ze alleen met zeem. Die zeem is op een ligfiets onnodig. Ze zijn bereid om er enkele zonder zeem in te kopen. Anders heeft een normale runningwinkel ze natuurlijk wel.
Via Alkmaar rij ik naar Schermerhorn. Dit fietspad is één van de mooiste die ik ken, niet qua landschap, maar qua gladheid van het pad. Het is een heel prettig gevoel om met hartslag 107 spm precies 36 km/u te rijden. Bij de molens rechtsaf richting De Rijp. Bij West-Graftdijk linksaf naar Krommenie, langs de haven voor een praatje met veel bewonderaars voor de Quest en weer naar huis. Mijn linkervoet is wat pijnlijk van de afgelopen Fortentocht, dus niet teveel en te lang. De vele wielrenners die ik onderweg tegenkom gaan niet harder dan 32 km per uur, niet leuk dus. Met 26 graden C. is dit ook wel begrijpelijk. Als ik thuis kom staat mijn gemiddelde hartslag op 92 spm, lui tochtje dus.
55 km.

10 juli 2005. Met ALF de Fortentocht
Vanmorgen om 6.30 uur uit de veren om op tijd te kunnen vertrekken naar Amsterdam Centraal Station waar om 9.00 uur wordt verzameld om van daaruit de Fortentocht te rijden. De Fortentocht gaat langs de route van de Stelling van Amsterdam. Het weer is schitterend en het belooft 28 gr. C te worden. Dat is wel wat warm in de Quest, we zullen zien of ik niet beter met de Fujin had moeten gaan.
Om 7.40 uur zijn alle spullen, inclusief de grote fietspomp, aan boord en ik vertrek via Uitgeest, Krommenie en Zaandam naar de pont over het Noordzeekanaal. Tien voor negen kom ik voor het Centraal Station in Amsterdam aan. Enkele nieuwe gezichten, de meeste deelnemers ken ik al langer. Fred de Blok is er met zijn één week jonge Mango. Bert Gazendam rijdt mee met zijn recent aangeschafte Limit. Jan Limburg is er met zijn Quest. Een onverwachte deelnemer is de Belg Wouter Delanote. Iedereen op het ligfietsforum kent de grote zuiderbuur. Hij heeft een mooie Limit en is nu op vakantie in Nederland.
We vertrekken in zuidelijke richting om langs het Amsterdam-Rijnkanaal richting Naarden, Nigtevegt en Abcoude uit te komen. Op dat moment wordt de 780 meter langs fietsbrug over het kanaal gehesen, een imposant gezicht. Op de Amsterdamse straatweg voor Naarden is een bussluis in het wegdek opgenomen. Fred de Blok met zijn nieuwe Mango ziet dit helaas niet en gaat er met een snelheid van zo'n 30 km/u overheen. De schade is groot. Het achterwiel loopt aan en zit niet meer recht in de fiets. Even later blijken ook de voorwielen niet meer te sporen, de spoorstangen zijn krom. Het fietsen voor Fred is niet meer mogelijk en we moeten hem helaas achterlaten. Verdrietig. Even later ziet ook een deel van een peloton wielrenners de sluis niet goed en enkele wielrenners vallen op de grond.
Vlak voor Abcoude, bij boerderij nr. 15, vliegt een wit-zwarte hond van zijn erf af en gaat achter de Quest van Jan Limburg aan. Op het moment dat ie ziet dat Jan niet loops is - Jan verklaart even later dat ie dat niet is - stopt het beest zijn avances en loopt weer terug. Hij ziet niet dat ik eraan kom en ondanks dat ik probeer het dier te ontwijken, knal ik met vrij veel geweld tegen de hond aan. Gillend gaat het beest weer terug naar zijn erf. Ik stap uit om te kijken of er schade aan de Quest is. Ik zie gelukkig niks en vervolg mijn weg.
In Abcoude zien we een aantal liggers van de Almere Liggers, heten ze niet Zwolsch Plat? Ik praat even met Marjolein van Schoot met zoon Guus, leuk dat Guus eindelijk zijn eigen Quest heeft. Frans heeft de griep en hoewel hij het wel even geprobeerd te fietsen, blijkt dat ie toch in zijn bed hoort. Beterschap Frans.
Over schitterende dijkwegen rijden we met een groep van zo'n 16 fietsers via Aalsmeer en Schiphol naar het volgende rustpunt in Hoofddorp. Het is heel druk voor de snackbar. Mijn vrouw heeft vanmorgen vroeg 8 sneden eigengebakken volkomenbrood en 2 sneedjes krentenbrood met spijs klaargemaakt. Voor mij geen snack dus.
Mark-Jan Bastian roept al weer vlot iedereen naar de fietsen, er moet nog een heel stuk worden gefietst. Via Spaarnwoude rijden we naar de pont over het Noordzeekanaal. De drie Velomobielen mogen op het autodek van de pont staan. In de zon geeft de gisteren geïnstalleerde thermometer 33 graden C. aan, pittig warm.
Jan Limburg, Wouter Delanote en ik vertrekken richting Beverwijk en verbazen ons over het feit dat de fietsers die op het fietsersdek stonden al zover vooruit zijn. Maar wat blijkt, niet de anderen zijn vooruit, wij zijn dat. Wouter realiseert zich dat hij de anderen bij de snackbar bij de pont heeft zien neerstrijken. Na een tiental minuten komt de ploeg aanrijden en we vervolgen samen onze weg.
Langs de A9 gaat het naar Krommenie waar we de pont, een zelfslingergeval, over de Knollendammervaart nemen. In Spijkerboor gaan we nogmaals scheep om even later bij Anja's café een sateh met friet te nuttigen. Iedereen verlangt dan al naar een lekkere douche, het is inmiddels wel een kleffe bedoening geworden. Toni Cornelissen is eerder ergens tegen aan gereden en heeft enkele spaken van zijn voorwiel gebroken. Het wiel loopt nu licht tegen de vork aan en Toni moet hard trappen om 24 km/u te halen.
Vlak voor Volendam rijd ik door een diep gat en merk dat de linkerrem het niet meer doet. Dat heb ik eerder gehad op de Afsluitdijk. Het metalen potje aan het eind van de remkabel is kennelijk weer uit het klauwtje geschoten. Kroone Liefting had om het potje een tiewrap bevestigd, maar dat is dus niet afdoende. Iets voorzichtiger dus de rest van de trip. Je komt met één rem wel tot stilstand, maar de remweg wordt veel langer en de fiets trekt tijdens het remmen naar rechts.
Monnickendam viert zijn 650 jarig bestaan. De hele bevolking loopt in kleding uit de middeleeuwen. Ze hebben 'oude' stadspoorten gemaakt en daar wordt 1 euro per bezoeker tol geheven. Ook wij ontkomen er niet aan. Direct daarna fietsen we de feestende meute tegemoet. Ik heb inmiddels geleerd dat als er drank in de man/vrouw zit, ze niet meer met hun poten van de Quest af kunnen blijven. Ik ontwijk al slalommend enkele dronken knapen en we vervolgen onze weg via een omweg door het oude dorp. We zoeken de dijk op en maken ons op voor de laatste etappe richting Durgerdam en de Schellingwouderbruggen. Met mijn beperkte remvermogen blijf ik ditmaal onderaan de dijk rijden en kijk dus naar boven om de andere deelnemers aan de tocht te kunnen volgen. Het tempo is niet hoog, zo'n 28 km/u, we willen niet te ver voor Toni uitrijden. Onderaan de Schellingwouder brug wachten we even en Jan Limburg en Toni komen een tiental minuten later ook aan.
De groep gaat daar uiteen en ik fiets door Amsterdam langs het Centraal Station. Op mijn voltmeter zie ik dat de spanning van de accu terugloopt tot 11.6 Volt. Bij 11.5 Volt geeft de claxon minder geluid. Bij de pont over het Noordzeekanaal verwissel ik de batterij, zij zitten naast elkaar op een klittenbandje dus het omsteken is een fluitje van een cent.
Het wordt inmiddels donker en ik ontsteek de lampen. Ik heb last van de lichten van tegenliggend autoverkeer en zie soms te weinig om voluit door te fietsen. De echte snelheid is er trouwens na 220 kilometer wel uit. 30 km/u is me snel genoeg. Om 23.30 uur ben ik thuis. Een heerlijke fietsdag is ten einde. Volgende keer met de Fujin? De Quest is me qua warmte meegevallen. Mijn bovenlichaam wordt voldoende gekoeld door de rijwind, de benen krijgen geen zonnestralen, dus per saldo gaat het prima.
242 km, de langste afstand op één dag.

9 juli 2005. Volt- en temperatuurmeter ingebouwd, Ligfiets.net en forum uit de lucht
Vandaag heb ik een combinatiemeter in de Quest ingebouwd. Het 13 cm brede, 3 cm hoge en 2 cm diepe apparaatje is niet alleen een klokje met timer, maar heeft ook een binnen- en buitentemperatuurmeter. Het belangrijkste is evenwel de voltmeter. Omdat de Quest 12 Volt is uitgerust kan een standaardmeter worden gebruikt. Ik gebruik intensief de claxon en de richtingaanwijzers. Een accu is plotseling leeg en dan is het prettig te weten wanneer je een andere accu moet plaatsen of opladen. Het apparaatje heeft continu een fraaie blauwe achtergrondverlichting. Overdag zijn de LCD karakters goed af te lezen. Uiteraard moet ik weer lang nadenken op welke plaats ik de meter zal plaatsen. Uiteindelijk bedenk en maak ik een aluminium bracket waarmee ik de meter precies onder de iPod en Treo op de linker wielkast kan plaatsen. Zoals gewoonlijk zet ik alles met klittenband vast. De buitenvoeler plaats ik pal naast het linker voetengat. Hoewel ik de voeding nog een keer vast zal monteren, gebruik ik nu even de dubbele sigarettenaansteker. Het ziet er allemaal mooi en praktisch uit.
Vanmiddag ga ik een stukje rijden om te kijken of alles goed werkt. Dat is inderdaad het geval. Leuk om te zien dat de buitentemperatuur ergens tussen de 0,2 en 1 graad Celsius lager is dan de temperatuur in de Quest. Dat zal in de winter wel anders zijn. Deze meter van Conrad kost incl. btw. en transport 39,50 euro.
Gistermiddag blijkt de site Ligfiets.net en het forum uit de lucht te zijn. Ik mail naar Bastiaan Welmers en inderdaad, de server is overleden. Hij is druk in de weer om back-ups op een nieuwe server te installeren. Kennelijk een hele klus, want op dit moment, 23.15 uur is er nog niks in de lucht.
Morgen fiets ik met ALF, de Amsterdamse liggers, de Fortentocht rond de zogenaamde Stelling van Amsterdam. De rit begint morgenochtend om 9.00 uur bij het Centraal Station in Amsterdam en zal morgenavond rond 21.00 uur daar weer eindigen. Totale afstand 190 km zonder de ritten van huis naar Amsterdam en terug. Ik hoop dat het niet te warm wordt en dat ik achteraf betreur de Fujin thuis te hebben gelaten.

8 juli 2005. Quest en omslaan
Iedere Questrijder is beducht voor omslaan. Het snelheidspotentieel van een Quest is zo hoog, dat je bij heftige stuurbewegingen, gecombineerd met een hoge snelheid, vrij snel een voorwiel van de grond tilt. Als dit gebeurt kun je hopelijk de bochtstraal verruimen of de snelheid verlagen waardoor de gevaarlijke situatie verdwijnt. Het veer- en schokdempersysteem is van een vrij eenvoudige snit. Dit betekent in de praktijk dat bij een te snelle bocht het buitenbochtwiel flink inveert, terwijl het binnenbochtwiel uitveert. Daardoor ontstaat helling die de situatie verergert met mogelijk omslaan als gevolg.
Ik heb ook nagedacht over een signaleringssysteem. Ik kwam uit op drukopnemers in de beide veerpoten. Ieder voorwiel, drukt - beladen - met een gewicht van ongeveer 35 kg op de grond. Bij het insturen van een bocht zal die druk op het binnenste wiel afnemen tot minimaal 0 kg waarna de Quest op 2 wielen rijdt. Deze drukverlaging zou je in 5 stappen kunnen meten en weergeven met een LED, overeenkomend met een gegeven gewicht. Deze LEDs zouden in de bovenrand van de Quest kunnen worden gemonteerd. LEDs die echt de gevarenzone aangeven zou je oranje en rood kunnen laten weergeven.
Dit zal allemaal niks opleveren in een geval als Kees van Malssen heeft meegemaakt. Het gaat dan zo hard en zo snel dat het gebeurd is voor je het weet.
Wat naar mijn stellige overtuiging wel een belangrijke bijdrage kan leveren is een stabilisatorstang in de Quest. Een stabilisatorstang zal tijdens het inveren van het buitenbochtwiel ook het binnenbochtwiel doen inveren. Er ontstaat geen of nauwelijks helling en daardoor minder hefboomwerking waardoor omkieperen niet of veel later gebeurt. Frans Grotepass heeft een concept hiervoor ontwikkeld. Frans heeft de stang aan de buitenzijde van de Quest bevestigd. Velomobiel.NL denkt over de ontwikkeling van een stabilisatorstang die binnen de body van de Quest blijft en veel torsiestijver zal moeten worden dan de stang van Frans. Dit alles betekent natuurlijk niet dat omslaan niet meer zal gebeuren, maar het gebeurt op een later moment.
Ik hoop dat mijn voor 2007 bestelde Quest met een stabilisatorstang wordt uitgerust.

2 juli 2005. Rondje Noord-Holland, 2 roeiers.
Langzaamaan wil ik nog langere afstanden fietsen, daarom na de 220 km van afgelopen zondag, maar weer eens een rondje NH. Ik smeer me heel goed in tegen de zon, eigenlijk te goed, het wordt een vette bedoening. Ik kan me misschien beter 2x licht insmeren dan 1x moddervet. In combinatie met de hoge luchtvochtigheid voelt het heel klef aan.
De wind is zuidwestelijk en kracht 2 tot 3, prima om tot Den Oever de wind achter me te hebben. Nou heeft de Quest niet veel last van tegenwind, maar het is gewoon heel lekker om met een hartslag van rond de 115 een snelheid te kunnen aanhouden van 40 km/u. Tegen wind lukt dit natuurlijk niet.
Na 1,5 uur ben ik bij vliegveld de Kooy en was bij het Texaco benzinestation mijn kleffe handjes, heel prettig. De pompbedienden zwaaien al vriendelijk naar me. Ik draai namelijk op het terrein van het station een rondje om weer zo te kunnen wegrijden. Ze moeten zich wel realiseren dat ik geen brandstof kom kopen.
Op de brug over de weg naar Den Helder wordt ik staande gehouden door een jongen op een bukfiets. Hij vraagt of ik van Texel kom. Nou, dat kom ik niet. Daar zegt ie mij van te kennen. Hij bedoelt zeker dat ie daar iemand anders met een Quest kent. Hij zegt dat ie een stuk met mij wil oprijden. Het zet aan en gaat maximaal 20 km/u. Ik roep dat ik wat harder wil en ik zet aan. Ik zie zijn verbaasde gezicht nog even in mijn spiegels en rij even later tegen de 50 km/u de helling omlaag.
Na de lunch, eigengebakken brood met spek, bij de jachthaven Den Oever, rij ik het Robbenoordbos binnen. Buiten het bos staan 2 roeifietsers een broodje te eten. Het zijn Cor Zwaag en Pé Komen. We praten een tijdje en gaan dan samen richting Medemblik. Ik rij even achter de mannen en zie dat ze tegen wind 33 tot 34 km/u rijden. Best hard voor een ongestroomlijnde fiets. Ik ga even voor ze rijden om te kijken of ze iets aan mij hebben. Tot mijn verrassing merken ze inderdaad enig voordeel, niet heel veel, maar toch.
Na een tiental kilometers slaan ze rechtsaf, Cor moet vanavond een wedstrijd hardlopen en rijdt voortdurend achter zijn zeer goed getrainde vriend. Het blijft een prachtig gezicht zo'n roeifiets in actie, helemaal als je er vlak naast rijdt en de specifieke aandrijvingsgeluiden mooi kunt blijven horen.
In Medemblik spreekt een mevrouw me aan. Ze zoekt voor haar man een oplossing om - weer - te kunnen fietsen. Haar man heeft een evenwichtsprobleem en kan zijn voeten moeilijk op een pedaal houden. Ik adviseer haar eens te kijken op ligfiets.net. De fietsen van Hase, met name de Kettwiesel, stappen makkelijk op. Met klikpedalen is het probleem van de van de pedalen afschietende voeten ook opgelost. Ik schrijf alles voor haar op en laat een diep dankbare mevrouw in Medemblik achter.
Uiteraard ga ik weer de dijk op naar Enkhuizen en vervolgens naar Hoorn. Op het punt waar ik de dijk naar Hoorn oprij stop ik even voor een broodje. Een wielrenner stopt en vraagt honderduit over de Quest. Even later rij ik hem met 43 km/u voorbij en verdwijnt hij heel snel uit mijn spiegels.
Ik stop niet in Hoorn, in de verte zie ik onweerswolken aankomen. Het begint te regenen, eerst heel fijne druppeltjes even later grotere druppels en nog intenser. Ik doe de schuimkap erop en fiets door. Het is wel heel knus in de Quest, maar ook heel benauwd. De luchtvochtigheid is extreem hoog. Zo gauw de ergste regen voorbij is, haal ik de kap er weer af. Veel prettiger zo.
In Edam wordt ik bijna van de sokken gereden door een van rechts komende bestelauto, beter uitkijken Wim. Met deze hoge luchtvochtigheid werken de remmen van de Quest veel agressiever, eigenlijk zou ik dit altijd wel willen. Ik sta nu in elk geval in notime stil.
In de Beemster is de voorraad calorieën op, ik eet mijn ontbijtkoek en een appel op. Hiermee kom ik wel thuis. Grappig te merken dat je geen hongergevoel krijgt, maar dat je gewoon niet meer kunt versnellen. Ik merk zelfs dat eigenlijk niet, maar zie op mijn snelheidsmeter dat ik maar 31 km/u rij. Na 10 minuten is de ontbijtkoek al weer brandstof geworden en met 35 km/u rij ik naar huis. Thuis moppert mijn vrouw dat de was buiten niet wil drogen. Ik weet wel waarom. Een heerlijke douche spoelt alle klefheid van me af.
186 km.

28 juni 2005. Volendammers weer niet aardig
Vandaag een vrije dag. Na de 220 km van zondag heb ik er weer zin in om een stukje te fietsen. Het is supermooi weer en ik wil vandaag wel weer eens naar Volendam. Het is heel druk bij de pont in Akersloot, maar de fietsers mogen meestal voorop de pont en ik mag direct mee. Er staat een pittige Noordoosten wind en de temperatuur in de schaduw is weliswaar maar 23 gr. Celsius, in het zonnetje is het flink warmer. Met een rustig gangetje van 33 km/u gaat het richting Graft-De Rijp. In de Rijp weer het nodige stoppen en optrekken. Dit kan natuurlijk ook niet anders, het plaatsje dateert uit de Middeleeuwen en toen was autoverkeer natuurlijk niet aan de orde. In de Beemster is het nu heerlijk fietsen. De fietspaden zijn weliswaar kaarsrecht, maar heel mooi. De wind om mijn hoofd zorgt voor voldoende koeling. Wel zijn er er, rond 15.30 uur veel schoolkinderen onderweg naar huis. Zij rijden het liefst met zijn vijven naast elkaar en schatten de snelheid van de Quest geheid verkeerd in. Op tijd stevig toeteren doet ze meestal op het laatste moment aan de kant gaan.
In Volendam draai ik meestal bij Hotel Spaander een rondje en ga dan weer de dijk op om de terugreis te beginnen. Ik stap nu even uit om in de frisse wind van het IJsselmeer wat verkoeling te vinden. Opeens hoor ik luid geroep:'Sodemieter op'. Vijf personeelsleden van hotel Spaander hebben het kennelijk op mij gemunt. Gek, de bussen zijn allemaal al vertrokken en het parkeerterrein is nu oorverdovend leeg. Ik wend me tot het onvriendelijke stel en vraag of het niet wat minder kan. Ze roepen dat ze dachten dat ik 'Lance Armstrong' was. Nu heb ik inderdaad de gele trui aan, maar dat verklaart toch niet waarom je zo grof tegen een bezoeker van Volendam zou moeten zijn. Na het eerdere incident bij café van Diepen, kom ik tot de conclusie dat Volendammers een beetje aardig tegen je doen als ze aan je kunnen verdienen. Kunnen ze niet direct je portemonnee leegschudden, dan kun je beter oprotten. Gewoon niet aardig dus.
Terug heb ik wind schuin rechts van achter en dat fietst nog gemakkelijker. In de Beemster hou ik met een beperkte inspanning, hartslag 118, de snelheid op 41,5 km/u. Vanaf de hoge verkeerssituatie bij de brug over het Noord-Hollands kanaal bij West-Graftdijk, geef ik de Quest nog wel even de sporen. Ik kom vrij gemakkelijk, geholpen door de helling, aan 52 km/u. Het is dan lekker om dit een tijdje vol te houden. Tot vlak bij de pont in Akersloot lukt het me om die hoge snelheid aan te houden. Ik moet wel flink toeteren om de verschillende naast elkaar rijdende fietsers aan de kant te krijgen. Eén mevrouw luistert echt niet en ik passeer haar letterlijk onder haar linkerhand. We zien elkaar later weer bij de pont en ze was wel geschrokken. Ze dacht dat ik een scooter was en dat die er wel langs kon.... Ze vindt het wel een leuk ding die Quest en verbaast zich erover dat er geen motor in zit.
77 km

28 juni 2005. Weer nieuwe Quest besteld
Vanmorgen heb ik weer een nieuwe Quest besteld. Levering maart 2007. Allert van Velomobiel.nl merkte op dat ik er al een in bestelling heb voor maart 2006. Hij vindt het echter prima en Ymte zal mijn bestelling op de orderlijst plaatsen.
Waarom een nieuwe Quest? Heel eenvoudig. De fietsen van Velomobiel.nl evolueren voortdurend. De fiets die maart 2006 wordt afgeleverd heeft een keur aan verbeteringen in zich. Allereerst een 26" achterwiel, minder rolweerstand en meer comfort. Dan vervalt de complete tussenas. De aandrijving loopt straks van voor naar achter via slechts één kettingrol naar de standaard derailleur. Die zit gewoon op het achterwiel. Voordelen: gewichtsreductie, veel minder mechanisch geluid, eenvoudiger techniek en meer bagageruimte.
Maar waarom dan in 2007 weer een nieuwe? Zoals gezegd, Velomobiel verbetert continu zijn fietsen. In de toekomst zullen zij een stabilisator inbouwen. Deze zal niet zoals die van Frans Grotepass onder en buiten de carrosserie van de Quest komen, maar binnen de romp van de fiets.
Ik weet uit ervaring dat een mooie recente Mango of Quest van recente datum in ieder geval de nieuwprijs zal opbrengen. Met de huidige wachttijden die inmiddels zijn opgelopen tot maart 2007, zijn er veel mensen die daar niet op willen wachten. Voor C-Alleweders, de carbon voorloper van de Mango, wordt, ongeacht de leeftijd, 4000 euro betaald. Mijn Quest 122 zal zeker volgend jaar, hij is dan een jaar oud, voldoende opbrengen om Quest 153 te kunnen betalen.

27-6-2005. Foto's Westfriese Omringdijktocht.
Klik hier voor een fotoserie

26 juni 2005. Westfriese Omringdijktocht
Vanmorgen om 8.35 uur al op weg naar Hoorn voor een gezamenlijke tocht langs de Westfriese Omringdijk. Deze tocht heeft vandaag als beginpunt de Schouwburg bij Hoorn. Kees Schouten heeft het initiatief genomen en zal de route vooraan rijden. Hij kent de weg het beste. De meeste deelnemers kennen elkaar niet, maar dat is gauw verholpen. Peter de Rond is helemaal uit Friesland komen fietsen met de blauwe Quest. Hij heeft er al 100 km opzitten. Dat worden er uiteindelijk zeker 300. 7 Velomobielen en 2 low-racers gaan even na 10.00 uur op weg over de mooie zeedijk langs het IJsselmeer naar Enkhuizen. We rijden rond 30 km/u, een relaxed gangetje. Het rijden in een groep is makkelijk, tegenliggers gaan op tijd aan de kant. Is er weinig ruimte op het fietspad, dan stoppen de meeste fietsers even om het schouwspel gade te slaan. Bij kruisingen zijn bestuurders van auto's vaak bereid de hele stoet te laten passeren. Bij Broekerhaven staan Jack Dekker en Marita Laan (Festina Lente en Celtic Quest) ons op te wachten waardoor we nu met 9 Velomobielen en 2 low-racers zijn.
In Enkhuizen gaan we onder de Dromedaris door en over het steile ophaalbruggetje om zo snel mogelijk weer op de IJsselmeerdijk, nu van het noordelijke IJsselmeer, te geraken. Al snel rijden we bovenop de dijk naar Medemblik. Normaliter rij ik de route in tegengestelde richting, vraag me niet waarom.
We moeten een paar keer stoppen omdat de ketting van Marita Laan van het onderste kettingrolletje afloopt. Een paar tiereps lossen dit op. In Medemblik stoppen we bij Ted de Lange Ligfietsen. Het is daar een drukte van belang. Een flinke groep jongedames gaat met de huurfietsen een rit maken. Ted deelt fris uit, heel attent. Na een half uur vertrekken we voor de langste etappe die dwars door Noord-Holland over de oude zeedijken naar Schoorl loopt. Kees kiest er op een gegeven moment voor om de brede asfaltweg achter de dijk die vanaf Medemblik in westelijke richting loopt, te verlaten en op het smalle betonnen fietspad te rijden langs de provinciale weg. Ik raak van de betonplaat af en kan niet meer terugsturen. De rand is te hoog en te scherp. Even later raakt ook het achterwiel van de weg. Bij het terugsturen sta ik bijna dwars en hoor ik de banden mishandeld worden. Ik stop en kijk of de banden er nog onder zitten. Niks te zien, de banden zijn nog op spanning en er lijkt toch niks kapot.
Het is kermis in Schoorl en er is veel publiek op straat. Tientallen mensen willen alles weten over onze Velomobielen, vooral wat ze kosten en hoe hard je ermee kunt fietsen. Na een broodje en een ijsje gaan we weer op pad richting Hoorn. Nu, via Alkmaar, over de dijken van de Heerhugowaard. We rijden meestal met 2 fietsen naast elkaar. De automobilisten accepteren gemiddeld dat wij dit doen, ze moeten wel vaak even achter ons blijven.
Tegen half zes en na 137 km is het rondje compleet. Kees' echtgenote verwelkomt ons en Kees nodigt ons uit voor een afsluitend drankje en bitterballen. Hartelijk dank fam. Schouten.
Ik moet nog naar huis rijden, echter niet rechtstreeks maar met een omweg via Zuid-Scharwoude. De personeelsvereniging van Mac Support heeft daar vandaag een soort Sterrenslag bij de boer. Om half zeven begint de barbeque. Ik kom echter om kwart over zeven aan en ..... iedereen is al klaar met eten. Ik probeer nog een stukje vlees te bemachtigen maar de nieuwe groep mensen stuurt me weg. Een klein ijsje is het enige dat rest. Niet veel als je 200 km hebt gefietst.
Na nog een plastic bekertje koffie kleed ik me weer om in fietskledij en ga op weg voor de laatste 20 km naar huis. Voor de wind gaat het nu met 42 km/u heel vlot. Via Alkmaar en Heiloo ben in nog voor zonsondergang weer thuis.
Prachtige fietsdag, aardige meerijders, en niet te vergeten schitterend weer.
220 km, totaal Quest vanaf eind februari 3085 km

21 juni 2005. Trainingsrondje en hartslag
Vanavond pas om 20.45 uur, het is de langste dag vandaag, nog een trainingsrondje gemaakt. Dit keer via Uitgeest, Krommenie, West-Graftdijk, Akersloot, Heiloo en via het strand in Bakkum aan Zee weer naar huis. De condities zijn superieur, nauwelijks wind, 20 graden C. De Quest is in topconditie en ook ik voel me topfit. Het fietsen gaat supermakkelijk. Op het schitterende fietspad naar Uitgeest, ik ben er zo ongeveer alleen, kijk ik hoe hard ik fiets met een hartslag van precies 100 spm. Dat blijkt 31,5 km/u te zijn. Vervolgens versnel ik en stabiliseer mijn hartslag op 120 spm. De snelheid is nu stabiel 41 km/u. Dit is toch eigenlijk ongelofelijk, zo hard met relatief zo weinig inspanning. Nu mag mijn conditie best goed zijn, het is toch vooral een compliment aan de Quest.
Ik ben, na een kwartiertje op het strand kijken naar de inmiddels ondergegane zon, om 22.30 uur weer thuis.
48 km

19 juni 2005. 45 km op de fiets zonder Quest (wel met Fujin)
Vandaag geen (lig)fietstocht. Er moeten 2 handicapzeilwedstrijden met de computer worden uitgerekend en dat betekent dat ik vanmiddag om 15.30 uur op de jachthaven moet zijn. Vandaag fietst ALF, de Amsterdamse liggers, weer hun maandelijkse tocht. Volgend jaar zal ik de organisatie van de handicapzeilwedstrijden hebben overgedragen aan een tweetal opvolgers. Vandaag dus niet op de ligfiets en daarom vroeg in de middag een kort ritje met mijn vrouw met de stadsbukker naar Heiloo en via Egmond aan Zee en Bakkum-Noord weer naar huis. 22 km rechtop in de warme wind is lang genoeg. Het zitvlees begint al te muiten.
De laatste weken komt regelmatig de vraag bij me op of ik de Challenge Fujin, die inmiddels een jaar ongebruikt in de schuur staat, nog wel moet houden. Ik ben het afgelopen jaar een fanatieke Velomobilist geworden.
Vanavond is het prachtig weer, nog wel 27 graden maar ik heb toch wel zin in een ritje. Waarom niet op de Fujin? Zo gezegd zo gedaan. Eerst moeten de TDP pedalen nog even gesmeerd worden en op de cranks worden gemonteerd. De start is wat onwennig, ik kan nu weer omvallen als ik niet goed vertrek. Het gaat goed en ik ervaar de snelle acceleratie van een relatief lichte fiets. De rust is weldadig, er is nauwelijks aandrijvingsgeluid. Wel is het sturen veel onrustiger, ik moet me nu met sturen overeind zien te houden. Ik beperk de snelheid tot maximaal 32 km/u, harder 'stumpen' met dit weer is niet comfortabel. Ik moet weer veel beter opletten waar ik rij, met de Quest maakt dit weinig uit. Raak ik met de Fujin van de weg, dan betekent dit meestal een valpartij, met de Quest stuur je weer de weg op en ga je gewoon door. Waar ik in de Quest totaal geen last van heb zijn insecten, de luchtstroom wordt door de Quest zodanig afgebogen dat insecten altijd vlak boven of langs mijn hoofd gaan. Met de Fujin is het weer regelmatig insecten 'eten'. Ik merk dat tegenliggers de Fujin veel later zien. Op weg naar het strand moet ik vaak bellen om ruimte te krijgen van de vele naar huis terugkerende fietsers. Met de Quest is dat veel makkelijker, die wordt kennelijk veel eerder gezien. Een groot verschil zijn de remmen. De hydraulische Shimano XTR schijfremmen voor en achter remmen zeer veel beter dan de trommelremmen in de Quest. Vanaf 32 km/u sta ik binnen enkele meters stil. Met de Quest heb ik meer dan de dubbele afstand nodig. Om die reden rij ik in stedelijk gebied meestal niet harder dan 25 tot 30 km/u. Hoewel ik vanavond maar 22 kilometer met de Fujin onderweg ben is de hernieuwde kennismaking heel prettig. De mooie Fujin zal voorlopig niet verkocht worden. De Fujin en de Quest, beiden topproducten in hun soort zullen elkaar voorlopig in dezelfde schuur gezelschap houden.

18 juni 2005. Ronde Noord-Holland
Vandaag staat weer een grote ronde Noord-Holland op het programma. Gisteren een trainingsrondje gemaakt om vast te stellen of de Quest weer volledig betrouwbaar schakelt. Gelukkig is alles weer als vanouds.
Om 9.30 uur op weg richting Alkmaar. In Limmen ligt op het fietspad een heleboel glas. Ik heb geen keus en rij er doorheen. Ik voel het glas onder de Tioga's knerpen. Ik prijs me gelukkig dat ik al zo'n 2000 km zonder lekke band met deze Tioga's rij. Nu is het echter de goden verzoeken. Gelukkig blijven de 3 Tioga Comp Pools heel. In Heiloo rij ik op de rijbaan met een gangetje van 40 km/u. Ik wordt ingehaald door een oud Suzuki Altootje. In die Alto zit een miezerig mannetje die het nodig vindt om met zijn vinger naar zijn voorhoofd te wijzen. Ik doe dat voor de verandering ook maar eens. De man keert even verderop en komt terug om het nog een keer te doen. Mooi begin van de dag.
Het is nog bewolkt en heerlijk fris. Er is weinig wind en de wind die er is komt uit het oosten. In Koedijk smeer ik mijn bovenbenen in met factor 60 en zet de iPod aan. Ik zet weer aan, kijk in mijn spiegels en ontwaar een racefietser die mij snel nadert. In het begin van de dag neem ik me altijd voor rustig aan te doen, maar m.b.t. racefietsers geef ik mezelf dispensatie om hier even van af te wijken. Al bij 35 km uur geeft de jongeman het op, slappe hap dus, of .... zou ook die jongen met dezelfde goede voornemens op weg zijn gegaan?
Bij het tankstation bij vliegveld de Kooi ga ik er even uit en eet een banaan en drink wat Red Bull. De bewolking begint nu te breken en de zon prikt behoorlijk. Voor Den Oever snijdt een tegenliggende wielrenner een bocht af en laat mij geen mm ruimte. Ik stuur al de berm in als hij toch nog kans ziet mij een meter weg te laten. Het komt goed af. In Den Oever roept de havenmeester tegen zijn collega dat de 'gele zetpil' er weer is. Uit de zon eet ik op het bankje voor hun kantoor een broodje en een appel en vervolg vrij vlot mijn weg naar Medemblik. Een dubbele Espresso bij restaurant Kwikkel is genieten. Veel voorbijgangers kijken in de Quest, ik laat de hele uitrusting er op die korte stops inzitten. De iPod links op het linkerspatbord, de PalmOne Treo 650 daarnaast met daarop de GPS navigatie. Links zitten ook de schakelaars voor de beide lampen, de interieurverlichting , de fietscomputer, de 12V-6V convertor en de dubbele sigarettenaansteker. Rechts zit de houder voor een bidon die ik vul met Red Bull. Ook rechts hangt de 2 liter geïsoleerde Camelbag drinkzak met slangetje. Op de rechterwielkast ligt een carbon hengelstokje van 50 cm om stoplichten waar in niet bijkan toch te kunnen bedienen.
De dijk richting Enkhuizen is nu heel druk. Toch neem ik de hinder van de fietsers en wandelaars voor lief, ik toeter er vrolijk op los. Het zicht op het IJsselmeer, er is nu heel weinig wind, en rechts de strakke polders blijft formidabel mooi. Enkhuizen fiets ik snel door en ik neem weer de dijkweg naar Hoorn. Met lichte rugwind is dit een heerlijke racebaan. Makkelijk hou ik 42 km/u aan tot ik in Hoorn ben. Daar weer een kop koffie en even pauze. De temperatuur loopt inmiddels behoorlijk op.
Kees Schouten van Mango 34 ontwaart mijn Quest op de stoep en kijkt waar ik zit. We praten even over de volgende week te houden Westfriese Omringdijktocht. Kees moet nog wat boodschappen doen en gaat met zijn vrouw de drukke binnenstad in.
Na Hoorn is de pijp even leeg. Ik heb moeite om zelfs maar 32 km/u te blijven rijden, er moet gegeten worden. In Den Oever heb ik twee bruine broodjes gegeten. Ik heb nog twee krentenbroodjes en bij een gemaal stop ik even om die rustig te verorberen. Na een minuut of tien is de energie weer terug en met een kleine 40 km/u ben ik snel in Edam. Ik ga niet via Volendam maar direct via Edam richting Kwadijk en Midden-Beemster. In de Beemster komt een in het rood geklede wielrenner behoorlijk hard achter mij aan. Hij wil duidelijk aanklampen. Ik heb er al 150 kilometer opzitten, maar de benen zijn nog uitstekend. Het gas gaat erop en de snelheid loopt op tot 48 km/u. Hij kan die snelheid ook volhouden. Ik kan er nog een paar kilometer per uur extra uitpersen en met 52 km/u gaat het richting Midden-Beemster. Dat kan de eenzame wielrenner niet bijbenen en haakt af. Hij is kennelijk zo moe dat ie zelfs zijn benen stil houdt. In De Rijp is mijn water voor de tweede keer op en bij een benzinestation kan ik weer bijtanken. Ik drink vandaag zo'n 3 liter.
Ruim voor 5 uur ben ik weer thuis. Gemiddelde hartslag vandaag 113 spm, calorieverbruik 3564 Kcal. Gemiddelde snelheid over de hele dag 30,5 km/u. Al met al een heerlijke fietsdag met de weer topfitte Quest.
190 km.

16 juni 2005. Kettingproblemen opgelost
Vanmorgen even gebeld met Theo van Velomobiel. Nadat ik de probleempjes had geschetst gaf Theo mij enkele tips. Allereerst zal de kettingspanner na een dergelijke overspanning van de ketting mogelijk verbogen zijn. Verder maakte Theo mij duidelijk dat de ketting moet worden verlengd. Het moet beslist mogelijk zijn om het grootste wiel voor tegelijk met het grootste kransje achter te kunnen schakelen.
Vanmiddag de Quest weer bij de groentenboer opgehaald, morgen brengt mijn vrouw een flesje wijn langs, en weer naar Kroone Liefting toe. Bas heeft nu alle tijd en demonteert eerst de kettingspanner. Inderdaad is het 6 mm RVS draadeind dat als ophanging van de spanner fungeert duidelijk krom. Bas richt het draadeindje en monteert dit weer. De bel, m.i. een waardeloos attribuut, wordt gedemonteerd omdat de kettingspanner er vlak langs en soms zelfs tegenaan loopt.
Ik had vastgesteld dat er twee stijve schakels in de ketting zitten, foei Bas, en dat veroorzaakt natuurlijk ook het aflopen van de ketting. Bas maakt alles prima in orde en ik kan een proefritje maken. Het loopt nu weer goed met uitzondering van de tweede versnelling. Het lijkt dan net of er een motortje achter mij draait. Dit wordt veroorzaakt doordat de door Velomobiel aangepaste kunststof derailleurkooi omhoog is gebogen en tegen het tandkransje aanloopt. Terugbuigen en de Quest fietst zoals het moet, snel en betrouwbaar.
Het blijkt dat de gripshift feitelijk niet compatibel is met de racederailleur voor. Het is dan ook niet mogelijk de waarden op de gripshift te laten corresponderen met de werkelijke versnellingen. Dat kan wel als ik een voorderailleur van SRAM zou laten monteren. In ieder geval is de instelling nu zo veranderd dat de aanduiding 2 precies ook het middelste blad schakelt. De 1 en de 3 zitten royaal halverwege de afstand naar de werkelijke aanduidingen op de gripshift. Een leerzame ervaring.

15 juni 2005. Kettingprobleem nog niet opgelost
Vanmorgen de Quest met de bus naar Kroone Liefting in Limmen gebracht. Bas laat om half vier weten dat de kettingproblemen simpel waren te op lossen. Mijn vrouw haalt me van mijn werk en brengt me naar Kroone. Bas heeft even met de Quest gefietst en vond het wel leuk. Hij heeft voor het grootste blad geschakeld en de achterderailleur staat op 5. Dat is veel te zwaar om weg te rijden. Ik schakel achter naar 1 en ...... kan niet verder trappen. Ik ben nog geen 10 meter bij Kroone vandaag en Bas ziet direct wat het probleem is. Door mijn terugschakelen met de achterderailleur is de ketting op het grootste kransje achter komen te zitten. Omdat de ketting ook nog op het grootste voorblad ligt, is het geheel onder enorme spanning gekomen. Er valt niet meer terug te schakelen en dus moet de kettingpons uitkomst bieden. De ketting springt in twee delen uiteen. Daarna de ketting achter op een kleiner kransje gelegd en de ketting weer in elkaar geponsd. Helaas, helaas, na vertrek schiet de ketting regelmatig over het voorblad. Waarschijnlijk is de ketting toch ergens niet soepel en ik trap regelmatig door.
Na een goede kilometer vliegt de ketting er af en ben ik ruiter te voet.
Ik mag de Quest bij onze groentenboer in Limmen parkeren en mijn vrouw bellen om mij nogmaals op te halen. Morgen dus maar weer de bus ophalen en de Quest weer naar Kroone brengen. Ik realiseer me dat ik Bas van Kroone Liefting niet heb verteld dat ik het crankstel naar voren heb verplaatst. De ketting is mogelijk te kort geworden.

14 juni 2005. Kettingproblemen, met de bus naar huis
Vanmiddag met schitterend weer een rit gemaakt naar Schermerhorn via de pont in Akersloot. Veel racefietsers op de weg, dus Wim RISt er lustig op los. Voor de wind gaat het dan makkelijk tot 54 km/u. Daar hebben de racefietsers niet van terug. Vlak voor Graft loopt de ketting van het voorblad af. Ik stop en leg de Quest op zijn kant. Met een bij Shell geoogst plastic handschoentje leg ik de ketting er makkelijk weer op. Op de Molendijk richting Schermerhorn gaat het weer mis. Ik ben nog enkele kilometers verwijderd van de 3 Schermermolens en de ketting loopt er weer af. Ik probeer met wat heen en weer trappen of de ketting weer op het blad wil. Dat had ik beter niet kunnen doen. Er is geen beweging meer in te krijgen. Ik ben nu op een heel steil stuk dijk en ik kan de fiets niet op zijn kant leggen, hij zou zo de dijk afrollen. Ik loop een paar honderd meter en vind een wat vlakker stuk gras. Het ziet er niet goed uit. De ketting heeft zich vastgevreten tussen het crankstel en de bevestiging van het crankstel op de vierkante centrale buis. Ik probeer de inbusbouten waarmee het crankstel wordt vastgezet los te maken. Dat lukt wel, maar de ketting zit muurvast en wil niet meer los.
Ik bel mijn vrouw en vraag of ze me wil ophalen. Helaas, haar auto staat voor de mijne en kan er niet uit. In mijn Audi gaat ze voor geen goud rijden, echt geen meter. Dan maar het werk bellen. 2 collega's van de technische dienst, Hans Snijder en Michel Hoogzaad willen mij met de bus wel komen ophalen. Een half uur later stellen ook deze (lig)fietsspecialisten vast dat de ketting er inderdaad niet zonder speciale ingrepen uit te halen is.
Om half zes zijn we weer op de zaak en ik neem de bus met de Quest erin mee naar huis. Morgenochtend zal Bas van Kroone Liefting proberen het probleem op te lossen.
Wat is nu eigenlijk de oorzaak van het probleem? Ik denk dat de voorderailleur niet goed heeft gestaan. Ik rij normaliter op het middelste van de drie bladen. Dit gaat comfortabel tot 42 km/u. Dan rij ik in de negende en hoogste versnelling. Wil ik harder, en voor de wind gaat dat makkelijk, dan moet ik voor het grootste blad schakelen. Kennelijk heb ik dat tot 2 keer niet goed gedaan met de nu bekende gevolgen. Ik zal Bas vragen of hij de instelling zo kan wijzigen dat de index op de gripshift overeenkomt komt met de werkelijke versnelling. Nu is de aanwijzing op de gripshift niet overeenkomstig het blad dat ik geschakeld heb. Hij zit er steeds tussenin.

12 juni 2005. Foto's CycleVision
De foto's die ik maakte tijdens CycleVision werden tot nu toe door 3200 bezoekers aangeklikt. Ik stuurde enkele deelnemers ook hoogresolutiebestanden. Gisteren kreeg ik een verzoek van de "French Association of Bentrideurs" (AFB) om toestemming om mijn foto's van CycleVision te mogen gebruiken. Uiteraard geen probleem. Als ze ze hebben gepubliceerd krijg ik de link nog door.

11 juni 2005. Rammels en afstand crankstel, rondje midden Noord-Holland
Vanmorgen eerst op zoek naar een irritante rammel in het vooronder van de Quest. Het moet in één van de lampen zitten, ik zie in elk geval een slijtspoortje aan de binnenkant van de ruit van de Quest. Via de voetgaten zie ik vrijwel direct dat de rechter Trelock lamp los zit en tegen de voorruit schuurt. De achterkant van de lamp rammelt tegen een aluminium afschermingsplaatje dat strooilicht moet voorkomen. Het zit met 2 stukjes klittenband vast tegen de romp van de Quest. Ik ga eerst met Ducktape aan de gang, maar ben toch niet tevreden. Ik zie hoe de lamp van zijn sokkel afkan en stel vervolgens vast dat de basis van de lamp die rond een ronde aluminium buis kan draaien, gewoon wat vaster moet worden aangedraaid. De lamp er weer opklikken, het aluminium afschermingsplaatje er op en het is weer rustig in het vooronder.
Dan het crankstel. Ik had het idee dat ik de goede afstelling al had gevonden. Inmiddels heb ik een extra laag in mijn Ventisit matje en ook nog een lendensteun gemaakt van Ventisit. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat het crankstel te dichtbij staat. Ik kan mijn been zelfs niet helemaal strekken. Ook voel ik nogal eens mijn achterste bilspieren. Met een viltstift teken ik de huidige positie van het crankstel op de framebuis af en draai de twee inbusbouten lichtelijk los. Een kleine 2 cm schuif ik het crankstel naar voren, niet met de hand, maar gewoon door met fietsschoenen in de fiets te gaan zitten en de trapascombinatie van mij af te trappen. Op de goede positie klik ik uit, leg de fiets weer op zijn kant en zie dat het inderdaad een kleine 2 cm is. Inbusbouten weer vast en tenslotte vier ik het staaldraadje, dit zit op de achterste klem van het crankstel, 4 cm en zet dat ook weer vast. Daarna in dikke spijkerbroek even een testrondje. Ik kan nu veel meer kracht zetten en ook het terugtrekken gaat over een langer traject met meer kracht tot gevolg. In no time zit ik op 52 km/u, wow dit is super.
Vanmiddag om iets voor 2 uur op weg voor een rondje midden Noord-Holland. Op weg naar Akersloot wordt ik rakelings gepasseerd door een Audi. Ik claxonneer en maak met mijn armen veel misbaar. De man wijst naar zijn hoofd en gaat rechtsaf. Via het pontje Akersloot rij ik naar Graft en daar linksaf via Noordeinde naar de Schermer molens. Vervolgens ga ik rechtsaf door de Oost Mijzenpolder, een heel mooi poldergebied waar ik door tegenliggende auto's niet hard kan doorrijden.
In Hoorn ga ik rechtsaf de IJsselmeerdijk op richting Edam. Het gaat lekker, de snelheid steeds rond de 40 km/u. Wel merk ik wat meer van het matige wegdek, de banden zijn vorige week tijdens CycleVision naar 6.5 bar opgepompt en die druk geeft wel snelheid maar minder comfort. Het fietsen in de snelle Quest zonder geluid uit het vooronder, met de CD Talk on Corners van The Corrs, uit de iPod op de koptelefoon, geeft een gelukzalig, nou ja eh... een heerlijk gevoel.
Via Edam en Volendam ga ik richting Midden-Beemster. Ik heb de wind nu tegen en merk dat het behoorlijk hard waait. Snelheid 38 km/u met een hartslag van 128. Dat valt dus wel mee. Na het pontje in Akersloot stuit ik in het dorp op een tractor met grote platte wagen vol jongelui die allemaal bier aan het drinken zijn. De trekkerbestuurder ziet mij en stopt midden op de rotonde. De aangeschoten jongelui springen van de wagen af en komen met flessen bier in de hand naar me toelopen. Ik vind dit bedreigend en trek weer op. Ik ontwijk de jongelui en ga de verkeerde kant van de rotonde langs en neem weer de hoofdrijbaan.
In Limmen kijk ik even naar de recordpoging bierkratten stapelen. Volstrekte onzin natuurlijk, maar veel mensen vermaken zich ermee.
95 km.

7 en 8 juni 2005. Trainingsritjes, 'kantelproeven' en TomTom Navigator 5
Tijdens CycleVision heb ik lang niet de snelheden bereikt die ik normaliter wel haal. Gisteren bijv. rij ik van Castricum naar Uitgeest en vervolgens naar Krommenie met rugwind de hele weg 50 km/u. Mijn hartslag is daarbij stabiel op 145 en dit geeft een fantastisch gevoel. Op het circuit is het bocht na bocht, gecombineerd met flinke hoogteverschillen. Ik vermijd beslist dat de Quest een wieltje optilt. Daarom rem ik voor nogal wat bochten af. Dat blijken de cracks in het geheel niet te doen, ze rammen gewoon door. Vanavond heb ik op een ruim parkeerterrein geëxperimenteerd met het maken van snelle bochten. Een aantal malen zoek ik bewust de grens op. Meerdere malen tilt de Quest een wieltje op en ik corrigeer dat snel door de bochtstraal te verruimen. Ik zal dit nog vaak moeten oefenen om voldoende vertrouwen te krijgen en met veel hogere bochtsnelheden te kunnen racen. Ik zal nooit een Hayco Moraal worden, maar enkele kilometers per uur extra moeten er uit kunnen komen.

Vanavond voor het eerst met TomTom Navigator 5 gereden. Het programma is officieel nog niet uit, maar het is niet moeilijk een versie vanaf het internet te downloaden en werkend te krijgen. Als deze versie officieel verkrijgbaar is, zal ik deze zeker aanschaffen. TomTom 5 is geschikt gemaakt voor gebruik door fietsers en wandelaars. Tot voor kort gebruikte ik versie 4.4 en die versie wil maar één kant op, die van de auto. Ik raakte hierdoor al een keer op een autosnelweg, niet de goede situatie dus.
Versie 5 biedt zeer veel meer mogelijkheden. Je kunt inderdaad instellen dat je een fietsroute wil rijden, je kunt een route opbouwen met tussenstops en je kunt de route zelfs volledig simuleren. Zo rij je je hele route nog voor je zelfs maar in de fiets zit. Een vrijliggend fietspad wordt als zodanig herkend en je positie wordt daarop uitstekend weergegeven. In versie 4.4 werd je hoe dan ook op de hoofdrijbaan 'neergezet'. Verder is het nu mogelijk de bestemming door middel van postcodes in te geven. De bekende gebruikersinterface is uitstekend en is met de vele extra mogelijkheden niet lastiger geworden. Een aanrader dus.

5 juni 2005. CycleVision 41,6 km/u en 187 foto's online
Kijk hier voor een foto-impressie van de tweede dag in Zandvoort. De dag zelf begint met fotograferen van alle evenementen die ik gisteren niet heb kunnen vastleggen. Zo is er nu de 'Slakkenrace', het kindercircuit en het stuurcriterium.
Ik besluit om aan het eind van de dag om half 5 mee te doen met het 1-uurs criterium. Ik ben wel stijf van het slenteren over het circuit, maar het weer is rustiger. Ik krijg transponder 22, dezelfde als gisteren en ik meld me op tijd bij de start. Eerst moeten we allemaal over de sensorlus om te zien of de transponder het goed doet. Via de pitstraat rijden we terug en starten we. Het gaat nu behoorlijk beter dan gistermorgen. Ook nu weer neem ik de bochten niet erg snel, de collega-Questrijders gaan zeker 7 tot 8 km/u sneller door de bochten. Ik moet dus nog veel ervaring opdoen wil ik dit verlies goedmaken. Het criterium duurt maar een half uur en ik leg volgens mijn computer 20,7 km af.
Aan het eind van de dag volgt de prijsuitreiking. Veel prijzen, veel champagne, heel leuk. Al met al een prachtig weekend.

4 juni 2005. CycleVision 40,4 km en 350 foto's online
Vandaag begint CycleVision. Ik fiets niet naar Zandvoort omdat ik Bart van Ventisit heb beloofd dat ik zijn Mango mee zal nemen in mijn bus. Om 8.00 uur de Quest in de bus geladen en even later, Bart woont maar 400 meter van mijn huis, de Mango ernaast gezet. Om 9.00 uur arriveren wij bij de pitboxen en Bart bouwt zijn stand op. Het waait te hard voor de partytent. Wel zetten we zijn rode Mango op zijn VW-bus, een echte blikvanger. Omdat Optima de mij toegezegde pitbox 15b heeft ingepikt, parkeer ik mijn bus maar op de stand van Ventisit. Bart en zijn vrouw Fiona houden zo toezicht op mijn fotoapparatuur en computer als ik aan het racen ben. Zoals eerder genoemd heb ik op verzoek van Jack Dekker het plan om zoveel als mogelijk alles rond CycleVision te fotograferen. Dit voor gebruik op Ligfiets.net en in Ligfiets&.
Het weer is onstuimig. De windsterkte is 5 tot 6 Bft met uitschieters van 60 km/u. Vooral voor Velomobielen en deels gestroomlijnde fietsen een nadeel. Ik heb me ingeschreven voor alleen de 1-uurs tijdrit. Nou, dat viel niet mee. De wind rukt flink aan de Quest en bij bepaalde bochten wil de Quest naar de buitenkant dribbelen. Ik knijp herhaaldelijk in mijn remmen en moet steeds weer snelheid opbouwen. Ik wordt enkele malen door snellere Questrijders aan de binnenkant van de bocht ingehaald en ik verbaas me erover dat ze niet omver rollen. Wel ga ik steeds sneller door de bochten, maar echt in mijn ritme kom ik niet. De snelheid varieert door wind, bochten en hellingen tussen de 28 en 52 km/u. Veel schakelen en licht remmen voor de bochten, met daarna het noodzakelijke acceleren, maken deze race echt zwaar. Tijdens de hele race wordt ik maar 2x voorbijgereden door lowracers. Die laat ik op het rechte stuk tegen wind voor de hoofdtribune makkelijk weer achter me. Op het rechte stuk tegen de harde wind kan ik 45 km/u rijden.
Volgens mijn computer heb ik net geen 39 km afgelegd en ben daarmee nr. 41 van 210 deelnemers. Niet gek voor een oudere heer. Ik ben net niet snel genoeg om de premie voor de snelste supersenior 55+ te krijgen. Die eer gaat naar de snelle Engelsman Mike Burrows, een legende in ligfietsland.
Na de race snel uit de racekleding en op weg met de camera om alles wat er verder gebeurt vast te leggen. Tijdens de 4-uurs race rijdt ik op de vouwfiets van Bart het hele circuit rond en maak een aantal goede foto's van de race en van verschillende individuele deelnemers.
Voor de fotoliefhebbers een korte beschrijving van mijn fotospullen. Ik werk met een Nikon D70 digitale spiegelreflex met standaard de 18-70 mm lens. Aanvullend heb ik een Nikon 70-300 ED telezoomlens. Een prachtig objectief dat ook op normale 35 mm reflexcamera's kan worden gebruikt.
Morgen meer over de zondag.
Een volledige fotoserie staat nu al hier online.

3 juni 2005. CycleVision, Optima ligfietsen pikt mijn pitbox in
Gisteravond een laatste trainingsrondje gemaakt om zo goed mogelijk voorbereid voor CycleVision te zijn. Nu niet rammen en rossen, maar een soepel rondje met snelheden tussen 35 en 40 km per uur. Het rondje gaat naar Uitgeest, Krommenie, dan door door schitterende polder aan de Lagendijk naar de jachthaven in Uitgeest. Dan via Akersloot naar Heiloo en tenslotte via Egmond aan Zee naar Bakkum-Noord.
Vanavond ben ik met Bart van Crasbeek van Ventisit naar Zandvoort gereden. De voorbereidingen waren in volle gang. Veel bedrijven waren hun stand aan het inrichten. Jack Dekker van de organisatie had mij gevraagd of ik het evenement wil fotograferen. Omdat ik ook meedoe aan de 1-uurs tijdrit had ik gevraagd of mijn bus op het binnenterrein mag staan. Ik vind het onprettig om tijdens de race mijn dure fotospullen in de auto op een groot parkeerterrein achter te laten. De organisatie heeft mij daarom pitbox 15b aangewezen om mijn fotospullen e.d. te kunnen stallen als ik aan het racen ben. Ook het opladen van mijn computer e.d. zou daar kunnen gebeuren. Het is de bedoeling dat die box samen met mijn bus een verzamelplaats van fotografen wordt.
Aangekomen bij pitbox 15b blijkt Optima ligfietsen die pitbox 15a heeft gehuurd, de hele box te hebben ingepikt. Tikkie a-sociaal. Blijkt een beetje hun handelsmerk te zijn volgens mensen waar ik mijn beklag doe. Ze krijgen in ieder geval een aanvullende rekening voor die extra ingepikte ruimte.
Ik zal mijn bus nu buiten moeten zetten en voor opladen e.d. de stand van de NVHPV opzoeken.
We maken met de auto een rondje over het circuit. Ik verbaas me over de vrij smalle baan en de vele scherpe bochten. Met de harde wind die wordt verwacht waarschijnlijk niet de ideale condities voor snelle tijden.
41 km / 776 km

29 mei 2005. Volendam
Na een korte trainingsrit gisteravond, heb ik vandaag een trip gemaakt naar Volendam. Vanmorgen eerst de inschrijving verzorgd voor de handicapzeilwedstrijden van de ZWVU. Dan naar huis, even wat eten en in de Quest naar Volendam. Met lichte rugwind gaat het heel snel naar De Rijp. In dit historische plaatsje wil het niet vlotten. Continu stoppen voor tegemoetkomend verkeer, heel vervelend nu een groot aantal motorfietsen de lucht totaal verzieken. Ik blijf op de rijbaan naar Midden-Beemster en ook daarna richting Kwadijk hou ik de rijbaan aan. Daar gaat het gas er even op en geeft de snelheidsmeter regelmatig 52 km/u aan.
In een uur rijtijd ben ik in Volendam op de dijk. Ik passeer heel veel drinkende Volendammers, er is daar kennelijk wat te vieren. Daarom maar niet door naar hotel Spaander, maar direct rechtsomkeert en dezelfde weg terug. Mijn drinkwater is op en ik stop even bij een man in Edam die met de tuinslang aan het sproeien is. Ik mag wel een litertje in de Camelbag en ik ga, na het oppeuzelen van een banaan, weer op weg naar Kwadijk. In De Rijp gaat het nauwelijks vlotter, ik moet zelfs een tiental meters achteruit 'Flintstonen' om een vastgelopen verkeerssituatie te helpen oplossen.
In Akersloot is goed te merken dat het mooi fietsweer is. Een volle pont met fietsers en ook weer de gebruikelijke belangstelling.
Bij de ZWVU is de zeilwedstrijd net ten einde en ik kan de wedstrijdresultaten uitrekenen. Met de Powerbook 17 inch in de Quest rij ik in 20 minuten naar huis.
34 / 80 km / 735. Totaal met de Quest sinds 19 februari 2100 km.

25 mei 2005. Rondje Schermer en Alkmaar
Vanmiddag een ritje gemaakt door de Schermer. Eerst naar Akersloot, met de pont over en naar De Rijp. Met 53 km per uur wordt ik door mijn collega Niels gebeld. Dan duurt het nog wel even voor ik stilsta. In De Rijp ga ik linksaf naar Noordeinde en vervolgens naar de molens van de Schermer. Er zijn nogal wat wielrenners onderweg. Het snelheidsverschil is zo groot dat er niemand tracht aan te haken. Nu zijn het allemaal individuele renners. Bij een pelotonnetje wil ik wel eens wat langzamer inhalen en kijken of er renners uit het peloton gaan sprinten om me in te halen. Dat is natuurlijk voor mij het sein om gas te geven en de wielrenner het snot voor de ogen te laten rijden :).
Op de hoge Schermerringdijk rukt de wind flink aan de Quest. Het waait Bft 5 tot 6 en als de wind dwars op de fiets staat voelt het wat tricky aan. Ik reduceer de snelheid, voor de wind rij ik tussen de 45 en 52 km/u, op de hoge dijken tot onder de 40. Nu gaat het tegenwind en met een 36 km/u moet ik harder trappen dan zoeven met 45 km/u. Ik passeer Oterleek en rij met een grote boog via Sint Pancras, Alkmaar-Noord binnen. Daar pak ik de weg op naar Egmond en via Bakkum ben ik na 2 uur weer thuis.
58 km / 621 km

22 mei 2005. Laatste hand aan de schuur, trainingsrondje
Vanmiddag de definitieve slotcilinder gemonteerd. Duur kreng - 88,50 euro - maar alles beter dan diefstal van de Quest. Op zich is de verzekering er goed voor, maar als de Quest wordt gestolen en echt verdwijnt, hoe kom je dan aan een nieuwe? Levertijd gaat richting 2007 en dat is een gruwelijk scenario.
Als de Quest in zijn hok staat kan ik er nog wel bij om er iets uit te pakken. De fiets verschuift dan makkelijk in zijn profielen en bonkt licht tegen de deur. Mijn vrouw heb ik verlost van nog een schuursponsje en die op de deur geplakt. Nu zit de Quest opgesloten tussen 2 sponzen. Uit de reacties die ik krijg van medeliggers op het forum vindt men vooral het idee van de geleideprofielen goed. Het heeft enkele liggers op nieuwe ideeën gebracht.
Vanavond een trainingsritje gemaakt naar Krommenie, de Lagendijk, Uitgeest, Akersloot, Heiloo, Egmond aan Zee, Bakkum aan Zee en weer naar huis. Gewoon lekker toeren tussen 36 en 42 km/u.
42 km / 563 km

21 mei 2005. Rondje Noord-Holland, ketting eraf en ontmoeting met Kees Schouten
Vanmorgen eerst de definitieve slotcilinder gehaald voor de slaapplaats van de Quest. Daarna de GPS muis, ik heb deze een tijdje geleend, even afgeleverd op mijn werk. Michel Wijn, een van de collega's van Mac Support, heeft TomTom Navigator 5 'verworven'. Het product komt in juni uit, maar nu kan er al getest worden.
Als ik bij de sleutelwinkel weg wil rijden, trap ik helemaal loos. De ketting ratelt maar er is geen aandrijving. Ik kan zien dat de ketting er voor opligt. Ik til de stoel op en zie dat de ketting naast het grootste tandwiel op de tussenas eraf ligt. Dat moet gekomen zijn omdat ik met de fiets een meter of zeven achteruit ben gelopen. In een wip zit de ketting er weer op en ik kan verder.
Ik besluit een rondje Noord-Holland linksom te maken, ik ben al in Uitgeest en de pont in Akersloot is dichtbij. De wind zou 4 Bft zijn, maar is in werkelijkheid 5 Bft, Ik heb de wind in de rug en 40 tot 45 km/u is heel makkelijk te rijden. Bij toeren is een prettige hartslag rond de 120 en daarmee rij ik nu boven de 40 km/u. In De Rijp is het nu wel druk en ik moet diverse keren stoppen en weer optrekken. In Volendam zet ik de Quest op de dijk voor restaurant Van Diepen om koffie te drinken. Een zwaar overbemeten serveerster, tot overmaat van ramp met een te klein T-shirt aan, zegt dat ik daar weg moet, 'de bus ken zo d'n diek nie op' komt er in plat-Volendams uit. Ik zet de fiets een tiental meters achteruit, maar ook dit mag niet van het vette wicht. Ik mag zelfs niet naast het hek van het terras staan. Ik foeter nog wat dat ik toch gewoon op de openbare weg mag staan. De aardigheid is weg, ik stap in en koers richting Edam.
Tussen Edam en Hoorn drink ik koffie. Een stel Engelsen 'never seen such a thing', vragen honderduit en ik ga op de foto. Met een heerlijke rugwind vlieg ik zonder moeite naar Hoorn. Daar is een groot oud-hollands festijn aan de gang. Overal lopen mensen in kledij uit vroeger eeuwen. Er loopt ook heel veel publiek rond en ik hou de gang er net in. Zo gauw ik stop rennen de kinderen als vliegen op de strooppot naar de Quest. Dat wil ik niet altijd en via een omweg rij ik weer naar de Grote Oost om de dijk naar Enkhuizen op te rijden. Opeens hoor ik: 'Hé Wim Schermer'. Ik stop en kijk om. Kees Schouten, eigenaar van Mango 34 blijkt de man achter de stem. Ik ken hem van zijn weblog. Wij kletsen een tijdje, uiteraard over onze fietsen, het wedstrijden op CycleVision en de training daarvoor. Kees was op weg om T-shirts te laten bedrukken met 'Mango 34'. Heel leuk dat je via het internet zoveel van sommige mensen weet en ze plotseling in het echt ontmoet.
Op de IJsselmeerdijk van Hoorn naar Enkhuizen gaat het bijna moeiteloos weer ruim 40 km/u. Ik haal heel veel recreatiefietsers in en stop even bij de kitesurfers die met de straffe wind soms meerdere meters hoog en tientallen meters ver door de lucht kunnen vliegen. Daarna haal ik al die recreanten weer in. Vlak voor Enkhuizen stop ik voor een broodje en een banaan. Een Duits echtpaar rijdt voorbij, keert om en is heel geïnteresseerd. Tot op de materiaalkeuze wordt besproken. In Enkhuizen mis ik de afslag bij het pompstation. Even verder kan ik rechtsaf. Ik blijk veel te hard een veel te steile verkeersdrempel bij een winkelcentrum te nemen. Een geweldige klap en een flinke sprong is het gevolg. Ik kijk met maar één oog en ik beoordeel dit nogal eens verkeerd. Goede leer, als ik ergens nog nooit geweest ben, maar wat rustiger aan doen.
Ik fiets de dijk van Enkhuizen naar Medemblik op, één van de mooiste routes die ik ken. Nogal wat tourfietsers en wandelaars. Ze reageren gelukkig bijna allemaal goed en op tijd op de elektrische claxon.
Bij de vuurtoren van de Ven komen 2 meisjes te paard me tegemoet. Ik stop op een wat breder gedeelte van de dijkweg en wacht rustig af. De paarden zijn wel wat schichtig, maar omdat ze me vrij lang hebben kunnen bekijken, vertonen ze niet het standaard vluchtgedrag. De meisjes bedanken me omstandig voor mijn geduld en ieder gaat zijns weegs.
In Medemblik drink ik bij restaurant Kwikkel een dubbele Esspresso. De kilometerteller staat op 108 km en de route via Den Oever en Den Helder is een brug te ver. Vanavond een bezoek aan vrienden en dan moet je overdag geen 200 of meer kilometers gefietst hebben. Daarom op weg naar Alkmaar, nu recht tegen de wind in. Snelheid 38 km/u met een hartslag net onder de 130. Ik weet nu vrij nauwkeurig hoe ik moet eten en drinken om de man met hamer te ontlopen. Ik gooi er bij Heerhugowaard nog een schepje bovenop en rij 40 km/u. Ik zie een ouder echtpaar in de verte opdoemen. Ze rijden naast elkaar en hebben het hele fietspad in gebruik. Ik minder geen vaart, ze kunnen makkelijk op hun eigen helft komen, al moeten ze daarvoor wel achter elkaar gaan rijden. De man is dat helemaal niet van plan en maakt op en neer gaande bewegingen met de vlakke hand. De boodschap is dat ik vaart moet minderen. Nou, dat ben ik niet van plan. Als de man dat ziet worden zijn bewegingen nog heftiger, aan de kant gaat ie niet. Gelukkig kan ik met het rechterwiel door de berm en zo passeren wij elkaar. Ik hoor de man mopperen, ik neem aan op zichzelf.
In Heiloo ga ik nog even langs mijn schoonouders, ik heb ze een paar weken niet gezien. Ze worden best al oud zo. Na een glas fris maak ik in no time de laatste 8 km vol. In Limmen probeert een wielrenner in mijn wiel te komen. Ik rij een 35 km/u en het lukt hem om een tijdje in mijn kielzog te blijven. Ik geef wat meer gas en bij 40 km/u moet ie de pijp aan maarten geven.
Ruim voor etenstijd ben ik weer thuis. Nauwelijks vermoeid kijk ik terug op een schitterende dag in de Quest. Calorieënverbruik 2727 en gemiddelde hartslag 104. Een echt toertochtje dus.
156 km / 521 km

19 mei 2005. Slaapplaats Quest helemaal klaar
Vandaag een vrije dag. Eerst een rondje fietsen via Bergen en Schoorl, vervolgens 10 kg Waldkornmeel halen bij molen Het Rode Hert in Alkmaar. In Koedijk volg ik de aanwijzingen van de GPS. Op een bepaald moment rij ik op de autosnelweg, dat heb je als je met een TomTom versie rijdt die uitsluitend voor de auto geschikt is. Omkeren dus en door de Daalmeer in Alkmaar-Noord naar de Frieseweg waar de molen staat. Het is wel prettig dat het kaartbeeld van de Treo zeer gedetailleerd is. Ook zonder gesproken aanwijzingen vind je je weg uitstekend.
Om 13.00 komt mijn zwager Jos om het gecertificeerde slot in te bouwen en de geleiderails vast te kitten. Ik schilder de kopse kanten van het nieuwgemaakte deurtje met buitenbeits en het geheel is kant en klaar.
Wil je de 'verbouwing' in foto's zien, klik dan hier.
50 km / 365 km

17 mei 2005. Koud ritje naar Volendam
Vanavond rij ik om 19.00 uur weg uit Castricum om een retourtje Volendam te maken. Om tien voor half acht ligt de pont bij Akersloot aan de overkant en moet wachten op een groot binnenvaartschip. Na precies 10 minuten sta ik aan de overkant. Met rond 45 km/u ga ik, wind in de rug, naar Graft-De Rijp, Midden-Beemster-Kwadijk en vervolgens Edam - Volendam. Het is heerlijk rustig op de weg. In het normaal erg smalle en drukke De Rijp ontmoet ik zelfs in het geheel geen tegenligger. Nederland buikt kennelijk uit en ligt voor de buis. Na 1 uur en 5 minuten fietsen kijk ik uit over het IJsselmeer uit. Leuk dat je op de fiets in een uur dwars door Noord-Holland kunt rijden. Toegegeven, wel een bijzondere fiets.
In Volendam klets ik wat met Arend-Jan Verhagen, een zeilkennis. Hij exploiteert een tweetal zeilboten, Taiwan-clippers, die hij per dag verhuurt aan groepen mensen. Wil je dit een keer meemaken, kijk dan eens op de site www.sailingdaily.nl.
Op de heenweg voelde ik de koude wind op mijn blote armen prikken. Nu wordt ik snel koud ondanks het Gore-Tex windjack. Op de terugweg, nu tegenwind, hou ik gemiddeld 37 km/u aan. Ik hou mijn windjack aan en wordt maar langzaam weer lekker warm.
Ik moet vlak voor Midden-Beemster inhouden voor een ruiterse met paard. Ik stop maar even helemaal en de ruiterse zegt dat het nog wel even kan duren. Het valt mee en de combinatie passeert me vrij vlot.
Om half 10 is de pont al bijna halverwege het Noordhollands kanaal als de pontbaas mij ontwaart. Hij stopt en keert terug, aardig.
Om kwart voor tien, met 2 uur en 20 fietsminuten, heb ik de ruim 72 kilometer erop zitten. Lekker even douchen en ik ben weer het mannetje.
72 km / 315 km

15 mei 2005. CycleVision testdrive met Mark Rullens
Mark organiseert in het kader van CycleVision op vrijdag 3 juni de toertocht in een wijde bocht rond Haarlem. De tocht is een kleine 70 km en voert vanaf Zandvoort, zuid van Haarlem, Schiphol, Spaarnwoude, Velsen en door de duinen weer naar Zandvoort. Een heel gevarieerde tocht die door veel verschillende landschappen gaat.
Om te bekijken of de tocht ook voor Velomobielen te doen is, had Mark mij gevraagd vandaag de tocht mee te rijden. Conclusie: gaat prima. Wel moet vandaag op 2 plaatsen de Velomobiel over een lage balk worden getild. Bij de toertocht op 3 juni heeft Mark een sleutel van het hek en hoeft er niks getild te worden. Op slechts één plaats is de bocht zo scherp dat ik een keer moet steken. Quests zonder Tioga's en alle andere Velomobielen kunnen zonder steken die bocht halen.
In de Kennemerduinen bij Zandvoort doemen plotseling 2 heel grote bruine runderen met angstig grote horens op. Ze staan met 2 kalveren op en naast de weg en staren gebiologeerd naar dat gele gevaar. Wat zouden ze doen? Ik wacht een tijdje en maak onderwijl een paar leuke foto's. Mark besluit erlangs te lopen en ik zie dat ze geen belangstelling voor Mark hebben. Zij blijven mij aankijken, ik hen. Tenslotte trek ik langzaam op. De Schotse Hooglanders, dat is het ras, draaien zich om en draven hard voor mij uit. Dit schiet niet op. Even later kunnen ze wat verder van de weg afkomen en ik kan er veilig langs. Leuke ervaring.

In Zandvoort gaan we even langs de camping waar de meeste deelnemers aan CycleVision zullen verblijven. 2 koffie voor de prijs van 1,50 euro houdt de kosten laag :).
De hele dag kachelen we rustig voort. Meestal ergens tussen de 23 en 28 km per uur. Hartslag ergens tussen de 80 en 90, soms bij een klimmetje een uitschieter naar 120. Vooral de beklimming van de grote uitkijktoren op het voormalige Floriadeterrein is pittig.
Overal probeert Mark mensen enthousiast te maken voor CycleVision en probeert de posters opgeplakt te krijgen. Op verschillende plaatsen hangen ze al, Mark is tevreden.
Langs een van de grote startbanen van Schiphol kijken we een tijdje naar de opstijgende vliegtuigen, blijft mooi om te zien. Een Australische Nederlander vindt de Quest prachtig. Hij zegt wel 20 keer 'wat een leuk ding'. Hij fotografeert ons van alle kanten en wil dolgraag een stukje rijden in de Quest.
Via het landelijke gebied oostelijk van Haarlem belanden we in Spaarnwoude waar de koffie met appelgebak er goed ingaat.
Om 17.00 uur zijn we weer in Heemskerk. Ik neem afscheid van Mark en ga er met 45 km/u, de tegenwind is door de bebouwing nauwelijks hinderlijk, vandoor. Een heerlijk relaxt dagje fietsen.
100 km / 243 km

14 mei 2005. Nieuwe Mango Erik Hetem en Quest slaapt nu in de schuur
Vanmorgen op de haven van de ZWVU afgesproken met Erik Hetem. Erik ken ik van het zeilen. Vorig jaar in augustus zag Erik voor het eerst mijn Mango. Hij was op slag verliefd. Na een stukje rijden, ik er met de stadsbukker een hopeloos eind achteraan, heeft ie meteen een Mango besteld. Deze zou in augustus worden geleverd. Door de overschakeling naar de 26" Quest worden er nu geen nieuwe Quests geproduceerd. De bestelde Mango's worden enkele maanden eerder geleverd. Koortsachtig overleg afgelopen week met Erik en Bart van Crasbeek die zijn Mango nu ook plotseling krijgt. Erik heeft zijn Mango gisteren gehaald.
Om 10.10 uur parkeer ik mijn Quest naast de Mango van Erik die betrokken is bij de organisatie van de U-zeilwedstrijden vanuit onze haven. Hij komt direct uit het clubgebouw en we bekijken elkaars fietsen. Wat is die Mango nog licht. Er zit nog niks in. De Mango schakelt niet goed en ik kijk even of ik er wat aan kan doen. De pedalen willen echter niet inklikken, ik raak met mijn schoen de achterkant van het voetengat. Dat is zo dun dat het direct scheurt, jammer, de eerste schade. Oh nee, de tweede schade. Erik heeft tijdens het uitladen van de Mango al een kras opgelopen aan de achterkant. Gelukkig is Erik als zeiler wel handig met polyester en een paar matjes zullen uitkomst bieden.
We fietsen samen naar zijn huis in Oudorp. Van het viaduct over de A9 en later bij de Leeghwaterbrug gaat ie met de Mango al 46 km/u, hij heeft er zin in. Hij scheurt al keihard de bochten door, ik doe dat met de Quest wat rustiger aan.
Thuis bij Erik wordt ik geïnterviewd door dochter Inge. Na een drie kwartier rij ik voor de wind en met hoge snelheid weer naar Castricum.
Vanmiddag heb ik de geleideprofielen om de Quest via een luik onder de nieuwe werkbank in mijn schuur te kunnen schuiven, pasgemaakt. Mijn zwager Jos heeft het luik en de nieuwe werkbank gemaakt. De profielen, aluminium 40-60-40/3, zaag ik op maat en ik leg de profielen op de schuurvloer. Ik leg een flink aantal loden gewichten tegen de profielen en schuif de Quest naar binnen. Na een paar keer heen en weer schuiven liggen de profielen goed en kan ik ze vastlijmen. Ik maak nog wel wat foto's en zet die online.
De Quest slaapt nu voor het eerst in de schuur.
44 km / 143 km

10 mei 2005. Geleideprofielen en fris trainingsrondje
Gisteren naar Overdiestaal in Alkmaar gereden om geleideprofielen te kopen om de Quest soepel in zijn 'garage' onder de nieuwe werkbank te kunnen geleiden. Telefonisch was mij verzekerd dat het juiste profiel in voorraad zou zijn, nou nee dus. Ik moet rekening houden met een bandbreedte van maximaal 50 mm. De Schwalbe Big Apple band is ruim 45 mm breed. Ik heb nu een lengte, dat is 6 meter, aluminium U-profiel 40-60-40 met een dikte van 3 mm besteld. Kost wat, maar dan heb je ook wat. Dit profiel is 55 mm breed, gemeten binnen het profiel. De hoogte van 40 mm is belangrijk voor een goede geleiding van de banden. De profielen worden met een epoxykit op de stenen vloer gelijmd. De Quest kan niet meer omhoog, hij stoot dan tegen de onderkant van de werkbank, en is zo goed beveiligd tegen diefstal via de normale deur van de schuur.
Om 20.15 uur nog even een trainingsrondje gemaakt naar Uitgeest, Krommenie, linksaf de Lagendijk op naar de jachthaven, vervolgens via het bedrijventerrein Uitgeest naar Castricum. Ik rij nog even naar het strand en tenslotte weer naar huis. Een koud ritje, de temperatuur is niet hoger dan 7 graden C. Het wordt al aardig donker als ik weer thuis ben.
29 km / 99 km

8 mei 2005. Na schitterend zeilweekend weer in de Quest met 65 km/u
Het Hemelvaartweekend worden traditioneel handicapzeilwedstrijden op het IJsselmeer gezeild met de Zeil- en Watersport Vereniging Uitgeest. Samen met mijn vriend Jan Veenis met zijn Dehler Duetta 94 worden we na drie dagen overall 3e en tijdens de laatste dag 2e. Met harde wind zijn er maar 3 van de 20 schepen, waaronder wij, die de spinnaker durven te hijsen. Dit brengt ons uiteindelijk op het podium.
Thuis zegt mijn vrouw dat de Quest heeft gemopperd dat ie een heel weekend op stal staat :). Ze heeft er maar even op geklopt. De Quest slaapt nog in huis, zijn nieuwe onderkomen in de schuur is bijna klaar. Er moeten alleen nog geleidegoten op de vloer gemaakt worden en het slot moet een gecertificeerd exemplaar worden. Als alles klaar is zet ik wel wat foto's online.
Vanavond een kort trainingsritje gemaakt. Het is met 5 graden C al flink koud. Ik laat de kap er toch af en trek een licht jasje aan met lange mouwen, goede keuze blijkt later. Na het inspannende zeilweekend gaat het rustig aan. Eerst naar Egmond aan Zee, dan over het snelle fietspad langs de Zeeweg naar Heiloo en via Egmond Binnen terug naar Bakkum. Dan nog even naar het strand om de rumoerige zee te bekijken. Mooie ondergaande zon en glasheldere lucht.
Terug met de wind in de rug zet ik aan om te kijken of ik omlaag vanuit het duin een recordsnelheid kan bereiken. Dit lukt inderdaad met 65 km/u. Tot aan de camping Bakkum hou ik de snelheid hoog in de 50 km/u. Bij restaurant Johannes Hof verlaat ik de rijbaan en neem het fietspad. Rustig peddelend met zo'n 40 km/u, hartslag dan alweer gedaald naar 120, fiets ik terug naar huis.
26 km / 70 km.

3 Mei 2005. Trainingsrondje en verkeerslichten
Vanavond om 20.00 uur nog een trainingsrondje gestart. Vanuit Castricum richting Uitgeest, vlak voor Krommenie linksaf door de prachtige polder over de historische Lagendijk richting Jachthaven Zwaansmeerpolder, dan door Uitgeest en op de rijbaan naar en door Akersloot. Ik ga nu niet de pont op maar rij erlangs richting Heiloo en Egmond aan Zee. Ik rij de hele Zeeweg van Heiloo naar Egmond op de rijbaan met 42 km/u. Bijna geen verkeer dus het gaat als een speer. Linksaf richting Egmond-Binnen en wachten voor het verkeerslicht. Ik sta daar meerdere minuten en zie verschillende cycli lichten voorbij komen. Ik krijg echter geen groen. Het gevoel bekruipt me dat de lichten worden aangestuurd door lussen in het wegdek. De Quest is kennelijk niet in staat de lus voor linksaf te activeren. Rood blijft dus rood. Ik wacht een rustig moment af en rij door rood maar linksaf en ga op het fietspad richting Egmond-Binnen. Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker op de rijbaan ga rijden. Met de Quest gaat dat ook wat makkelijker dan met de Mango. Je kunt vrijwel altijd 40 km of meer per uur rijden, dus levert het voor achteropkomend verkeer weinig hinder op.
44 km / 44 km.

30 April 2005 Koninginnedag, rondje Noord-Holland, 201 km
Vandaag ideale condities om mezelf weer eens op een rondje Noord-Holland te trakteren. Om klokslag 9.00 uur op weg naar Alkmaar waar ik 25 minuten later binnenrij. Overal oranjefeesten en honderden standjes waar letterlijk van alles te koop is. Op de rijbaan in Alkmaar ben ik snel de stad uit en gaat het aanvankelijk rustig noordwaarts langs het Noordhollands kanaal. Er is maar weinig wind maar wat er staat komt van rechts achter. Ik neem me steeds voor het tempo niet al te hoog te laten oplopen, uiteindelijk moet er wel 200 km worden gefietst met dezelfde knieën. Het gaat echter zo makkelijk, dat ik mezelf er op betrap dat ik continu rond de 40 km/u rij. De hartslag ligt royaal onder de 130. Wat scheelt dit onvoorstelbaar veel in vergelijking met een gewone ligfiets. Iedere keer stel ik vast dat het verschil zo'n 35 hartslagen is. Rij ik op de Fujin in een uur 37 km met hartslag 160, dan is mijn hartslag in de Quest royaal onder de 130. Zou dit het verslavende effect van een Velomobiel zijn?
Bij Schoorldam zie ik plotseling in mijn spiegels een wielrenner achter me aan hangen. Ik rij 38 tot 40 en dat kan de man goed bijbenen, hij is me tenslotte achteropgereden. Na een minuut of tien kriebelt het RIS-virus aanhoudend. Even kijken hoe sterk de eenzame fietser is. Nou, hij kan lekker mee. Pas bij 49 km/u, ik voer de snelheid over een kilometer heel geleidelijk op, wordt het hem teveel. Hij geeft het op en direct loop ik heel ver uit. Ik realiseer me dat ik aan een lange trip bezig ben en beperk de snelheid tot zo'n 38 km per uur. Deze snelheid kan ik de hele dag volhouden en het schiet voldoende op.
Om 10.35 uur, precies één uur en 10 minuten na mijn doorkomst in Alkmaar ben ik al bij De Kooy vlak onder Den Helder. Ik verfris me bij het Total benzinestation en ik smeer me goed in met factor 60. Ik peuzel de eerste banaan op, neem een slok Red Bull en vertrek richting Den Oever. Op kilometerstand 68.9 rij ik het Robbenoordbos binnen en ga even naar de nieuwe jachthaven. De drie havenmeesters zijn samen eigenaar en ik spreek een tijdje met één van hen. Ik eet mijn eerste twee broodjes op en slik dit weg met Red Bull. Ik giet meestal twee blikjes in een bidon en zet die in de standaard bidonhouder in de Quest. Ook twee liter water in een Camel bag hangt aan een verlengde schroef aan de flens van de Quest.
Om 12.35 uur rij ik, ik heb er dan 90 km opzitten, een feestelijk Medemblik binnen. De hele binnenstad is afgezet en ik zoek met de GPS een alternatieve route door de oude havenstad. Ik drink bij restaurant Kwikkel bij de ophaalbrug een dubbele Espresso met likeur met slagroom en een glas water. Zo hoort het.
Ik twijfel of ik richting Enkhuizen het fietspad op de dijk zal volgen of onderaan de dijk zal blijven. Het laatste betekent dat ik door kan rijden. Op de dijk is altijd veel langzaam fietsverkeer. Toch maar de dijk op, is heel veel mooier, dan maar wat langzamer. Op de plek waar je de dijk op moet draaien moet ik geheel stilstaan en daarna steil omhoog. Met een enorme krachtsinspanning lukt me dit. Dit is heel slecht voor de knietjes. Ik had natuurlijk eerst het voorblad van 2 naar 1 moeten schakelen, Kennelijk kunnen mijn knieën inmiddels veel hebben want ze geven geen krimp. Het fietsen bovenop de dijk is altijd fantastisch. Links het IJsselmeer, rechts de schitterende polder waar veel tulpen in bloei staan. Vlak voor de vuurtoren van De Ven stijgt een vlucht zwanen uit het IJsselmeer op en kruist de dijk op lage hoogte, wow wat een schitterend beeld. Ik heb wel een camera mee, maar die zit in de tas en ik ben uiteraard te laat. In ieder geval staat het in mijn geheugen gegrift.
Een nadeel van de dijk is wel dat de insecten daar ook graag rondhangen. Boven de 30 km/u wordt evenwel de wind langs de Quest zodanig afgebogen dat ik er gemiddeld geen last van heb. Andere fietsers zitten uitvoerig te gesticuleren en hebben er blijkbaar meer last van.
Om 13.40 uur rij ik, met kilometerstand 106, Enkhuizen binnen en ga direct door naar de dijkweg langs het IJsselmeer die me naar Hoorn zal brengen. Dit is één van de mooiste fietsroutes die ik ken. Je kunt er best hard rijden en er is vanuit Enkhuizen geen achteropkomend verkeer. Om 14.30 uur rij ik met kilometerstand 133 Hoorn binnen. Op de Grote Steen, het oude hart van Hoorn, is het feestgedruis in volle gang. Aanvankelijk denk ik door de mensenmassa heen te kunnen laveren. Omstanders melden direct dat ik dat snel moet vergeten. Ik pers nog even door en voel de eerste handen aan de Quest duwen. Stoppen en terug, dit gaat inderdaad niet. Ik strijk neer voor een kop koffie bij de haven en geniet van het uitzicht en de rust. Tientallen mensen drommen om de Quest en als ik weer instap moet ik in drie talen uitleg geven. Alleen Frans lukt niet makkelijk. De Fransen hebben direct door dat ik het 'mallot jaune', de gele trui draag. Moet kunnen toch?
Vrijdagavond bij de introductie van het nieuwe besturingssysteem Tiger voor de Macintosh, sprak ik Bas Vroege, één van onze klanten. Hij nodigde me uit op de thee mocht ik in de buurt komen. Hij woont aan het Oorgat in Edam en daar kom ik zonder uitzondering langs. Met de km-teller op 154 stap ik bij Bas uit en drink een paar koppen thee. Leuk om allerlei archeologische vondsten te bekijken die in zijn tuin zijn opgegraven. Kinderschoentjes uit de zestiende eeuw en veel potten en scherven.
Veel te laat, de tijd vliegt, stap ik weer in om via Midden-Beemster richting Akersloot te rijden. Daar staat de teller op 180 km en ik wil 200 km volmaken. Mijn vrouw had ik gebeld 'dat het wat later' is geworden en ik rij richting Heiloo en Egmond aan Zee. Ik rij zelfs nog even naar het strand in Bakkum aan Zee. Thuis staat de teller op 201 kilometer. Prachtige fietsdag zonder enig fysiek ongemak. Hoewel me dit niet bezig houdt blijk ik gemiddeld iets boven de 30 km per uur te rijden. Totale netto fietstijd zo'n 6,5 uur.
201 km / 885 km

27 april 2005. Fris trainingsrondje en 64 km/u
De remmen werken weer prima, ook het stuurtje heb ik bij de koppeling aangedraaid en blijft nu zelfs uit zichzelf staan. Tenslotte heb ik het stoeltje wat stroever afgesteld zodat ook dit onderdeel blijft staan als ik onder de stoel wat te doen heb.
Vandaag boodschappen doen en samen met mijn vrouw naar de Keukenhof. Mooi allemaal, maar wel veel van hetzelfde. Vanavond om half acht nog een trainingsrondje begonnen. Het wordt een rondje rond het Alkmaardermeer. Rustig door Castricum en dan met 43 km/u naar Krommenie. Nog steeds die vermaledijde omleiding. Met de Tioga banden is het in ieder geval nog redelijk comfortabel al zijn er een paar verkeersdrempels waarbij de achterkant van de Quest al bij 30 km/u door de lucht vliegt.
Het is fris, zo'n 9 graden en zonder deksel en alleen een wielrenshirtje is het in het begin net te koud. Stevig doortrappen dan maar. Na Krommenie langs de Knollendammervaart naar West-Graftdijk. Als de wind uit de goede hoek waait zijn op dit mooie fietspad hoge snelheden te halen. Ik hou het op een goede 45 km/u en scheur met groot verschil langs een wielrenner. Met harde wind schuin op de kop richting het pontje in Akersloot. Het is rustig en de pontbaas zit in de kroeg. Hij ziet me kennelijk wel en komt met een lege pont naar de andere kant. Dan door naar Heiloo en Egmond aan Zee. Daar steekt net een ruiterse over en gaat op het fietspad in dezelfde richting lopen als ik rij. Ik rij een dikke 40 km/u en wil eigenlijk gewoon langs het paard rijden. De ruiter kijkt om, en laat het paard ook omkijken. Het lieve dier krijgt mij in de gaten en gaat dwars uit de flank. Ik krijg de 'opdracht' om te stoppen. Nou hoeft dat niet opgedragen te worden, ik kan er gewoon niet meer door. Ik nader haar en haar paard wordt angstig. Uiteindelijk gaat ze de rijbaan op ik kan erlangs.
Via Egmond aan Zee rij ik Bakkum Noord, mijn geboortedorp, binnen. Ik blijf op de rijbaan en hou ruim 40 km/u aan. Als toetje nog even naar het strand in Bakkum aan Zee. Terug, met de wind in de rug, zet ik stevig aan. Vanaf de zeeduinen naar beneden haal ik nu 64 km/u. De wind komt achterlijker dan dwars in en voel ik behoorlijk aan de Quest rukken. Ik blijf nog kilometers lang hoog in de 50 rijden en blijf op de rijbaan rijden tot aan de rotonde in Bakkum.
50 km / 684 km

26 april 2005. Remmen weer hersteld
Vanmiddag laat even naar Kroone Liefting in Limmen gefietst waar Bas de Quest onderhanden zou nemen. De linkerrem doet het niet meer. Het potje aan het eind van de kabel is uit zijn gaffeltje geschoten en de kabel slingert dan los onder de fiets. Tijdelijk had ik de kabel maar naar binnen getrokken en moet nu met een haakje weer tevoorschijn worden getoverd. Het busje op het eind van de buitenkabel is vernield en wordt vervangen. Door het slepen over de grond en in de spaken was het eind van de binnenkabel een soort kwastje geworden. Daarom wordt op het eind van de binnenkabel een loodje aangeknepen. De kabel wordt doorgeblazen met teflon voor een zo laag mogelijke weerstand. Tenslotte wordt met een tierep aan beide zijden het potje gefixeerd in de gaffel. Nu kan ie er nog uitsluitend uit als de tierep is losgeknipt. Ideetje voor Velomobiel?

24 april 2005. Sedov en defecte rem
Vanmiddag op de stadsbukker met mijn vrouw naar Heiloo. Mijn vrouw wil niet dat ik naast haar fiets met noch de Fujin, noch de Quest. Feitelijk wil ze zelfs zo niet met me gezien worden. We fietsen via Egmond aan Zee, om de vele bollenvelden goed te bekijken. Prachtig weer en veel bloemenpracht. Na een kilometer of 10 begint mijn achterwerk al minder prettig aan te voelen. Na nog eens 10 kilometer verlang ik al weer ernstig naar de Quest. Om half 4 stap ik in de Quest om nog even naar IJmuiden te rijden om het Russische zeilschip de Sedov te bekijken.
Ik merk dat er iets met de remmen aan de hand is. Allereerst lawaai tijdens het fietsen. De linkerrem laat zich niet afstellen. Als ik aan de kabel trek, komt deze geheel en al uit de bodem omhoog. Nu begrijp ik waarom ik gisteren tijdens het uitremmen na de finish ernstig naar rechts trok. Met moeite hield ik de Quest op het fietspad. Ook begrijp ik nu dat de Quest tijdens het vervoer in de bus tijdens remmen lichtjes tegen de cabine bonkte. De handrem doet het namelijk ook nog maar op één wiel en niet meer met de maximale remkracht.
Terug naar huis, nu ik weet dat ik maar op één wiel kan remmen? Zou eigenlijk wel moeten, maar ik rij met ietwat aangepaste snelheid door. Bij de Sedov lopen honderden mensen en staan lange rijen om aan boord te kunnen kijken. Verschillende vaders met kinderen 'storten' zich op de Quest. Leuk tot het moment dat twee jongetjes de Quest op enkele dunne rompdelen indrukken. Gauw weg en met een paar kilometer per uur schud ik de jongetjes snel af.
Thuis leg ik de Quest op zijn zij om te zien wat er aan de hand is. Het blijkt dat de kabel uit de rem is en met het potje tegen de spaken aan loopt. Dat verklaart waarom ik gisteren ook nogal wat meer lawaai uit het vooronder heb gehoord. Op de terugweg naar Den Oever ben ik zelfs gestopt, maar kon de oorzaak niet vinden. De kabel en de onderdelen aan het eind van de kabel zijn beschadigd. Ik zal er wel even mee naar Kroone Liefting gaan. Als Bas het daar kan oplossen, hoef ik niet naar Velomobiel.
34 km / 634 km

23 April 2005. Race op de Afsluitdijk, 45.1 km gemiddeld en 60 km/u sprint
Gisteravond de Quest leeggehaald, alleen de waterzak en de Treo 650 telefoon blijven aan boord voor de wedstrijd van vandaag. De beide spiegels schroef ik van de Quest af, alle beetjes helpen. Een matige nacht geslapen, zou het me dan zo bezig hebben gehouden? Na het inladen van de Quest in de grote Citroën bus nog een half uurtje naar de zaak om de voorbereidingen van het Mac Support Music Event te bekijken. Tegen 11.00 uur staan de muziekliefhebbers in drommen voor de deur. Dat zal wel lukken.
Om 11.15 uur staan Daniëlle vd W en Guus Vinkesteijn al op het station in Alkmaar te wachten. De twee roeifietsen worden in de bus geladen en we rijden samen naar Den Oever. Om even na 12.00 uur arriveren we op het parkeerterrein bij de haven. Even inschrijven, ik krijg nummer 61. Ik vraag of er twee nummers 61 zijn. 'Nee, dat niet'. 'Aan welke kant moet ik dan het ene nummer plakken?' De inschrijvers weten het niet. Ik gok op rechts en bevestig het houten bordje aan de rechterkant met ducktape. Dat zal later verkeerd uitpakken, de tijdwaarneming staat bij de finish links. Ik pomp de Tioga's op 6.3 bar, ze zijn binnen twee weken afgezakt van 5.5 naar 5.0.
13.45 uur is mijn vertrektijd. De wind komt iets van rechts en is pal tegen, niet de ideale windrichting voor een snelle tijd. Er staat een hele rij ligfietsen opgelijnd en om kwart voor twee mag ik weg. Ik ga snel weg en bereik al vlot een snelheid van 46 - 47 km/u, mijn hartslag stabiliseert zich op ruim 160, een waarde die ik ongeveer een uur kan volhouden. Het gemiddeld mooie en brede fietspad maakt het mogelijk de hoge snelheid, let wel het is tegen wind, continu vol te houden. Op maar een paar plaatsen moet ik inhouden. Op de sluis van Kornwerd gaan twee wielrenners niet aan de kant en moet ik op het smalle deel over de sluis geduld beoefenen. Ook op enkele kruisingen richting Zürich en door het plaatsje Zürich zelf kan ik niet volop doorrijden. Na een goede 50 minuten heb ik de 38 km afgelegd. Gemiddelde snelheid 45.1 km per uur. Niet gek voor een 57-jarige funsporter. Op de finish is het nogal chaotisch. Ruim nadat ik gefinished ben komt Marjolein van Schoot mij vragen welk nummer ik heb. De tijdwaarneming heeft uiteraard mijn nummer niet gezien.
Dan volgt een eindeloos wachten op de uitslag. Pas om 17.00 wordt hiermee begonnen. Ook nu weer is chaos troef. De speaker komt er nauwelijks uit en meldt voortdurend dat de uitslag niet kan kloppen. Steeds de mededeling dat na afloop van de prijsuitreiking de deelnemers maar verhaal moeten halen als het niet klopt. Kortom, dit is prut. Na afloop heb ik even overleg met de organisatie en adviseer hen in overleg te treden met Toni Cornelissen. Mogelijk kan er in de toekomst gebruik gemaakt worden van de transponders van de NVHPV.
Na de prijsuitreiking fietsen Daniëlle, Guus, Theo van Goor en ik weer richting Den Oever. Nu met rugwind en dat is heel wat prettiger. Op de lange rechte stukken haal ik 60 km/u en ik kan vele kilometers boven 50 km/u blijven rijden met een hartslag van 142. Dit is fantastisch, wat een fiets is de Quest. Bij het monument moet ik 10 minuten wachten voor Guus en Daniëlle er weer zijn en we met een 28 km/u naar Den Oever kachelen. Harder kan niet, Guus moet zich inhouden i.v.m. problemen met een niet goed werkende kransslagader. We genieten alledrie van het prachtige avondlicht over de Waddenzee. Om 20.30 uur zet ik Daniëlle en Guus op het station Castricum af en komt er een eind aan een prachtige fietsdag. Een fotoserie staat online. Klik hier.
76 km / 600 km

21 april 2005 59,5 km/u en voorbereidingen voor een nieuwe slaapplaats voor de Quest
Gisteravond voor het eerst na het avondeten een trainingsrondje gefietst naar Egmond aan Zee. Het is nu zo lang licht dat ik de 33 km in goed een uur afleg en met zonlicht weer thuis ben. Van de helling vanaf het strand bij Castricum zet ik aan en bereik 59,5 km/u. Meer zit er niet in, de wind is tegen.
Vandaag is de tuin aangepast om de Quest via een luik in de schuur onder de werkbank te kunnen maneuvreren. Mijn vrouw is het nu wel ongeveer zat dat de Velomobiel maar steeds in de woonkamer slaapt. Wij hebben twee woonkamers en verblijven meestal, zeker in de winter, op de eerste etage. Nu de zomer eraan komt en de grote woonkamer beneden weer vaker gebruikt zal worden, moet de Quest naar de schuur. Mijn zwager Jos Pepping is aannemer en hij zal de klus klaren.
Vanmiddag schitterend weer, volle zon en relatief weinig wind. Ik heb geen afspraken in mijn agenda en een trainingsrondje voor de wedstrijd van a.s. zaterdag op de Afsluitdijk lijkt mij prima. Via de pont in Akersloot gaat het richting Graft-De Rijp. Voor ik daar aankom ga ik linksaf en rij de prachtige dijkweg op naar Groot-Schermer. Het is opvallend hoeveel zwarte vliegen er zijn. Ze worden door de stroomlijn van de Quest mooi afgebogen en ik krijg geen enkele vlieg in mijn gezicht. Ik sla in Groot-Schermer rechtsaf naar Graft-De Rijp en vervolgens naar West-Graftdijk. Bij de wegwerkzaamheden hebben de wegwerkers het fietspad al klaar en ik loop nu niet het risico de onderkant van de Quest te beschadigen. Via Krommenie en Uitgeest rij ik terug naar huis. Daar valt mij op dat er verschillende vliegen op de neus van de Quest te pletter zijn geslagen. Sommigen kleven in hun eigen bloed vast op het glas van de lampen. Op mijn auto ben ik het gewend, maar op een Quest....?
33 / 50 / 524 km

17 april 2005. RIS-en en LIS-en (voor uitleg zie onderaan deze dag)
Vanmorgen om 9.15 uur voor een trainingsrondje vertrokken richting Hoorn, via Alkmaar. Op het mooie fietspad richting Schermerhorn krijg ik het eerste pelotonnetje wielrenners in beeld. Op hun shirt staat 'het betere kopwerk'. Nou, dat moeten ze maar gauw vergeten. Ik rij 40 km/u en moet nog flink remmen als ik aan de staart aansluit. Ze gaan maar 30-32 km/u. Dat verveelt gauw en ik ga erlangs. Niemand maakt aanstalten om te versnellen, het is een grijze brigade. Vergeef me de term, ik hoor er natuurlijk zelf ook bij :). Even later het tweede peloton. Die gaan wat harder, 35 km/u. Ook hier blijf ik even achter hangen en zie ze rechtsaf slaan naar Midden-Beemster. Hoewel ik aanvankelijk het plan had naar Hoorn te rijden en dan langs de dijk naar Volendam te koersen, ben ik met een natte vinger te lijmen en zet de achtervolging in. Met een dikke 40 ga ik erlangs. Opvallend hoe attent de mannen reageren, niet alleen als ze iets tegemoet komt, maar ook als er zo'n geel gevaar langskomt. Uiteraard kijk ik even in mijn spiegels of er iemand in het peloton reageert. En ja hoor, een renner in een rood tricot sprint achter mij aan en loopt aanvankelijk in. Het wordt dus een wedstrijdje, niet helemaal eerlijk, maar ja hij doet het zichzelf aan. Rond de 50 km/u kan de renner het niet meer bijbenen, ondanks dat het voor de wind is. Ik boender nog even door en op 52 km/u vind ook ik het welletjes. Al snel kan ik het rode truitje in mijn spiegels niet meer ontwaren.
Op de dijk in Volendam drink ik een dubbele Espresso en klets wat met een oudere wielrenner die alles van de Quest wil weten. Veel andere belangstellenden kijken verbaasd naar en in de fiets. Niet gek natuurlijk op één van de drukste toeristische plaatsen van ons land.
Nu ga ik in zuidelijke richting naar Katwoude, een mooie snelle weg onderaan de dijk. Ik passeer een andere ligfietser die zo opgaat in zijn muziek dat ie een beetje schrikt als ik langs hem rij en hem groet.
Op het fietspad langs de provinciale weg naar Volendam rijdt een peloton wielrenners naar het noorden, tegen wind. Ik ben gewend zo'n peloton vrij vlot in te halen en voorbij te kachelen. Nou vergeet het maar! Ze zijn een aardig stuk vooruit, maar met 43 km/u, nogmaals, tegen wind, kom ik niet dichterbij. Dan nog maar wat extra kolen op het vuur en 46 km/u trappen. Mijn hartslag zit richting het maximum, komt met 166 zelfs hoger dan ik ooit eerder heb gemeten. Ik loop nu heel langzaam in. Royaal voorbij Volendam, al bijna halverwege de afstand naar Oosthuizen, sluit ik aan. Ongelofelijk hoe hard die mannen fietsen. Ze doen het wel met perfecte aflossingen. Nooit rijdt er een langer dan een minuut op kop, dan wordt ie afgelost door nummer 2. Nummer 1 stuurt strak langs het peloton dat de hele wegbreedte gebruikt om uit de wind te kunnen blijven. Dat voordeel heb ik uiteraard niet, ik rij vol in de wind. Bij Oosthuizen gaat het scherp linksaf en rijden ze de mooie dijk op die naar Purmerend voert. Het gaat nog steeds 45 km/u en aan uitrusten kom ik niet toe. De hoge snelheden van het peloton eisen nu hun tol. In korte tijd kunnen 4 renners het tempo niet meer bijhouden en laten zich terugvallen. Ik kom nu naast het peloton rijden en ze maken snel ruimte om me erlangs te laten. Nog even een laatste sprintje tot 52 km/u en ik sla rechtsaf naar Midden-Beemster. Niemand volgt, ze vinden het mooi zo. Ik ben ook redelijk moe en fiets heel relaxt, niet harder dan 35 km/u naar Midden-Beemster, West-Graftdijk, Krommenie en vervolgens naar de haven van de Zwaansmeerpolder in Uitgeest. Hier is een Open Watersportdag aan de gang. Daarna met een lekker tempo van tegen de 40 weer naar Castricum.
Opvallend is dat ik hogere snelheden nu langer kan volhouden. De 14 km tussen Katwoude en Oosthuizen, met 46 km/u tegen wind, heeft een 20 minuten geduurd. De rit over de dijk, de wind komt nu van de linkerzijde, heeft nog eens 10 minuten geduurd. Ik schrijf deze hogere snelheden toe aan de Tioga Comp Pool banden die een veel lagere rolweerstand hebben.
110 km/441 km

RIS staat voor Racefiets Inhaal Syndroom. Ik lijd daar wel een beetje aan :). LIS staat voor Ligfiets Inhaal Syndroom. Veel wielrenners lijden hieraan. Eigenlijk moet er ook nog een nieuwe term worden toegevoegd: QIS. Dit zou kunnen betekenen Quest Inhaal Syndroom. Een wielrenner die hier aan lijdt loopt gegarandeerd een minderwaardigheidscomplex op, het lukt gewoon niet om een goede Questrijder bij te houden.

16 april 2005. Nieuwe Tioga Comp Pools, andere TDP pedalen en rugpijn
Vanmorgen de Quest voorzien van nieuwe banden. De Primo Comets voor en de Schwalbe Big Apple achter vervang ik door de lichtlopende Tioga Comp Pools. Ik had deze banden ook onder mijn Mango en ben er enthousiast over. Ze lopen heel licht, er is liefst 15 Watt minder kracht nodig voor dezelfde snelheid. Een klein bezwaar is dat ze eerder lek rijden omdat er geen Kevlar anti-lek voorziening is. In de periode dat ik de Mango had legde ik met de Tioga's 3000 km af en reed 4x lek. De eerste keer al na 75 km. De laatste periode met de Mango legde ik 1200 km af zonder lek. Gelukkig zijn de Mango en de Quest voorzien van enkelzijdige wielophanging en is het vervangen van een lekke band snel gedaan. Vanmorgen royaal binnen een half uur 3 banden gewisseld. Heb ik tijdens het fietsen een lekke band, dan haal ik deze met binnenband en al van de velg en zet er een nieuwe combinatie van buiten- en binnenband op. Hiervoor is geen bandenlichter of ander gereedschap nodig. Binnen 10 minuten ben ik weer onderweg. Het onderweg plakken van banden zie ik niet zitten, terwijl ook het alleen vervangen van de binnenband meestal zinloos is als je de oorzaak van het lek niet hebt kunnen vinden. 10 tegen 1 dat je direct weer lek rijdt.
Vervolgens zijn de pedalen aan de beurt. Ik heb een sterke voorkeur voor TDP pedalen. Deze pedalen bewegen de voet tijdens de rondgaande beweging ruim een centimeter naar links en rechts over de pedaalas. Dit spaart mijn knieën op een voortreffelijke manier. Wil je hierover meer weten, kijk even bij accessoires op ligfiets.net. Ik had bij de aanschaf van de Fujin nieuwe TDP pedalen gekocht met enkelzijdige clips. Deze zijn rond aan de bovenkant en vlak aan de onderkant. Het is makkelijker de juiste stand van die pedalen in de Quest te vinden. Bij de pedalen die ik tot nu toe gebruikte is niet te zien of de goede kant voorstaat. Met een oranje gekleurd stripje loste ik dat op. Tenslotte, de Quest ligt toch op zijn kant, zet ik de trapascombinatie nog een centimeter naar voren. Met de comfortabele lendensteun ben ik toch iets meer naar voren gaan zitten.
De krassen op de onderzijde van de bult van de Quest blijken bij nadere inspectie erg mee te vallen.
De hele dag heb ik al last van rugpijn. Ik heb een lichte vorm van scoliose, dat is een S-vormige kromming in het onderste deel van mijn rug. Een paar keer per jaar levert dat flinke hinder op, vandaag ben ik weer eens aan de beurt. Met enige moeite klim ik in de Quest voor een ritje naar Uitgeest om een verjaardagskadootje voor mijn morgen jarige vriend Jan Veenis te kopen. Inderdaad heerlijk zoveel lichter de Quest op hogere snelheden rijdt. Het optrekken gaat al iets makkelijker, maar het op snelheid houden kost merkbaar minder energie. De nu werkelijk perfecte ligging in de Quest doet de pijn, zij het tijdelijk, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het eruit klimmen, vooral het optillen van de benen, gaat maar net.
21 km/331 km

15 april 2005. Volendam, de eerste schade?
Vanmiddag lokt de zon me naar buiten. Mijn agenda staat een vrije middag wel toe. Snel even de laatste klusjes afgewerkt en richting huis. Vlot omgekleed en de Quest naar buiten geduwd. Ik neem me voor naar Volendam te fietsen, over een mooi snel fietspad gedurende het grootste deel van de tocht. De wind is ZO en best wel pittig. Ik heb er kennelijk zin in, want het gaat tegen de 40 km/u, ondanks de tegenwind. Na de pont in Akersloot moet ik bij West-Graftdijk uit de fiets omdat de weg door werkzaamheden is opgebroken. Het regent inmiddels licht maar ik laat de schuimkap toch maar achterin. In De Rijp moet ik 8 keer stoppen en weer optrekken, waardeloos natuurlijk. Anderzijds moet ik niet zeuren, ik kan ook omrijden en de bebouwde kom mijden.
In Volendam rij ik altijd een stukje over de dijk langs de haven en keer dan bij Hotel Spaander om de weg terug weer op te pakken. Op het parkeerterrein komt een groep Duitsers op mij af. Ze geloven niet dat het een fiets is. Eén van de heren steekt, ik zit op dat moment gewoon in de fiets, zijn hele hoofd in de Quest en rapporteert na uitvoerig onderzoek aan zijn vrienden:'Es befindet sich kein Elektro-antrieb in dieser Maschine'.
Na een banaantje te hebben opgepeuzeld fiets ik weer naar de dijk. Iedere keer voel ik het wel een beetje als exhibitionisme om door de toeristen te laveren. Velen kijken verbijsterd, vaak maken ze foto's. Snel weer naar huis, nu met de wind schuin achter. Sommige stukken gaan redelijk makkelijk tot 50 km/u. In de Rijp kan ik nu wel goed doorrijden, de rechterrijstrook heeft voorrang. In West-Graftdijk moet ik weer de wegopbreking langs. Nu schat ik de abrupte overgang van asfalt naar het lager gelegen weggebroken gedeelte verkeerd in. Met veel geschraap voel ik de bult onder de Quest over de scherpe rand schuren. Wow....dat doet pijn. Ik herinner me direct weer de zin in de handleiding van de Quest waarin de waarschuwing daarvoor helder staat beschreven. Voor de pont in Akersloot kantel ik de Quest en zie hele diepe krassporen in de bult onder de fiets.
Ik fiets nog even langs de zaak in Uitgeest om mijn Treo 650 op te halen. Collega Marcel, magazijnmeester, moet langs 6 adressen in Amsterdam en Utrecht en wil graag de Treo met de TomTom navigatie meenemen. Marcel is dolenthousiast en wil er ook graag een hebben.
Morgen ga ik de standaard Primo Comet en de Big Apple vervangen voor 3 Tioga Comp Pools. Ik wil graag uitvogelen of dit sneller fietst. Dat zal zeker omdat de Tioga's 15 Watt minder kracht vereisen dan de Primo's. Ook moet ik kijken of de stuuruitslag niet al te beperkt wordt. In elk geval zal het voldoende zijn om volgende week zaterdag de race op de Afsluitdijk te rijden. Dat is 38 km kaarsrechte weg.
75 km/310 km.

11 april 2005. IJmuiden en zekering
Het afgelopen weekend gezeild met Helga en Oscar van der Spruit. Ook mijn vriend Jan Veenis was mee. Met een gehuurde Bavaria 36 vanuit Medemblik naar Kornwerd en vervolgens naar Harlingen over het wad. Even spannend op de 'Boontjes' op het wad omdat de dieptemeter op een gegeven moment nog maar 20 cm onder de kiel aangaf.
Vanmiddag vrij genomen om een rondje te fietsen. Ik had het plan op en neer naar Volendam te fietsen. Een juist voor mij langs fietsende wielrenner die richting Uitgeest rijdt doet mij besluiten om ook die kant op te gaan. Met een pittige snelheid van zo'n 45 km/u richting Uitgeest. De wielrenner snel ingehaald. Het snelheidsverschil is zo groot dat het lijkt of ie stilstaat. Na Uitgeest de hoge snelheid weer snel bereikt en met 45 km/u gaat het naar Krommenie. Voor de vervelende afslag linksaf door Krommenie, ga ik rechtsaf om het mooie gebied tussen Assendelft en Beverwijk te doorkruisen. Het eerste stuk onderaan de dijk, het laatste stuk richting Noordzeekanaal bovenop de dijk, schitterend. Met pont Buitenhuis het Noordzeekanaal overgestoken en rechtsaf geslagen richting IJmuiden. Als watersporter is het altijd leuk om de drukte in de haven van IJmuiden te bekijken. Ik sta een kwartiertje te kijken en wordt langzaam wat koud, het zonnetje schijnt volop, maar warmer dan 12 graden is het niet. Over de sluizen fiets ik richting Beverwijk. Ik ga even bij Otosam in Beverwijk langs om een paar glaszekeringen te kopen voor het oplaadapparaat van de GPS muis. Die zekering raakte ik kwijt in de Quest, maar hoe ik ook zoek, ik zet de Quest letterlijk op zijn kop, ik vind het kleine ding niet terug.
49 km/235 km.

Vanavond moet mijn vrouw naar een moeilijk adres in Alkmaar-Noord. Ik heb het adres in de Treo 650 gezet en ze is letterlijk voor de deur in Alkmaar uitgekomen, dolenthousiast.

8 april 2005. Trainingsrondje en 57 km/u
Vanmiddag vrij genomen. Het weekend wordt er gezeild en twee weken zonder fietsen is geen optie. In ieder geval dan een trainingsrondje naar Egmond aan Zee, Heiloo, Akersloot, West-Graftdijk, Wormerveer, Krommenie, Nauerna, Assendelft, Heemskerk en weer naar Castricum. Totaal 48 km. De buienradar van Weeronline, ik heb een abonnement, voorspelt de eerste uren geen regen van betekenis. Op windguru.cz, m.i de beste windvoorspeller op het internet, zal de wind de eerste uren niet boven 18 knopen per uur komen.
Rustig door de bebouwde kom van Castricum en Bakkum op weg naar Egmond. In Bakkum lekker op de rijbaan en meteen goed op snelheid. De wind komt dwars in en plukt wat aan de Quest, niet verontrustend. Vanavond zal de wind wel hard worden, maar dan ben ik al thuis.
Op de Zeeweg van Egmond naar Heiloo gaat het makkelijk heel hard, tot boven de 50 km/u. Door Heiloo op weg naar het pontje van Akersloot. Op het voordewindse stuk naar West-Graftdijk weer even aangezet. Nu bereik ik 57 km/u. Volgens Peter Huiberts moet ik nog sneller kunnen, hij haalde met een Mango 55 km/u. Peter is wel 21 jaar jonger en dan ben je nogal wat sterker. Peter, ik doe mijn best en zal proberen de snelheid verder op te voeren. Maandag bij Velomobiel een stel Tioga Comp Pools bestellen, dat helpt beslist.
Tussen West-Graftdijk en Wormerveer, de weg achterlangs het Alkmaardermeer, kan ik de snelheid vrij gemakkelijk op 42 km/u houden. De wind wordt iets krachtiger en ik moet attenter sturen. Aanvankelijk wil ik vanaf Krommenie via Uitgeest naar huis rijden, maar ik realiseer me dat ik niet langs het mooie fietspad langs het spoor kan rijden. Ik besluit door te rijden langs de Nauernase Vaart tot aan de watertoren en dan rechtsaf te slaan naar Assendelft. Ik rij op de rijbaan en nu gaat het recht tegen de wind in. Opeens staat er een bord ' verboden voor fietsen'. Ik kan evenwel niet op het fietspad komen. Er staat een fietssluis waar de Quest echt niet door kan. Ik ga maar door en bereik snel de bebouwde kom van Assendelft. Vervolgens door naar Heemskerk waar de wind aantrekt en een lichte bui omlaag komt. In de beschutting van de bomen fiets ik het laatste stuk naar Castricum weer met vrij hoge snelheid.
Ik heb vandaag mijn Polar hartslaghorloge om en ik lees daarop thuis de volgende data af: fietsduur 1 uur 28 min. Gemiddelde hartslag 131, verbruikte calorieën 987. De fietscomputer geeft een gemiddelde snelheid aan van 32,4 km. Opvallend is dat je op de rechte stukken heel hard moet fietsen om aan dit soort gemiddelde snelheden te komen.
48 km/186 km.

3 april 2005. Rondje Noord-Holland en 56,5 km per uur
Gisteren niet kunnen fietsen i.v.m. de opening van de Jachthaven Zwaansmeerpolder. Prachtige dag gehad.
Vanmorgen vroeg uit de veren en de Quest klaargemaakt voor vertrek. Bart van Crasbeek van Ventisit wil graag enkele detailfoto's van een Ventisitmatje op de Fujin. Zo komt de Fujin nog een keer uit de schuur :). Na de foto's gaan we nog wat verfijningen aanbrengen aan het zitje in de Quest. Het houten Siepmanstoeltje is geheel vlak in de breedterichting. Dit betekent dat in de bochten de lendenen wat kunnen schuiven. De bovenrug schuift niet, daar zorgt een schuimvulling naast de schouders wel voor. Ook schuift het zitvlak nauwelijks, de druk is hoog genoeg. Bart stelt voor een profilering aan te brengen in de 3-laags Ventisitmat. Dat blijkt niet goed te werken, de verdikking komt naast het zitje uit. Vervolgens plakt Bart een 'lendensteun' links en rechts op het zitje. Hij doet dit door een stukje Ventisit niervormig te knippen en deels dubbel te vouwen. Dit levert een mooi geleidelijke overgang op. Bingo! Dit werkt en zit fantastisch.
Dit is het eerste rondje Noord-Holland met de Quest. Ik vertrek pas om 11.30 uur en dus zit een rit van 200 km er niet in. Is misschien ook niet verstandig zo vroeg in het seizoen en met vrij weinig kilometers in de benen. Met een pittige snelheid van rond 35 km/u gaat het door de bebouwde kommen van Limmen, Heiloo en Alkmaar. Normaal doe ik dit niet, maar een wielrenner voor me is net een magneet. Het weer is super, volle zon en een licht rugwindje. Voor het eerst de korte wielrenbroek aan en het korte wielrenshirt. De schuimkap laat ik thuis, regen zal er zeker niet komen. Ik voel dat het fietsen heel licht en makkelijk gaat. Op de rechte stukken zit ik zo op 40 km/u en daarvoor is niet meer nodig dan een hartslag rond 133 slagen. Dit is een feest. Op de rechte stukken langs het Noordhollands kanaal gaat het heel hard. De hele weg naar Den Helder blijf ik rond 42 km/u fietsen. Het blijft fantastisch fietsen en ik neem me voor om eens te kijken hoe hard ik met de Quest kan rijden. Ik schakel voor het grote wiel en zet aan. Uiteindelijk stopt de teller bij 56,5 km/u en ik ben heel tevreden. Met de Mango was ik op het vlakke een keer tot 52 km/u gekomen, de Quest is dus duidelijk sneller. De wind is op dat moment westelijk, een zeewind dus. Hij komt dus iets achterlijker dan dwars in. Ik denk dat het nog harder moet kunnen met de wind in de rug. De fietspaden langs het kanaal laten een tweede poging niet meer toe.
Via Den Helder, ik stop meestal even bij het Total benzinestation bij De Kooij, ga ik naar Den Oever. Daar scharrel ik graag rond tussen de boten en rij meestal even naar het kantoor van de havenmeester. Je mag daar weliswaar niet fietsen, maar ze vinden een Quest kennelijk geen fiets :). Ik zie mijn gemiddelde snelheid van ruim 35 km/u op het stuk naar Den Helder als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het met een paar km/u tussen de gestalde boten tuffen wordt zo afgestraft.
De Treo zegt keurig dat ik linksaf moet naar Medemblik, nou dat weet ik inmiddels wel. Ik kijk vandaag hoe lang de Treo kan navigeren met één acculading. Dat blijkt een volle dag te zijn, zeker 8 uur aan één stuk. Nu is er nog 17% acculading. Ik kan de Treo overigens gewoon opladen in de Quest, net als de iPod. Het met 12V laten uitrusten van de Quest is een goede beslissing. De iPod is leeg en ik kan deze voor het eerst in de fiets opladen, gaat uitstekend en de muziek klinkt als vanouds goed.
In Medemblik geniet ik van een uitstekende dubbele Espresso bij het restaurant bij de brug. Ted de Lange heeft aan de andere kant van het pand zijn nieuwe ligfietswinkel. Ziet er keurig uit. Ted begroet me enthousiast en weet direct dat ik voorheen de Mango had. Hij maakt foto's van de Quest voor zijn winkel en zegt vereerd te zijn met mijn bezoek.
Na een 20 minuten stap ik weer in en ga richting Alkmaar. Goed en wel buiten Medemblik kan ik de snelheid rond de 35 km/u houden. Ik rij nu met de wind schuin van voren en het brede fietspad is niet overal even mooi. Steeds rijdt er een stel, een man en een jongere vrouw met ieder een Kreidler brommer met me op. Steeds halen ze me in en bij een stoplicht wachten ze op het groene licht. Ze vinden dat ik 'verschrikkelijk hard' ga. Ik kan steeds mee en ik blijf ze bijhouden tot vlakbij Limmen. Ze moeten naar Vogelzang en voor Limmen gaan ze kennelijk ruim in de 40, want met 38 km/u kan ik ze niet meer bijhouden.
Al met al een fantastische fietsdag. De Quest is voor deze lange ritten onovertroffen. Fysiek geen enkele hinder ondervonden, de knieën niet gevoeld, heerlijk. Gemiddeld over de dag 30,2 km per uur. Niet gek voor een toertocht waar ik in het geheel niet let op de gemiddelde snelheid.
138 km.

27 maart 2005. Paastreffen 1e en 2e Paasdag
's Nachts enkele keren wakker vanwege de kou. Toch weer ingeslapen. Opgestaan om 8.30 uur en nog steeds niet lekker warm. Een niet al te hard opgepompt luchtbed op de bodem van een ongeïsoleerde vrachtbus blijkt een garantie voor een koude nacht. De komende nacht daar wat aan doen.
Om 11.00 uur verzamelen voor een rit van 60 km over de mooie Veluwe. Twee groepen van ieder een stuk of 30 fietsers starten apart om de groep niet te groot te maken. Deels rijden we dezelfde route als gisteren. Prachtig heidelandschap afgewisseld met dennenbossen. Wel steeds vrij smalle fietspaden, goed sturen en goed uitkijken is het parool. Af en toe harde klappen onder de Quest als er afgevallen boomtakken door een wiel worden opgeworpen. Bij tegenliggers is het soms moeilijk om voldoende aan de kant te gaan. Veel fietsers die ons tegemoetkomen, stoppen en kijken vol verbazing naar het ligfietscircus dat aan hen voorbijtrekt.
Na 30 km op een zonovergoten terras een prettige pauze met koffie en appeltaart. Daarna weer door met de heerlijk relaxte tocht. Soms toch even aanzetten, op steile klimmetjes konden sommige deelnemers niet verder. Als je daar met je Quest vlak achter staat, moet je wel heel hard trappen om dan vanuit stilstand de klim af te maken. Het lukt gelukkig steeds.
Om 16.00 uur zijn we weer terug om de camping. De organisatie heeft 'de bus' ontdekt en Nico van Laar en ik rijden nu naar Otterlo om het vlees voor de barbecue op te halen. 4 hele grote RVS schalen en een doos vol met lekkers worden ingeladen om op de camping te worden verorberd. Dat lukt uitstekend, prima kwaliteit. Misschien de volgende keer wat meer aardappelsalade en mogelijk een extra barbecue.
Na een gezellige avond weer om 22.30 uur te kooi. Nu met extra isolatie in de vorm van een Tenson jack onder de slaapzak. Dit ging prima en ik heb prima geslapen. Ik wordt wakker van onweer. Ik kleed me aan en schuif de deur van de bus open. Het begint net te regenen en ik prijs me gelukkig dat ik geen natte tent in mijn fietstassen hoef te proppen. Met de bus in mist, eigenlijk laaghangende bewolking, naar huis. Continu regen, soms lichte, soms zware buien die de snelheid beperken. Even langs Bert Gazendam om zijn tent en fietstassen af te zetten en samen met Michel Hoogzaad naar zijn woonplaats Alkmaar.
Tenslotte naar Castricum en het einde van een mooi fietsweekend is een feit.
110 km/491 km

26 maart 2005. Paastreffen zaterdag
Om 9.00 uur de Quest heel makkelijk in de Citroën bus geladen en op weg naar Bert Gazendam in Amsterdam. Bert wil niet lang wegblijven bij Leonie die herstelt van een knieoperatie. Daarom liever met de auto dan fietsend naar het Paastreffen. Al om 11.15 uur komen we aan op de Harskamp. De nieuwe Treo GPS met TomTom 4.4 werkt in de auto verbluffend goed. Marcel Vriezekolk komt ons tegemoet en verwelkomt ons enthousiast. Er is ruimte zat op de camping, dus de bus kan overal staan. De Quest wordt weer via zijn oprijplanken uitgeladen. Na een half uur vertrekt een groep voor een tochtje van een kilometer of 40. Snel omkleden en hup in de fiets en op weg. Schitterende omgeving met veel smalle fietspaden. Hier is de Quest niet in het voordeel, de snelheid is laag en het regelmatige klimmen wordt gevolgd door snel afdalen waar de remmen veelvuldig worden gebruikt.
Na terugkomst op de camping met de bus naar de Plusmarkt in Harskamp voor de bestelde ingrediënten voor de gezamenlijke macaronimaaltijd. Bert Gazendam heeft veel noten op zijn zang en een flink aantal bestelde producten worden weer omgeruild voor andere. Het supermarktpersoneel heeft veel geduld en we komen met veel heerlijk verse spullen 'thuis'.
Bert kookt vervolgens een heerlijke macaronischotel. Ik schat dat wel 90 gasten het zich goed hebben laten smaken. Nieuwe gezichten nu kunnen koppelen aan al bekende namen. Hans Pasman, Coen van den Bergh, Theo van Goor en Wouter Delanote zijn er zo een paar.
Verschillende fietsers komen kijken naar de uitrusting van de Quest. Voor enkele fietsers die een Quest of Mango in bestelling hebben, of overwegen die te bestellen, best leerzaam.
's Avonds in het campinggebouw een wijntje gedronken en al om 22.30 uur naar bed. In de bus een luchtbed opgepompt en daarop mijn slaapzak uitgespreid.

25 maart 2005. PalmOne Treo 650 met GPS en oprijplanken voor de Quest
Vandaag vrij en dus voorbereidingen treffen voor het Paastreffen op de Harskamp. De Quest is moeilijk alleen in de bestelbus te tillen, dat ging met de Mango, met zijn steile achterkant, veel makkelijker. Ik heb lang nagedacht over 2 oprijplanken. Afgelopen week had ik de houten oprijgoten al gemaakt, nu moet ook de aansluiting op de Citroën bus worden gerealiseerd. Dat heeft wel wat voeten in de aarde. De opstaande randen op de goten laten de Quest met de onderkant op de goten vastlopen voordat de wielen op de oprijplank staan. De randen van de goten moeten flink korter worden. De zaag erin dus. Uiteindelijk is het heel effectief. De Quest rijdt met geringe kracht het 2 meter lange plankier op. Ik sta dan naast de fiets en stuur de wielen tussen de opstaande randen. Zitten de voorwielen tussen de opstaande randen, dan loop ik naar achteren en duw de Quest met de achterkant vooruit. Halverwege til ik de achterkant op en duw de fiets de auto in. Eruit gaat uiteraard hetzelfde. Even kijken of de voorwielen in de goten komen en de Quest komt automatisch omlaag. Op tijd de achterkant de juiste hoek geven en de fiets staat snel en zonder inspanning of schade weer op straat. Wim is tevreden. Mijn vrouw meldt weer dat ik net zo handig ben als mijn (overleden) vader, dus dat voelt wel goed :).
Vandaag ook de PalmOne Treo 650 in de Quest geïnstalleerd. De Treo blijkt keurig naast de iPod te passen, heel fraai. De Blue Tooth GPS muis vindt een plaatsje in de tunnel achter het hoofd. Gewoon een stukje klittenband op het rugje van de muis en een stukje op de binnenzijde van de bovenkant van de tunnel. Ik leg gelijk ook maar de 12V voedingdraad met enkele klittenbandjes aan. Deze goedkope muis kan maar 5 uur op één acculading draaien en dat is voor een lange dag onvoldoende. Vervolgens een stukje fietsen om het geheel te testen. Het werkt fantastisch. De gevoeligheid is uitstekend, 5 blokjes van maximaal 5. Er worden minimaal 8 satellieten gezien. De reactietijd van het systeem is formidabel. Op een rotonde zie je letterlijk tot op de meter nauwkeurig waar je fietst. De spraaksturing is zelfs op vrij slecht wegdek te horen, wow wat een schitterend systeem. De 3D weergave vind ik prachtig. Nu is nog TomTom 4.4 geïnstalleerd op de Treo. TomTom Mobile 5 komt half april uit. Deze versie houdt rekening met fietsers en wandelaars. De nieuwe TomTom Blue Tooth muis kan per acculading 10 uur draaien en dat is prima. Het Paastreffen kan beginnen.

23 maart 2005. Het dagelijks brood
Ik bak al jaren mijn eigen brood. Meestal een mix van Waldkorn en 9 granenmeel. Het Waldkornmeel is op en er moet een nieuwe voorraad worden gehaald bij molen het Rode Hert in Alkmaar. Vanmiddag vrij genomen, zo'n mooie dag tref je zelden, en op weg voor wat boodschappen. Sleutels halen voor de zaak, een pomp voor het luchtbed en tenslotte het meel.
Via Egmond en Bergen aan zee parkeer ik de Quest voor de molen. De molenaar en zijn mensen zitten buiten thee te drinken en hij roept:'dat ie ze graag wat kleiner eet'. Hij wil weten hoe hard de fiets kan. Ik sla de hele aanwezige voorraad van 10 kg Waldkornmeel in en stouw de zware papieren zakken met inhoud links en rechts van het stoeltje. Weer op weg ligt de fiets letterlijk als een 'blok op de weg'. Accelereren gaat veel moeizamer, vooral in de stad waar regelmatig gestopt moet worden. Via Heiloo terug naar huis. Zit er plotseling een wielrenner in mijn wiel. Op het snelle fietspad tussen Heiloo en Limmen maar even kijken hoe lang ie mee kan. Ondanks de 10 kg meel redelijk vlot naar 42 km per uur. De renner kruipt heel dicht naast en achter me om uit de wind te rijden. De Quest heeft evenwel weinig 'drag' en de wielrenner blijft vol in de wind rijden. Na een halve minuut op 42 km/u geeft ie het op en laat zich afzakken. Het gaat eigenlijk wel heel lekker, dus ik hou de snelheid op rond de 40. Fietsers halen de snelheid er in de bebouwde kom van Limmen uit, helemaal de oudere man die met zijn kleinzoon naast zich weigert aan de kant te gaan. Toeteren met de electrische claxon helpt ook al niet. Ik hou de knop maar ingedrukt en de man gaat hevig sputterend aan de kant. Tijdens het voorbijrijden hoor ik iets roepen van 'k....zak'. De adrenaline jaagt me weer lekker op en ik jakker met een kleine 40 km/u door Limmen naar Castricum. Wel met de hand op de rem en claxon.
Heel prettig de wat hogere temperatuur van 16 graden. De fiets loopt lekkerder, stiller vooral, en ik haal spelenderwijs 40 km/u. Ik fiets nu zonder schuimkap en met alleen een wielrenshirt over een zweethemdje, heerlijk. Wel is het smeren met zonnebrandcréme factor 60 weer nodig.
44 km/381 km

Michel Wijn van mijn werk belt dat ie er in is geslaagd om TomTom 4.4 op mijn nieuwe PalmOne Treo 650 te installeren. Dit zou niet kunnen en ik zou moeten wachten op de wel compatibele TomTom Mobile 5. Michel weet daar wel raad mee en het werkt. Kan ik het mooi gebruiken tijdens het Paastreffen.

20 maart 2005. Landelijke ligfietsdag vanaf Ligfietswinkel Amsterdam
Om 8.30 uur vertrokken naar Amsterdam om rond 10.00 uur bij het Museumplein alle ALF-ers te ontmoeten. Nog in Castricum zie ik collega Michel Hoogzaad, hij is onderweg naar het station. Onderweg weer de vervelende omweg in Krommenie moeten maken. Toch sta ik al om 9.10 uur voor het Noordzeekanaal waar.... de pont zojuist wegvaart. 20 minuten later vaar ik samen met nog een ligfietser die naar de Ligfietswinkel onderweg is, naar de zuidelijke oever. Even voor tienen ben ik op het Museumplein. De Ligfietswinkel heeft koffie met taart in de aanbieding voor de Amsterdamse Liggers. Een drukte van belang bij Gerhard en zijn hulpen. Enkele tientallen adspirant-liggers krijgen een fiets aangemeten en maken hun eerste onwennige rondjes. Doet me heel sterk denken aan 4 jaar eerder toen ik bij eenzelfde introductiedag in Amsterdam mijn eerste ligfietservaring opdeed.
Veel belangstelling voor de Quest, heel leuk. Eén van Gerhards kompanen serveerde koffie met een punt taart. Na een half uurtje vertrekken een kleine 50 liggers richting kust. Er zijn 3 groepen die resp. 30, 50 en 70 km zullen fietsen. Mark-Jan Bastian voert de groep aan die het verst zal rijden. We rijden een mooie tocht door de duinen richting Zandvoort aan Zee. Op een gegeven moment, we zouden stoppen bij Parnassia, staan we stil voor een bordje dat aangeeft dat Parnassia 7.7 km verwijderd is. Alleen ....we moeten hiervoor wel terug. Dat doen we niet en pauzeren in het bos bij een snackbar. We fietsen daarna even naar het strand. Dit gaat nogal hard en ik kom daarbij een stukje op het gedeelte van de tegenliggers. Een man maakt een trappende beweging naar de Quest en daar schrik ik behoorlijk van. Het gemiddelde tempo ligt op 25 tot 27 km/u, niet echt hard dus. Op de terugweg gaat er een Quest vandoor, ik er achteraan. Ik zie enkele lowracers aanzetten om aan te pikken. In no-time gaat het 48 km/u, tegen wind wel te verstaan. De lowracers geven het al snel op en ook ik zak terug tot 38 km/u. Dan komt er een wat hogere fiets, naar later blijkt een M5 26/26, snel naderbij. Weer zet ik aan en bereik opnieuw 48 km/u, hartslag dan wel 156. Dan geeft ook de M5 ligger het op, een Quest is tegen wind nauwelijks te kloppen.
Om 16.00 uur zijn we terug bij de Ligfietswinkel en zien daar alle deelnemers binnendruppelen. Een biertje gaat er prima in. Om 17.30 uur weer op huis aan. Ik fiets samen met Fred met de Alleweder tot aan Wormerveer samen op. Gaat niet zo hard, 31 km/u. Nadat ik Fred rechtsaf zie slaan gaat het 'gas er weer op'. Even na half zeven zet ik de Quest weer op zijn slaapplaats.
Al met al een heerlijke fietsdag. Complimenten aan Ger van de Ligfietswinkel voor het organiseren van een mooie introductiedag.
132 km/337 km

13 maart 2005. Mooi tochtje Alkmaar-Hoorn-Volendam
Met de nieuwe afstellingen en nu gelukkig zonder kiespijn het eerste wat langere tochtje met de Quest gepland. Via Akersloot-Volendam-Hoorn-Alkmaar en weer naar Castricum. Bij de pont in Akersloot aangekomen blijkt deze vast te zitten aan de oever aan de overkant. Er wordt met hefbomen en allerlei gereedschap geworsteld om de pont weer los te krijgen. Na 10 minuten ben ik het wachten zat en ik rij langs het Noordhollands kanaal naar Alkmaar om de weg via Stompetoren naar Hoorn op te pakken. Het fietspad langs de provinciale weg is perfect en de lange rechte stukken gaan met 43 km/u en hartslag 140. Toegegeven, de wind is schuin achter en dat helpt wat. Achteroprijdende auto's verlagen soms hun snelheid om even mee te rijden. Ik zie meerdere inzittenden me aangapen. In Hoorn ga ik rechtsaf om langs de IJsselmeerdijk naar Volendam te koersen. De wind is gemiddeld dwars op de rijrichting en de snelheid rond de 35 km/u. Het gaat wat moeilijker, er moet getankt worden. Ik stop even beneden bij een gemaal en eet wat. Een Red Bull spoelt alles makkelijk naar binnen. Bij Edam richting Kwadijk en vervolgens Midden-Beemster. Snelheid steeds 32 km/u, de wind op de kop en ik heb geen zin meer om hard te werken, het is uiteindelijk een toertochtje. Na de pont in Akersloot, ze hebben hem gelukkig weer los weten te krijgen, resten de laatste kilometers naar Castricum. Vlak buiten Akersloot fietsen twee wielrenners rustig voor me uit. Ze drinken wat en zetten net weer aan als ik ze voorbij rij. Dat is 'kasie' voor de mannen en ik zie ze in mijn spiegel uit het zadel gaan om aan te pikken. Ondanks de tegenwind zit ik snel op 42 km/u. Dit is echt veel te hard voor hen en binnen enkele seconden geven ze het op. Het is algemeen bekend dat de Quest bijzonder goede aerodynamische eigenschappen en daardoor vrijwel geen 'drag' heeft. Wielrenners die achter een Quest aanracen merken totaal niet dat er iets voor ze rijdt en zij blijven dus 'vol in de wind zitten'. Hele sterke wielrenners volgen meestal, al is het maar kort, tot rond 48 à 50 km per uur. Met de Mango, en helemaal met de Quest, is het goed mogelijk ruim in de 50 km per uur te rijden. Het is dan ook vermakelijk als de snelle jongens in de flitsende pakken het toch proberen en zich het 'snot voor de ogen' rijden.
Bij de bocht met de aansluiting naar Uitgeest kijk ik naar rechts en zie dat ik al ruim een kilometer op ze ben uitgelopen. Ik hou de snelheid op rond de 40 km/u en geniet van de snelheid van de Quest.
90 km/205 km

12 maart 2005 Afstelling crankstel en kiespijn
Vandaag waait het hard en de regenbuien komen frequent uit het bewolkte zwerk omlaag. Omdat ik voor mijn plezier fiets besluit ik dat er vandaag geen tocht wordt gemaakt. Wel moet het crankstel nog zo'n 1,5 cm naar voren worden verplaatst en mogelijk de ketting verlengd. Ik ben niet zo'n techneut, dus even naar Kroone Liefting in Limmen. Bas klust steeds aan mijn ligfietsen en de nieuwe Quest wordt door verschillende medewerkers grondig bekeken. Bewondering alom voor met name de aanpassingen aan de derailleurkooi achter. Ook de enkelzijdige ophanging van alle wielen en de besturing kan hun goedkeuring wegdragen. Ze vinden het allemaal allemachtig mooi gemaakt.
Nadat het crankstel 1,5 cm naar voren is geschoven blijkt de ketting voldoende lang te zijn. Het stuurtje aan het staaldraadje wordt nog een paar centimeter gevierd en op weg voor een testritje. Wat een enorm verschil is dit. Mijn benen kan ik nu bijna strekken en mijn knieën raken de bovenkant van de Quest nu helemaal niet meer. Dit fietst voortreffelijk. Ik rij bij Kroone Liefting vandaan samen met een wielrenner die naar Velserbroek moet. Hij rijdt op een mooie 3 jaar oude Koga racefiets die hij wil inruilen voor een carbon fiets. Hij rijdt met de stevige zijwind zo'n 30 km/u. Na wat heen en weer praten geef ik gas en fiets richting Uitgeest met 40 tot 42 km/u. Wat een enorm verschil. Daarna snel naar huis, ik heb kiespijn en hoe harder je fietst hoe meer het klopt. Vanavond toch maar even naar de tandarts waar een zenuwbehandeling mijn deel wordt. Ik hoop dat na het uitwerken van de verdoving het gedonder over is.
15 km/115 km

9 maart 2005 Begrafenis en rit naar Volendam
Vandaag mijn jongere zus Karen begraven. 11 september 2004 overleed zij. Zij is gecremeerd, en vandaag hebben we haar samen met mijn zus en broers begraven op de begraafplaats Onderlangs in Castricum. Een mooi monument en een aantal fraaie natuurstenen van mijn broer Nico, maken een heel mooi graf. Al met al hebben we allemaal een goed gevoel over deze afsluiting van een tragisch overlijdensgeval.
Vanmiddag een ritje gemaakt naar Volendam. Ik durf op de heenweg de pont in Akersloot niet direct op te rijden. Ik stap uit en duw de Quest de pont op. Dat gaat eigenlijk net zo soepel als met de Mango. Met de wind iets achterlijker dan dwars gaat het heel snel en makkelijk richting de Rijp, Midden-Beemster en Kwadijk. De snelheid op de rechte stukken blijft nu makkelijk 40 km/u, heerlijk. In Volendam neem ik nu steeds de normale rijbaan en hoef ik niet de nare fietspaden te gebruiken die rond de rotondes zijn gedrapeerd. In Volendam is het heel rustig op de dijk, nauwelijks toeristen. Een enorm verschil met de zomer als ik met de Velomobiel door de wandelende menigte moet trachten te laveren. Terug heb ik minder zin om snel te fietsen. Alleen in Kwadijk, ik neem dan vaak een mooi asfaltweggetje langs een aantal boerderijen, zie ik in mijn spiegels een bedrijfswagen. Erlangs kan ie niet en aan de kant stoppen wil ik niet. Even gas geven om de chauffeur niet te irriteren. Ondanks dat het recht in de wind is, bereik ik al vlot een snelheid van 44 km per uur. De gehele afstand, een kilometer of vier, blijft de auto achter me rijden zonder dat ik het gevoel heb dat de bestuurder me voorbij wil. Vooral het tegen wind in rijden gaat met de Quest merkbaar makkelijker dan met de Mango.
In Akersloot besluit ik de pont fietsend op te rijden. Dit gaat prima zonder schurende geluiden onder de fiets.
Ik merk dat ik ter hoogte van mijn schouders iets scherps voel. Dit blijkt te worden veroorzaakt door de flens van de boven- en onderbak. Deze is ingenomen ter hoogte van de schouders, maar kennelijk niet ver genoeg. Daar gaat zaterdag de zaag in.
74 km. Deze maand 109 km.

6 maart 2005 2x Trelock en 6 uur verlichting
Gisteren de verlichting met 2 Trelocks tegelijk aangezet. Na 3 uur brandt alles nog even fel. Vandaag overdag een rondje gefietst. Daarbij de richtingaanwijzers gebruikt en ook de claxon regelmatig. Veel wandelaars die, begrijpelijkerwijs, overal lopen waar het enigszins begaanbaar is. Dat is nogal eens het fietspad. Veel verbaasde blikken als hele groepen wandelaars de Quest met 40 km/u luid toeterend zien aanstormen. Sommige wandelaars springen spontaan de sneeuwduinen in.
Ook het computerlampje heeft 1,5 uur gebrand. Vanmiddag om kwart voor vijf de beide lampen en het achterlicht aangezet. Om kwart voor 8 branden de 2 Trelocks nog redelijk, het achterlicht is net uit. Wel flikkert het licht een beetje, kennelijk het gevolg van de convertor.
Als ik één Trelock uitzet houdt het flikkeren op en brandt de ander nog vrij goed. Het achterlicht gaat niet meer branden.
Het voltage van de accu is gedaald tot 8,1 Volt. Een versopgeladen accu geeft 14,2 Volt. Een dag later is dit nog 13,6 volt. Vanaf 13,6 Volt verliest de accu in een week nog eens 0,4 Volt door zelfontlading. Dit is allemaal normaal. Handig is dat ik 2 accu's heb die met een klittenbandje op de centrale vierkante buis van de Quest zijn geplakt. Voor het opladen pak ik ze makkelijk uit de fiets en zet ze op de werkbank aan de lading. Ik vind dit makkelijker dan de grotere loodaccu in de Mango. Daar moest steeds een verlengsnoer aan te pas komen om de accu in de fiets op te laden.
Conclusie: als er veel licht aan moet staan, dan branden beide Trelocks incl. het achterlicht totaal 6 uur op één acculading. De tweede accu voegt hier nog eens 6 uur aan toe. Voorlopig ben ik hier tevreden mee. Als straks de Treo ook aan de accu wordt gekoppeld zal ik opnieuw een testje doen. Vast staat dat het achterlicht relatief veel stroom trekt. Als het achterlicht al helemaal uit is, branden de Trelocks nog redelijk fel. Deze Luxeon LEDs gaan dus zeer veel economischer om met de beperkte accucapaciteit.
35 km. Totaal deze maand 35 km

4 maart 2005 PalmOne Treo 650 mooie aanbieding
Ik kijk al een tijdje uit naar de nieuwe PalmOne Treo 650. Ik ben erg gehecht aan mijn huidige Palm 505. Privé en zakelijke afspraken worden door een koppeling met de Apple PowerMac G5 computer op mijn werk feilloos gesynchroniseerd met de bedrijfsagenda Meetingmaker. De Palm 505 is al een jaar of 4 oud en de accu gaat nog maar een uurtje achter elkaar mee. Tijd voor vervanging dus. Met de Treo 650 vang ik meerdere vliegen in één klap. Dit apparaatje verenigt de volgende functies in zich:
-Primair een goede agenda, relatiedatabase en notitieblok zoals alle Palms
-Uitstekende quadband GSM telefoon met mooie koppeling aan de relatiedatabase
-Snelle GPRS verbinding om draadloos te emailen en te internetten
-Blue Tooth om draadloze GPS navigatie met TOMTOM Mobile 5 mogelijk te maken. De nieuwe TOMTOM Mobile 5, deze komt eerdaags uit, kan zelfs fiets- en wandelroutes aangeven.
-Eenvoudige camera, al heb ik meestal de compacte 7 megapixel Canon Powershot S70 in de Quest
-MP3 speler, al zal ook deze, met een 40 Gb Apple iPod clickwheel aan boord, wel niet gebruikt worden.
Dit moois kost natuurlijk wel wat. Nu kan ik de Treo 650 aanschaffen voor rond de 600 euro incl. btw. Des te leuker is het dat mijn internetprovider XS4ALL samen met KPN de Treo 650 in de aanbieding heeft. Bij een 2-jarig GSM abonnement incl. 5 Mb GPRS dataverkeer per maand, van net 30 euro per maand, krijg je de Treo gratis. De eerste 4 maanden abonnementskosten gratis en geen instapkosten. Totale kosten over 2 jaar 600 euro, precies de prijs van een los aan te schaffen Treo. Dat ga ik dus doen.

4 maart 2005 Verlichting in de Quest
Gisteravond eens gekeken hoe lang de verlichting in de Quest op een acculading wil blijven branden. Om 18.00 uur één Trelock lamp, samen met het achterlicht aangezet. Om 20.00 uur ook de binnenverlichting aangezet. Om 24.00 uur brandt alles nog even fel als 6 uur eerder. Dat is hoopvol. Vanavond om 18.00 uur het voorlicht en achterlicht weer aangezet. Om 20.00 uur is de fut eruit. De Trelock geeft nog wel wat licht, maar het achterlicht doet het niet meer. Conclusie: op één acculading brandt de verlichting een kleine 8 uur. Met het beter in conditie komen van de NiMH accu, hij was nog maar één keer opgeladen, zal deze tijd nog iets toenemen. Wil ik de tijd verlengen, dan zal ik het achterlicht moeten vervangen door een LED-lamp, nu is het nog een gloeilamp, net als het binnenlichtje om de computer af te lezen. Voorlopig vind ik het goed zo. Uiteindelijk heb ik nog een tweede accu, dus kan ik al 16 uur in het donker fietsen :).
In de komende dagen ga ik nog eens kijken hoe lang het licht blijft branden met 2 Trelocks aan.
Al met al kan ik met deze combinatie twee keer zo lang in het donker fietsen als met de halogeenverlichting in de Mango. Daarbij was de accu in de Mango ook nog eens twee keer zo zwaar. Tenslotte is het licht van één Trelock heel wat feller dan de halogeenlamp in de Mango. Een groot voordeel is ook dat de richtingaanwijzers zeer veel feller branden. 12 Volt is dus wel degelijk een plus t.o.v. de standaard 6 V installatie.

26 februari 2005. Eerste ritje met nieuwe Quest en eerste bevindingen
Exact een week nadat de nieuweling de 'zomerhuiskamer' is binnengereden mag ie naar buiten voor een eerste ritje. Ik sta zelf nog een beetje wankel op de benen, donderdag lag ik nog de helft van de dag in mijn nest, en de hoest is nog niet weg. Morgen wordt het weer kouder en dat is voor genezende luchtwegen helemaal niet goed. Eerst moet ik 'aantonen' dat ik door de neus kan ademen, vervolgens krijg ik een 'uitleg' over longontsteking, eerder 'mag ik niet weg'. Mijn vrouw is longfunctie-assistente in het MCA in Alkmaar en die laat zich niet foppen. Het door de neus ademen lukt en nadat een loszittende draad op de 12V convertor is vastgezet en het 3-laags Ventisit matje met 4 tiereps op het zitje is gefixeerd kan ik vertrekken.
Gezien de broze gezondheidssituatie, 3,5 kg afvallen in 4 dagen is best pittig, maak ik maar een standaardritje via Bakkum naar Egmond aan Zee, Heiloo, Egmond-Binnen en terug naar Bakkum. In Egmond aan Zee weer een confrontatie met een 'ruiterse'. Ze komt kittig aanstappen over het gras tussen de rijbaan en het fietspad. Ik reduceer de snelheid tot vrijwel nul. Op 15 meter afstand wil haar paard niet verder, hoeveel aansporingen ze ook onderneemt. Ik trek langzaam op en de edele viervoeter deinst achteruit richting rijbaan van de drukke Zeeweg. Ik stop weer en het paard blijft nu ook staan. We praten wat heen en weer, maar zij zegt geen kant meer op te kunnen. Al pratend, dat lijkt toch een goede invloed te hebben, trek ik weer wat op. Het beest blijft nu redelijk staan, zij het vlak naast de rijbaan, en ik ben erlangs. In Bakkum toch nog maar even naar het strand, altijd leuk, behalve hartje zomer als het beredruk is. Met ruim 50 km/u van de helling, schakel ik links de verkeerde kant op en denk ik dat de ketting eraf gelopen is. Weer rustig op het fietspad blijkt er niets aan de hand, gewoon nog goed leren schakelen met de 3 voorbladen.
Het eerste ritje is me uitstekend bevallen. Een snelheid van 40 km/u bereiken kost bijna evenveel moeite als met de Mango. Het daarna vasthouden van 37 km/u kost merkbaar minder moeite. Het toch al prima comfort van de Mango is in de Quest duidelijk verbeterd. Vooral bekende grote dwarsrichels neemt de Quest veel makkelijker, je voelt er gewoon veel minder van.
De Quest is wel wat lawaaiiger qua aandrijvingsgeluiden. Deze geluiden variëren sterk met het wisselen van versnelling. Bij bepaalde versnellingscombinaties is de aandrijftrein goed hoorbaar, bij andere combinaties valt het weer mee. Ymte meldde al dat alles eerst goed moet inlopen en dan stiller wordt. Overigens, als je hard fietst hoor je helemaal geen aandrijvingsgeluiden, dan is het windgeruis krachtiger.
Van de grotere draaicirkel merk ik niks. Ik denk dat deze, met de smalle Primo Comet banden, vrijwel gelijk is aan die van de Mango met de bredere Tioga Comp Pools. Dit valt mij in ieder geval enorm mee.
Verder merk je niet echt dat je in een Quest rijdt, de langere staart zie je niet, er zitten weer 2 dezelfde spiegeltjes op dezelfde plaats. Ik moet de iPod, GSM, Camelbag (water) en straks de PalmOne Treo 650 nog een plaatsje geven in de 'cockpit'. Met de spullen die er nu al inzitten zal het een imposant geheel worden.
Het fietsen in de Quest? Dat smaakt naar meer!
30 km. Deze maand 181 km.

24 februari 2005. Discussie op het forum over botsing met Mango of Quest
Als er mensen zouden bestaan die denken dat je jezelf tijdens een - bijna - frontale botsing tegen een zwaar voorwerp, kan tegenhouden, dan moet je dat snel vergeten. Ik botste tegen een auto die tijdens het naar links afslaan, mij op het langsliggende fietspad over het hoofd zag. Snelheid op dat moment 27 km/u. Afstand van eerste contact tot stilstand 10 cm, zover deukte de bumper in. Remmen kon ik niet meer, wel schrap zetten in de pedalen, maar dat gebeurt automatisch. De pedalen trap ik krom, de centrale buis van de Mango is gescheurd en er is wat lichte gelcoatschade
Resultaat was dat mijn bovenlichaam naar voren werd gegooid en hard tegen de scherpe onderrand van het instapgat aankwam. Het resultaat aan beide schouders zie je hieronder. De insnijding loopt bijna over een operatiewond die ontstond na een ski-ongeval. De pees van de kop van het gewricht, de supra spinatus was er compleet afgescheurd. Hoe voorkom je dat je bij een botsing weer een dergelijke blessure oploopt? De binnenrand van het instapgat ter hoogte van de schouders over een lengte van 15 cm opvullen met een stevig schuim. Je zal dan mogelijk nog wel een blauwe plek oplopen, maar veel minder erg dan nu.

24 februari 2005. Griep en afvallen
Drie dagen met koorts tussen 38 en ruim 39 gr. C. levert een snelle gewichtsreductie op, precies 3 kg in 3 dagen. Wil je ook van dit spectaculaire afvalaanbod profiteren, kom dan snel langs, nu hoest ik nog wat :).

21 februari 2005. Griep begint wel heel spectaculair
Met behoorlijke koorts, tegen 39 gr. C, ga ik onder de douche. Ik denk er van op te knappen en naar mijn werk te kunnen. Dat zal even later heel anders uitpakken. Ik sta kort onder de warme straal en het begint me te draaien. Ik zie nog net kans mijn haar een beetje van de shampoo te ontdoen en ik zak met veel lawaai op de bodem van de douchebak in elkaar. Mijn vrouw komt op het geraas af en ziet mij als een zoutzak zitten. Zij kan daar weinig aan veranderen. Met de frisse lucht van de openstaande douchedeur kom ik weer een beetje bij mijn positieven en ik kruip op handen en voeten, kletsnat en spiernaakt, mijn bed in. Nou hou ik wel van wat spektakel, maar dit is echt ongepland.

20 februari 2005. Griep?
Gisteravond lichte keelpijn, vanmorgen heb ik het koud, heb lichte pijn in alle spieren, vol hoofd, wat hoesten en een temperatuur van iets boven de 38 gr. C. Ik voel me niet echt ziek, maar goed is anders. De mooie nieuwe Quest blijft binnen, ik ook.

19 februari 2005. Mango weg, Quest mee naar huis
Vandaag staat de rit naar Velomobiel op het programma. Eerst de grote Citröen Jumper bij Mac Support ophalen en daarna thuis de Mango inladen. Vervolgens in een goed uur naar Dronten. Ymte en Allert verwelkomen me en ik geef ze enkele afdrukken van de foto's van de wedstrijden in Sloten. Leuk dat alle drie mannen van Velomobiel op één en dezelfde foto staan tijdens de wedstrijden.
De Quest staat te glimmen, wow wat een mooie machine. Mijn Siepmanstoeltje is al ingebouwd en de hele electrische installatie zit er in. Voor een beschrijving van de uitrusting, kijk even hier. Eerst moet de Quest op mijn lichaamslengte worden afgesteld. Ik blijk erg lange benen te hebben, de trapascombinatie moet een heel stuk naar voren. Tot twee keer toe moet zelfs de ketting worden verlengd. Hoewel ik thuis mijn Sidi schoenen had klaargezet, blijken die nog thuis te staan. De schoenen van Allert bieden uitkomst. Even later komt de nieuwe eigenaar van de Mango, Jacob Bosman, binnen en inspecteert de Mango 30 grondig. Jacob is tevreden en Allert gaat de stoel in de Mango op Jacob aanpassen. Nu moet de trapascombinatie wel zo'n 6 tot 7 cm naar achteren. Als dit gebeurd is gaat Jacob de eerste meters fietsen. Hij komt opgetogen terug en meldt dat dit toch wel heel wat fijner en vooral stiller fietst dan zijn Alleweder.
Paulus den Boer is er even en ook Gerrit Schotman, die zie ik voor het eerst, komt voor een afstelling van zijn remmen langs. Met de inmiddels welbekende en weldadige gemoedelijkheid wordt iedereen geholpen, het blijft heel leuk.
Om een uur of half drie zijn alle verhalen verteld en wordt de Quest in de bestelauto geladen. Een goed uur later bewondert mijn vrouw het nieuwe kind. Haar reactie als ze de fiets in de auto ziet:'hij is veel scherper'. Morgen kijken of er een eerste ritje inzit. Ik krijg wat keelpijn, jezus, waarom moet dat juist nu?

18 februari 2005.
Zaterdag een spannende dag. De Mango wordt met de grote bestelbus van Mac Support in Dronten bij Velomobiel afgeleverd. Daar wordt ie afgeleverd aan de nieuwe Nederlandse eigenaar en aangepast aan zijn lengte. Ik had in de Mango een houten Siepmanstoel laten inbouwen. Dit bevalt mij zo goed dat deze stoel in de Quest zal worden gebouwd. Daarom heb ik de stoel zwart gespoten en afgelopen zondag in Sloten meegeven met de mannen van Velomobiel.nl. De Mango is nu 'stoelloos' en dus kan ik niet met de Mango naar Dronten fietsen, daar de Quest in ontvangst nemen en weer terugfietsen. De totale afstand zou rond 250 km bedragen, best een flink stuk, maar dat heb ik eerder gedaan. Hoe dan ook, het gebeurt met de auto. Ontloop ik ook de risico's van de 'gevaarlijke' Flevopolder waar recentelijk enkele Quests hun maidentrip moesten beëindigen met een belletje naar Velomobiel.nl :)

17 februari 2005. Mango verkocht
Gisteren om 12.00 uur sloot de biedingstermijn op de Mango. 's Morgens meldden twee Belgische liefhebbers dat zij niet verder wilden gaan dan 4600 euro. Toen was het wachten tot 12.00 uur. Om 11.58 uur, best wel slim, komt er nog een bieding binnen van 4631 euro. Direct heb ik per mail alle 16 bieders geïnformeerd. Geen reactie meer. Wel even later van verschillende bieders dat zij de nieuwe eigenaar geluk wensen en mij veel plezier met mijn nieuwe Quest. Voor een van allereerste bieders, een Belgische Questrijder die voor zijn vrouw een Mango zocht, vond ik het wel een beetje sneu. Ik beloofde hem dat als ik een gebruikte Mango zou vinden, ik hem als eerste zou informeren. Je wilt het niet geloven, maar gisteren krijg ik een mailtje van een Mangorijder die zijn Mango te koop wil aanbieden. Deze Mango is één maand eerder geproduceerd en de eigenaar vroeg mij of ik een koper wist. Nou, ik weet er wel 15. Ik heb vanmorgen de twee met elkaar in contact gebracht. Al vanmiddag krijg ik van beiden een bedankje voor de bemiddeling. De transactie heeft al reeds plaatsgevonden. De Belgische Velomobilist schreef mij dat zij gisteren na het niet doorgaan van de koop van mijn Mango toch behoorlijk in de put zaten. Extra gelukkig dat het nu al weer ten goede is gekeerd.

13 februari 2005. Algemene ledenvergadering en wedstrijden in het Velodrome Sloten
Vanmorgen een Algemene Ledenvergadering van de NVHPV, de Nederlandse Vereniging van Human Powered Vehicles. Ik wilde graag de angst voor de commercie op de Ligfiets Plaza, de internetsite van de vereniging eens ter discussie stellen. Nieuwtjes uit handel en industrie worden m.i. teveel als 'commerciële uitwassen' behandeld. Dit terwijl veel ligfietsers juist erg geïnteresseerd zijn in die nieuwtjes. Na een korte discussie met Bas Dekker stelt de voorzitter voor het onderwerp onderling te bespreken met Toni Cornelissen en Bas. Even later blijkt dat e.e.a. inmiddels wat minder principieel wordt gezien en eigenlijk ook best kan. Prima oplossing, zij het dat nog wel iemand dat moet gaan doen. Mogelijk kan de homepagina twee kolommen worden, links gewoon nieuws op bijv. 2/3 breed, rechts technisch nieuws op 1/3 breed.
Vervolgens de middag besteed aan het fotograferen van de deelnemers aan de wedstrijden. Ze hebben allemaal wel lef om op die steile wanden overeind te blijven. Het fotograferen lukt aardig goed en de foto's staan inmiddels online op: http://www.zwvu.nl/zwvu/Sloten130205/Sloten130205.html
Op de site staan ze in een maximum resolutie van 800x532 pixels. Ze zijn in werkelijkheid 3008x2000 pixels. Als een deelnemer één of meer hoge resolutie foto's wil, stuur me een mailtje en de fotonummers. Geef ook even aan hoe groot je mailbox is. De foto's zijn gemiddeld tussen 2 en 3 Mb groot. Voor de fototechnisch geïnteresseerden, de foto's zijn gemaakt met een 6 megapixel Nikon D70 met 18-70 mm zoomlens en SB800 flitser. Instelling gevoeligheid 200 ASA.

13 februari 2005. Alarm op de zaak
De dag begint vroeg. Om 3.30 uur wordt ik wakker van een zwaar onweer en hagelbuien. Ik ben nog nauwelijks opnieuw ingeslapen als om 3.55 uur de telefoon gaat en de alarmcentrale in Eindhoven meldt dat er een inbraakalarm in ons bedrijf in Uitgeest is. Snel het bed uit en in de kleren voor een snelle rit naar Uitgeest. Overal ligt hagel en sneeuw op de weg en het is gevaarlijk om hard te rijden. Ik had de alarmcentrale gevraagd de politie ook te bellen, kijken wie er het eerst is. Nou, dat was ik. Na 11 inbraken en ramkraken hou ik iedere keer mijn hart vast wat ik nu weer zal aantreffen. Tijdens de Kerstdagen was er ingebroken en zijn er 5 dure beamers gestolen. Bij de zaak aangekomen is er niks aan de hand. Het alarmsysteem meldt dat het trilcontact bij de entree is afgegaan. Ik bel de alarmcentrale en vraag hen de politie af te bellen. De alarmcentrale weet te melden dat er letterlijk boven ons bedrijf een zwaar onweer was. De luchtverplaatsing heeft de gevel doen trillen en het alarm veroorzaakt. Om 5.00 uur weer thuis.

12 februari 2005. De Mango verkoopklaar
De kijkdag werd geen kijkdag. De hoogste bieders hoeven de Mango niet te zien. Eén van de hoogste bieders is vandaag jarig en kan moeilijk de verjaardag ontvluchten. Mooi de tijd om het Siepman zitje uit te bouwen en zwart te spuiten. Morgen ga ik naar Sloten Velodrome waar de mannen van Velomobiel zeker zullen wedstrijden. Het spuitwerk zal hopelijk morgen voldoende droog zijn, zodat ik Allert het stoeltje kan meegeven. Ik heb de sluiting van de biedingtermijn vervroegd naar woensdag 16 februari 12.00 uur. Nu ik zaterdag 19 februari mijn Quest krijg, is het niet mogelijk op diezelfde dag de biedingtermijn te laten aflopen.
11 februari 2005. Gesprek met overtreder en politie 21.30 uur
Zojuist terug van het geplande gesprek met de bestuurder van de Volvo S80 en politieman Elbers. Na een eerste korte kennismaking, ik heb de man maar een hand gegeven, mocht de bestuurder zijn woord doen. Hij verklaart:' Ik rij op de Mient in Castricum en zie een 'gele banaan' midden op de rijbaan rijden. Ik claxonneer om te proberen de banaan aan de kant te krijgen. De banaan weet van geen wijken en plotseling zie ik dat de fietser zijn middelvinger omhoog steekt. Ik wordt nog kwader en haal de fiets in. Ik moet direct naar rechts sturen om de vluchtheuvel aan de goede kant te kunnen halen. Ik geef toe dat ik op dat moment niet meer naar de fietser heb gekeken. Het kan goed dat ik hem daarbij 'gesneden' heb, maar ik heb hem niet geraakt. De politie heeft mij gebeld en gezegd dat de fietser niet op de rijbaan mocht rijden'.
Op dat moment helpt de heer Elbers de bestuurder uit de droom en vertelt dat ik wel degelijk op de rijbaan mag rijden, dit uiteraard in tegenstelling tot hetgeen zijn collega aanvankelijk had gezegd.
Dan mag ik mijn zegje doen. Die tekst is uit de eerdere verslaglegging wel duidelijk. Ik begin met te melden dat ik geen middelvinger heb opgestoken, maar een waarschuwende wijsvinger. Vervolgens dat er een aantal dingen fout zijn gegaan. Claxoneren wanneer dat t.b.v. de verkeersveiligheid niet nodig is, het inhalen waar dat feitelijk niet kan en tenslotte het snijden van een kwetsbaarder verkeersdeelnemer.
De man geeft toe dat het inhalen en snijden wel een element van wraakneming bevat. Hij biedt zijn excuses aan en belooft het nooit meer te doen. Einde gesprek. We geven elkaar een hand en beschouwen het incident als gesloten.
De heer Elbers laat ons uit en de bestuurder van de Volvo ontwaart voor de deur van het bureau een 'prachtige auto', mijn Audi S6. Wij praten wat over de auto 'zeker ook een 6-cilinder?' 'Nou nee, een 8-cilinder'. Het imago van die 'geitenwollensokkenfietsers' is in één keer van de kaart.

11 februari 2005. Laatste rit met de Mango
Laat vanmiddag een laatste ritje gemaakt met de Mango. Morgen is er een kijkdag vanaf 13.00 uur bij mij thuis. Op de zaak is het niet zo druk als op andere vrijdagen. Kennelijk is een deel van de klanten op wintersportvakantie of gaat daar dit weekend naar toe. Om 16.00 uur rij ik van huis weg naar Egmond aan Zee, Heiloo, Egmond binnen en weer terug naar Bakkum. Dan nog even naar het strand, altijd weer leuk omdat het fietspad zo mooi is en ik bij het strand gewoon onder de slagboom kan doorrijden. Terug naar huis even hard fietsen vanaf de helling uit de duinen. Maximumsnelheid 56 km/u. Ik kan wel harder, maar ik vind het wel mooi zo. De Mango moet natuurlijk niet bij zijn laatste tochtje crashen.
Terug thuis fietst Bart van Crasbeek (Ventisit) me achterop en roept 'zeker je laatste tochtje met de Mango'. We praten wat over zijn bestelde Mango, hij overweegt een Rohloff naaf te laten monteren. Ik zou zoiets niet overwegen, een derailleur met een goed werkende shifter is m.i. voor een Velomobiel de ideale combinatie. De Rohloff is wel goed op zijn plaats op een fiets die veelvuldig in de bebouwde kom wordt gebruikt. Het voordeel van de Rohloff komt vooral op een open ligfiets tot zijn recht.
We praten over de lange levertijden van Velomobiel.nl, drinken een biertje en vinden het leven zo slecht nog niet.

8 februari 2005. Ik mag toch op de rijbaan van de politie!
Ik heb gisteravond de complete tekst van Velomobiel.nl die over de wetgeving rond Velomobielen gaat op het politiebureau in Castricum ingeleverd. Vanmorgen belde de heer Elbers van de Politie Castricum. Ze hadden de papieren bestudeerd en de daarin genoemde wetsartikelen en uitspraken van de Raad van State erbij gehaald. Hun conclusie: ik mag wel degelijk op de rijbaan rijden. De factor 3 wielen en de grotere breedte dan 75 cm heeft het licht voor hen doen aangaan.
Vrijdagavond, uiterlijk zaterdag heb ik op het politiebureau een gesprek met de bestuurder van de Volvo. Zijn naam ken ik al.
Al met al ben ik gesterkt door de bijval en reacties op het ligfietsforum, het zijn er nu al bijna 100. Kees Schouten merkt op dat ik heel wat heb aangehaald. Dat klopt natuurlijk, maar het belang is ook best groot.

6 februari 2005. De politie Castricum bedenkt zelf nieuwe jurisprudentie
Vandaag een mooie fietsdag, dus een rondje Noord-Holland moet er inzitten. Temperatuur 1 graad Celsius boven nul als ik om 10.35 uur vertrek. Wind Zuid-Oost kracht 2 tot 3. De route is bekend, via Alkmaar naar Den Helder, Den Oever, Medemblik en daarna Alkmaar, Heiloo en weer naar Castricum. De rit naar het noorden verloopt snel en heel prettig. Om 12.15 uur ben ik in Den Helder. Mijn vrouw belt en meldt dat de politie heeft gebeld. De politie heeft de bestuurder van de Volvo gehoord. De man heeft zich opgewonden over 'die gele fiets die midden op de weg bleef rijden en zelfs na claxonneren niet aan de kant ging'. Hij verklaarde dat hij mij niet had geraakt, dus wat is er nou helemaal aan de hand?. Alsof er niks aan de hand is als je door snel naar rechts sturen en hard remmen een aanrijding hebt weten te voorkomen!.
Maar nou komt het! De politie vindt dat ik in overtreding ben. Zij hebben de Wegenverkeerswet er op nageslagen en zijn er van overtuigd dat ik niet op de rijbaan mag rijden. Ik rij dan wel op 3 wielen en ik ben breder dan 75 cm, maar ik blijf wel een fiets. En daarom moet ik te allen tijde het fietspad berijden. Dit is een wel heel onverwachte wending van het incident met de Volvo. Morgen zal ik met de afgedrukte informatie van Velomobiel naar het bureau gaan om aan te tonen dat ze het bij de Politie compleet mis hebben.
Na een korte stop bij Den Helder door naar Den Oever waar ik om 13.15 uur aankom. Ook daar even uit de fiets voor een broodje en wat drinken. Na een kwartiertje weer de warmte van de Mango in en met een gangetje van 36-38 km/u rij ik het Robbenoordbos binnen. Uit de beschutting van het bos de lange bijna rechte weg naar Medemblik met tussen 32 en 34 km/u afgelegd. In Medemblik doe ik me te goed aan een dubbele Espresso met appelgebak en een klein Tia Mariaatje met slagroom. Samen met een fris glas water een heerlijke versnapering. Vanuit het restaurant kan ik zien dat een onafgebroken stroom mensen de Mango bewonderen. Ze steken vaak hun hele hoofd door het gat in de schuimkap. 'Ja het is toch een fiets' zie ik ze concluderen als ze met hun handen een fietsende beweging maken.
De rit naar Alkmaar verloopt soepel met 'halve wind'. Dit is prettig voor de snelheid. Via Heerhugowaard en Alkmaar ga ik even langs bij mijn schoonouders in Heiloo. Een glaasje Port, een traditie die al vele jaren teruggaat, smaakt prima. In de warmte slaat de rozigheid snel toe en voor ik begin te knikkebollen ga ik de laatste 8 kilometer te lijf. Normaal gesproken fiets ik de laatste kilometers niet veel harder dan 30 - 32 km/u, het moet wel leuk blijven. Ik zie op het moment dat ik het fietspad opdraai een wielrenner aankomen die een hoge trapfrequentie heeft. Op zo'n moment krijg ik toch een onbedwingbare neiging om harder te fietsen dan ik van plan was. Met 35 km/u blijf ik hem net voor. Bij de stoplichten staat ie iedere keer weer naast me. Zuid van Heiloo is er een vrij lang fietspad naar en door Limmen. De jonge renner probeert aan te klampen, maar bij 38 km/u lost hij opeens. Ik zie hem in mijn spiegels vrij snel steeds kleiner worden. Ik ben met de Mango nog nooit door wielrenners voorbij gereden, dat zal ook wel niet meer gebeuren gezien het feit dat de Mango over twee weken naar een nieuwe eigenaar gaat.
Al met al een prachtige fietsdag.
135 km, deze maand 151 km.

5 februari 2005 Klussen aan de Mango
Vandaag wat geklust in de schuur en aan de Mango. Een kleine reparatie van de vorige eigenaar van de Mango aan de gelcoat voor het rechtervoorwiel, is zichtbaar geworden en moet er natuurlijk weer netjes uitzien. Eerst licht schuren met droog schuurpapier korrel 400. Vervolgens de laatste kleine oneffenheden met waterproof schuurpapier met korrel 1000 weghalen en tenslotte met een spuitbus van Motip 43570 meermaals een klein beetje spuiten. Het lukt prima en er is niets meer van te zien.

4 februari 2005
De Castricumse politie belt met mijn echtgenote en vertelt dat de confrontatie met de Volvo bestuurder 'in het weekend' zal plaatsvinden. Niet prettig, het wordt een mooi fietsweekend.

2 februari 2005 'Poging tot doodslag'
Vanmiddag even op en neer naar Beverwijk om bij OTOSAM wat 12V onderdelen voor de nieuwe Quest te kopen. Terug in Castricum rij ik om 16.10 uur met de Mango op de hoofdrijbaan van de Mient in Castricum. 35 km/u accelererend naar 40 km/u. Achter mij doemt een Volvo S80 op met kenteken 36-DT-TD. Driftig toeterend wil de bestuurder dat ik van de weg afga. Dit kan daar niet omdat een trottoirband dit onmogelijk maakt. De man besluit mij vlak voor een verkeersheuvel in te halen en snijdt mij agressief. Als ik niet vol in de remmen zou zijn gegaan was ik niet meer in staat geweest dit berichtje te tikken. Ik heb direct de politie gebeld en hen verteld dat ik aangifte wens te doen van poging tot doodslag. Het politiebureau is 200 meter van mijn woning af, dus de aangifte dan ook direct maar persoonlijk gedaan. De politie had het kenteken al nagetrokken en vastgesteld dat de bestuurder een Castricummer is. Na een kort gesprek met de ex-collega werd duidelijk dat een aangifte wegens een poging tot doodslag te zwaar aangezet zou zijn. En eh... dat weet ik natuurlijk ook wel. De politie zal de bestuurder morgen op het bureau ontbieden. Ik zal daar bij zijn. Ik hou jullie op de hoogte.
Ik zal dit incident aangrijpen om de lokale media te informeren over de rechten van de Velomobiel.
Deze maand 18 km.

30 januari 2005
Gisteren viel het fietsen in het water, geen hemelwater, maar neuswater. Elke 3 seconden petste er een druppel uit mijn neus, snipverkouden dus. Geen doen zo.
Vanmorgen lijkt het aardig wat beter te gaan. Mijn vrouw, longfunctie-assistente, waarschuwt voor een longontsteking als ik prestaties ga leveren en niet de buitenlucht voorverwarm door de neus. Ik heb geen verhoging en ik kan goed door mijn neus ademen. Geen beletsel om een rondje te maken. Eerst weer even langs de schoonouders voor het afleveren van een biefstukje en een stapeltje Margrieten. Dan door naar Alkmaar en richting Hoorn. Ik heb mijn hartslagmeter vergeten, wel de borstband om, wat een oen. Ik blijf op het mooie fietspad langs de provinciale weg naar Hoorn rijden. Ik doe het heel kalm aan, met een lichte rugwind 34 km/u. Waar ik linksaf naar Hoorn kan, sla ik rechtsaf naar Noord-Beemster en vervolgens Midden-Beemster. Dan zit ik weer op mijn standaard terugreis vanaf Volendam. Via De Rijp ga ik toch nog even langs het Alkmaardermeer naar Krommenie. Inmiddels begint het te miezeren. In de Mango blijft het comfortabel. Ik heb nu een soort hardloophesje aan, daaronder een normaal wielrenshirt met korte mouwen en een Decca polyhemdje. Dit hardloophesje heeft een gaas rugpand en een soort kolletje dat de wind om de hals goed tegenhoudt. Wordt ik warmer, dan gaat de rits wat omlaag. Heel comfortabel zo.
Thuisgekomen hoor ik mijn vrouw vertellen dat haar zusje afgelopen woensdag een 'idioot in een gele banaan' in Heiloo op de Zeeweg, midden op de rijbaan, had zien fietsen. Ze moest er op de rotonde in Heiloo al voorrang aan verlenen. Vervolgens ging dat 'stomme ding' maar 40 km/u, volgens haar allemaal verboden. Die idioot was ik, haar zwager.
58 km. Deze maand 392 km.

27 januari 2005. Spannend maar niet om het fietsen
Vanmorgen met mijn 27-jarige zoon naar de universiteitskliniek van de VU voor een oogoperatie wegens.... grijze ouderdomsstaar. Geen idee hoe dit kan, de artsen weten het ook niet. Tijdens de operatie trekt Bart met zijn oog, hij heeft pijn. Blijkt de narcose niet te werken. Hij houdt echter vol en de operatie slaagt. Hij zal zeker een van de weinige mensen zijn die een staaroperatie met het geopereerde oog hebben waargenomen.
's Middags een trainingsrondje rond het Alkmaardermeer gefietst. Mooi fris en rustig fietsweer. Wel weer de omleiding door Krommenie gefietst. Veel matig wegdek, dus dat doe ik niet meer zolang die omleiding er is. 40 km, deze maand 334 km.

23 januari 2005 biedingen op Mango 30
De biedingen komen in aantallen binnen. Kijk voor een update even op de pagina ligfiets.
Vandaag de ketting van de Mango gesmeerd, voor de eerste keer sinds juli vorig jaar. Hoewel de beide kettingen bepaald nog niet droog zijn, lijkt een beetje smering wel goed. Ik gebruik voor hoogbelaste onderdelen in luchtfotocamera's en industriële printers een vrij dunne olie. Deze bijzonder hoogwaardige en kostbare olie blijft mooi dun, ook bij lage temperaturen. De werkwijze is simpel. Til de Mango achter op, en zet een kunststof gereedschapkist onder de body om het achterwiel vrij te laten draaien. Een lapje katoen steek ik in de ketting om te zien wanneer ik helemaal rond ben. Met een paar kunststof handschoenen die bij de Shell zijn te oogsten, trek ik de ketting rond. Met een injectiespuit laat ik totaal 3 cc olie op de hoofdketting druppelen, en 1,5 cc op de achterketting. Hiermee kan de Mango weer duizenden kilometers fietsen. Toch wel een verademing dat beperkte onderhoud, zeker in vergelijking met de Alleweders en ligfietsen met een open aandrijving.

22 januari 2005
Deze week te druk gehad om door de weeks te fietsen. Vooral het voorbereiden van twee presentaties, wat is dat Keynote van Apple toch fantastisch, vragen veel tijd. Ontvangst en presentatie in ons Apple Centre Centraal Station over Experience Economy gingen van een leien dakje. Ik wordt iets zwaarder, het leven is te goed :), dus de drive om te fietsen is sterk. Na de presentatie vanochtend voor de gemeente Uitgeest over een tweede havenkom bij de jachthaven Zwaansmeerpolder toch nog maar een trainingsrondje rond het Alkmaardermeer. Ik heb er wel zin, van Castricum naar Uitgeest en vervolgens door naar Krommenie hou ik de snelheid op 40 km/u, hartslag 140, dus nog lang niet maximaal. Bij Krommenie, ter hoogte van de Krokodil, blijkt het fietspad geblokkeerd. Ik wordt linksaf gedwongen en binnendoor fiets ik naar Krommeniedijk. Ik kom echter twee fietssluizen tegen waar ik uit de Mango moet en de fiets er tussendoor moet laveren. Via via kom ik weer op de weg naar Marken-binnen en vervolgens door naar West-Graftdijk. Linksaf naar het pontje in Akersloot, dan naar Heiloo en Egmond aan Zee. Daar begint het te regenen. Mooi gezicht om de grote regendruppels op de bovenkant van de Mango uiteen te zien spatten. In Bakkum-Noord presteren zelfs twee automobilisten die uit een afrit komen het om mij totaal over het hoofd te zien. Na de botservaring in Alkmaar rijdt ik in bebouwde kommen niet harder dan 25 km/u en heb de remhandle in de hand. Ook heb ik de vinger op de claxon. Al met al blijkt het, vooral met slechte zichtcondities en invallende duisternis, dat automobilisten me soms niet op tijd zien. In beide gevallen sta ik op tijd bijna stil en claxonneer er boos op los. Ik ontwaar wat verontschuldigende gebaren in de auto's. Na 44 km ben ik weer thuis en zet de natte Mango weer binnen in de warmte. Totaal deze maand 294 km.

14-15-16 januari 2005 Fietsen en vliegen
Vrijdag een vrije dag, schitterend weer. De Audi S6 start niet makkelijk en blijkt een nieuwe accu nodig te hebben. Nog wat andere zaken geregeld en 's middags een trainingsrondje Wormerveer- West-Graftdijk-Akersloot gereden. Totaal 30 km.
Zaterdag wederom schitterend weer. Met 4 gr. C enkele graden kouder dan gisteren. Eigenlijk ideaal voor een lange rit. Vanavond echter een feestje en na zo'n lange rit ben ik weliswaar niet erg moe, maar meestal wel rozig en zit ik liever thuis op de bank. Daarom een rondje midden-Noord-Holland. Gaat van Castricum via Heiloo - even bij mijn schoonouders een tas boodschappen afleveren - dan van Alkmaar naar Hoorn, via de IJsselmeerdijkweg naar Volendam en vervolgens via Midden-Beemster en de pont bij Akersloot weer naar Castricum. Afstand 85 km. Van Alkmaar naar Hoorn kun je op vele manieren naar toe rijden. Vooral de dijkwegen hebben mijn voorkeur en levert heel mooie vergezichten op. Onderstaande foto maakte ik vanuit de Mango op de dijkweg ten noorden van Schermerhorn.
Zondag zou er niet gefietst worden, maar zou ik met mijn vrouw Marian op stap gaan. Zaterdagavond belde luchtfotograaf Herman IJsseling, of ik een dagje met zijn nieuwe Piper Cub wilde meevliegen. De keuze is duidelijk, vliegen. Met de auto naar Texel waar de uit 1951 daterende Piper Cub gestald staat. Eerst een plezierig weerzien met havenmeester Ed de Bruin. Na 16 jaar niet op vliegveld Texel te zijn geweest herkende Ed me onmiddellijk als de politieluchtfotograaf van weleer, heel leuk. Dan op weg met het meest spartaanse vliegtuig waarin ik ooit gevlogen heb. Een stalen buizenframe met linnen bespannen, een 125 PK sterke motor, een toerenteller, een hoogtemeter en een radio. Geen GPS maar huisje, boompje, beestje vliegen. Prachtig tochtje over de Waddeneilanden naar het verstilde Ameland. Te voet naar restaurant Nobel in het oude dorp en ons daar tegoed gedaan aan gerookte Ierse zalm met toast. De havenmeester van vliegveld Ameland zat er ook en bracht ons met zijn auto weer tot bij het vliegtuig. Met slechter zicht en af en toe heel laag vliegend weer terug naar Texel. Al met al een heerlijk dagje 'terug in de tijd'.

9 januari 2005 Volendam
Vanmorgen was de storm van gisteren uitgeraasd. Gisteravond nog even gekeken op het ligfietsforum. Vond daar een cryptische posting van Kees van Malssen die zijn nieuwe Quest zou ophalen bij Velomobiel.nl. Gezien de extreme omstandigheden had ik niet verwacht die ie zou vertrekken. Is toch gebeurd en helaas niet goed gegaan. Bij een stormvlaag is Kees van de weg geraakt en met schade aan de wielkast kwam er een einde aan de thuisreis. Kees, sterkte met deze bittere tegenvaller.
Vanmiddag heb ik bij mijn zeilvereniging de ZWVU vanaf 15.00 uur een nieuwjaarsreceptie. Vandaag geen lange rit dus. Eén van mijn favoriete ritten is van Castricum naar Volendam v.v. De rit gaat eerst naar het pontje van Akersloot, dan naar Graft-de Rijp, Midden-Beemster, Kwadijk en vervolgens Edam/Volendam. Meestal rij ik even over de IJsselmeerdijk van Volendam, keer op het parkeerterrein van hotel Spaander en ga dezelfde weg terug. Totale lengte ongeveer 75 km.
Vanmorgen om 10.45 uur vertrokken en een kwartiertje later vaart de pont net voor mijn neus weg. Ik kan lekker blijven zitten en na een minuut of 8 vaar ik met nog een fietser over. De wind komt op het stuk naar De Rijp schuin van achter. Het fietst makkelijk en de snelheid kan ik continu op rond de 40 km/u houden. Wel is het sturen spannend, de wind rukt af en toe behoorlijk aan de Mango. Door de Beemster gaat het echt hard, af en toe zelfs 50 km/u, al trap ik dan ook best wel hard. Hartslag 150. Na de lange rechte weg door de Beemster moet ik een slalom maken om op de weg naar Warder te komen. Wederom tilt de Mango een pootje op. Word ik nu te onbesuisd, of ga ik gewoon te hard? Zal wel beide zijn. Om 11.55 uur sta ik al op de dijk bij het IJsselmeer. Mijn drinkwater had ik thuis niet aangevuld en is nu op. Even bij café de Boer op de dijk de zak weer gevuld. Ik fiets een stukje langs de IJsselmeerdijk richting Hoorn en ga bij Edam weer op de terugweg. Terug zal het heel wat minder snel gaan, denk ik. Dat blijkt wel mee te vallen. Ik kan toch continu 32 km/u fietsen met een hartslag rond de 135. Wel giert de wind om mijn hoofd. De wind is kracht 5 en komt behoorlijk van voren. Met mijn snelheid van 32 km/u maak ik een feitelijke windsterkte van Bft 8. Ik heb nu iets meer hinder van de wind, en ik niet alleen. Ik rij een wielrenner achterop die de 20 km/u nauwelijks haalt, is ook eigenlijk geen doen voor die mannen :). Op de terugweg vaart de pont weer net weg als ik er aankom, geeft niks ik heb tijd genoeg. Om 13.30 uur sta ik alweer thuis voor de deur. Heerlijk tochtje.

8 januari 2005 Kleding en bivakmuts kopen
Vandaag mijn wekelijkse trip niet kunnen maken. Op het vliegveld De Kooy waait het in uitschieters 58 kopen, windkracht 10+. De Schreiner helikopters moeten aan de grond blijven. Niet verstandig om voor je plezier te gaan fietsen. Op naar Runnersworld in Alkmaar voor een kledingstuk dat enkele - toegegeven kleine - ongemakken in de Mango moet helpen oplossen. In de winter, met het schuim op de instapopening vertrek ik meestal met teveel kleding aan. Teveel is dan een Decca onderhemd met korte mouwen, daaroverheen een normaal wielrenshirt met korte mouwen en daaroverheen een heel dun Gore-tex regenjasje. Dat laatste jasje wordt snel benauwd en stroop ik mijn mouwen op. Bij Runnersworld kocht ik vanmiddag een Newline polyester hesje. Goed winddicht van voren, van achteren een gaasstructuur met uitstekende ventilatie en toch met een vrij hoge col. Prijs van 69 voor 35 euro. Voor de heel koude dagen ook een bivakmuts gekocht. Voor het eerst een product van Smartwool aangeschaft. Moet comfortabeler zijn dan fleece en stinkt niet na gebruik. Kost wel de hoofdprijs, 29,95 euro bij Smitveld in Castricum. Ervaringen volgen nog.

6 januari 2005. Quest 122 en .... Quest 153
Contact gehad met Ymte van Velomobiel.nl. Mijn Quest 122 zou normaal 1e week maart worden afgeleverd. Uit eerder overleg met Velomobiel.nl bleek dat de nieuwe ontwikkeling met het 26 inch achterwiel inmiddels marktrijp zou zijn. Voordelen van een groter achterwiel: iets meer comfort, iets sneller en een iets lichtere fiets. Het grootste voordeel zit in de eenvoudiger constructie. Er is geen tussenas meer nodig en de kettingloop is veel eenvoudiger. Dit levert een betere schakeling op. Nadeel is dat je een extra band bij je moet hebben. Banden plakken onderweg is een crime en dat voorkom ik door een binnenband en buitenband kant en klaar bij me te hebben. Vooral de heerlijk licht rijdende Tioga Comp Pool gaat wel eens lek, maar deze kun je werkelijk kinderlijk makkelijk van de velg halen, zonder gereedschap.
Ymte liet me vanmorgen weten dat de Quest met 26 inch achterwiel toch nog wel wat vertraging op zou lopen. Het zou mogelijk wel juli of zelfs iets later worden. De beslissing is dan eenvoudig, gewoon plan 1 uitvoeren, de levering van de geplande Quest 122 in de eerste week Maart. Omdat ik graag de ontwikkelingen bij Velomobiel op de voet volg, heb ik toch een mogelijke opvolger van de Quest 122 besteld. Dit wordt de Quest 153. Binnen een dag is dit op het ligfiets forum bekend en wordt er gespeculeerd waarom ik dit doe. Een achterliggende reden is natuurlijk dat de extreem lange levertijd de prijzen van gebruikte Quest relatief heel hoog doet uitvallen. Financieel schiet ik er dus vrijwel zeker weinig bij in. Aan de andere kant kan ik zonder dat ze er bij Velomobiel van overstuur raken, de order annuleren.

1 Januari 2005. Mango op 2 wielen
Vandaag een standaard trainingsritje van 42 km gemaakt, althans dat was het voornemen. Het ritje gaat van Castricum naar Wormerveer, linksaf naar het Alkmaardermeer via Graft, dan weer linksaf naar het pontje van Akersloot. Daar rechtsaf langs het Noordhollands kanaal en halverwege de weg naar Alkmaar linksaf naar Heiloo. Door Heiloo naar de Zeeweg richting Egmond aan Zee. Daar weer linksaf naar Bakkum aan Zee en weer naar huis.
Dat was vandaag de bedoeling, echter... het pontje Akersloot voer niet. Daarom maar door naar Alkmaar. In Alkmaar op de grote kruising maakte ik voor het eerst iets mee dat ik met de Mango nog niet eerder had meegemaakt. In de bocht naar links, direct na het oversteken van de drukke autoweg, tilde de Mango plotseling zijn linkervoorwiel op. Vrij snel landde ik weer en met de schrik in de benen vervolgde ik mijn weg. Hoe kwam dit nou? Ik denk dat ik de bocht, deze helt een beetje de verkeerde kant op, met redelijk grote snelheid inging. Ik remde licht en zie daar, de zwaartekracht overwonnen.
Via Heiloo naar Castricum aan Zee gereden waar een 80 moedige zwemmers hun traditionele nieuwjaarsduik zouden maken. Ik probeerde zover mogelijk op het strand te komen, maar liep al snel vast in het mulle zand. Een Velomobiel is dus duidelijk geen MTB. Mijn mooie Sihi schoenen met verwarming maar even verwisseld voor mijn oude zware Shimano's en op naar de waterlijn. Om precies 14.00 uur na een paar rondjes opwarmen rennen ze allemaal tegelijk het water in en direct er weer uit.
Door de vele fietsers op de terugweg bleef ik maar op de grote weg rijden. De snellheid op de helling omlaag liep op tot 56 km per uur. Ik kon nog harder, maar de wind rukte behoorlijk aan de Mango en de auto's reden vlak achter me. Ik heb nu, twee maanden voor de levering van de Quest, niet zoveel zin om de Mango te vernielen. Tot aan camping Bakkum bleef ik boven de 50 en daarna maar even uitblazen op het mooie brede fietspad.

26 december 2004
Om 10.05 uur weggereden om een lekker eind te fietsen. Hoewel mijn conditie niet zo goed is als in de zomer, trekt het rondje Noord-Holland mij wel. Dit rondje loopt van Castricum via Alkmaar naar Den Helder, dan naar Den Oever, Medemblik, Enkhuizen, Hoorn, Volendam, Midden-Beemster, Wormerveer en dan weer Castricum. Totale afstand 200 km. Zou ik dit vandaag kunnen halen? Na het copieuze kerstdiner van gisteravond geeft de weegschaal mij vanmorgen alle reden om er eens flink tegen te gaan. Het vriest 2 graden als ik vertrek. Prachtig helder zonnig weer en nauwelijks wind, beter kan het niet. Met tussen 32 en 35 km/u gaat het langs het Noord-Hollands kanaal voorspoedig. Ik had gisteren de banden opgepompt tot 5,7 bar. Niet zo heel comfortabel, maar het fietst heerlijk licht. Binnen twee uur heb ik de Waddenzee in zicht. Het is hoog water en het is prachtig stil. Op het stuk van Den Helder naar Den Oever is er een heel lichte rugwind en ik kan continu 36 km per uur fietsen. Hartslag rond de 135. Ik stop even voor het opduikelen van een banaan en ga gauw weer naar binnen, de warmte in. Tot aan Medemblik gaat het prima. Ik moet daar beslissen of ik de grote ronde via Enkhuizen ga maken of afsla naar Alkmaar. Ik denk dat ik mijn rechterknie wat begin te voelen. Het schitterende stuk bovenop de dijk naar Andijk en vervolgens naar Enkhuizen is zo mooi, dat ik besluit dat het wel kan. Bij de jachthaven van Andijk stop ik even voor een broodje. Direct staan er vier mensen om de Mango die binnen de fiets op zoek gaan naar de motor. Op dat moment heb ik 100 km op de teller en 'dat kan toch niet zonder motor'. Op dat moment stopt er een heel mooie Alleweder naast me en we kletsen gezellig een tijdje. De eigenaar van de Alleweder heeft de fiets heel mooi gestroomlijnd. Hij is 63 jaar en komt uit Oostwoud en heeft iets te maken met een museum. Na een tijdje gaan we weer rijden. Ik moet echt flink trappen om hem bij te houden. Gaat af en toe tot 38 km per uur. Op de smalle dijk waar heel veel wandelaars de snelheid geen goed doen, heb ik de Alleweder pas bij de vuurtoren van de Ven weer vlak voor me. Daar gaat hij de dijk af en slaat even later rechtsaf. Ik vervolg mijn weg op de dijk naar Enkhuizen. Links in de verte is Friesland prima te zien. Voor Enkhuizen begint mijn rechterknie toch wat pijnlijk te worden. Een oude kwaal die nu weer opspeelt door een gebrek aan kilometers. De schitterende rit over de dijk van Enkhuizen naar Hoorn wordt een beetje verpest door de knie. Een tijdje pauzeren doet de pijn snel wegtrekken, maar na een aantal kilometers is het toch weer terug. De hele route afmaken via Volendam is geen optie meer. Van Hoorn dan maar binnendoor naar Alkmaar met een steeds lager tempo van tussen 25 en 29 km/u. Om 17.00 uur ben ik thuis, tevreden over de 169 km die ik heb afgelegd.

19 december 2004
Vandaag een tocht naar het noorden gepland. Op en neer naar Den Helder of mogelijk een klein rondje Noord-Holland. Direct na vertrek een flinke hagel/sneeuwbui binnengereden. Fietsen met een gewone (lig)fiets werd - getuige de vele wandelende fietsers - heel moeilijk. In de Mango bij het aanzetten wel wat achterwielslip, maar zonder probleem 30 tot 33 km per uur tegen de wind in kunnen rijden. Om 9.30 uur nog wel een wat snijdende wind in het gezicht - toch die bebopmuts maar eens opzoeken - verder alleen een vochtregulerend Decca hemd met korte mouwen en daarover een normaal wielrenshirt met korte mouwen. Wel een lange wielrenbroek aan en in de schoenen - vandaag voor het eerst deze winter - de Hotronic verwarmingszooltjes. De grotere ronde via Den Oever en Medemblik zit er vandaag niet in. Wij zijn vandaag 30 jaar getrouwd en er is een samenzijn met vrienden gepland om 16.00 uur. Mijn vrouw vindt excuses van lekke banden niet erg valide. Zij heeft gelijk, dus lekker op tijd weer de terugreis aanvaard. Feestelijk tochtje terug naar Castricum met inmiddels flinke wind in de rug en de hele weg makkelijk op 40 km/u. Een Velomobiel is echt het einde onder deze condities.